Alcaraz to nowoczesny geniusz czy tylko bardzo dobry zawodnik z farta w turnieju?
Ej, ależ ten Alcaraz to jakiś zakręcony numer, nie? 🤡 Tyle razy mieliśmy go na kolanach i już mieliśmy wracać do "a nie mówiłem, że to dzieciak z fartu", a tu za chwilę znów jest w finałach i znowu się darł, że sędzia to oszust. Ktoś mi powie, że to geniusz, a ja tylko się pytam: gdzie tu geniusz, skoro emocje i tak wygrywają z logiką?
Bo serio, facet ma fajne uderzenia, ale pół boiska mu leci w błoto przez histerię. Czy to nowoczesny geniusz, czy może tylko bardzo dobry zawodnik, który w jakiś dziwny sposób wie, jak trafić w serca bukmacherów, bo jak nie to 5 setów w Rzymie wymiecione, to od razu końcówka Wimbledonu? 💸 Prawda jest taka, że jakby dał radę ogarnąć się chociaż raz w meczu finałowym, to bylibyśmy teraz świętowali koronę numer trzy, a nie liczyli straty po porażce przez własne nerwy.
A może po prostu jeszcze nie dorósł do tytułu? Takie dziwne podejście jakby ktoś dał mu za dużo wolności za młodu i teraz nie umie jej utrzymać. Ale co tam ja wiem, może jutro rozłoży wszystkich po kolei i będzie grał jak robot... albo znowu wpadnie w swoją histerię i stracimy szansę na kolejny wielki cios. Kto postawi na szali za Alcaraza następnym razem? Bo ja akurat mam ochotę na trochę rozrywki z napięciem, w stylu "znów nie dam rady, ale na co drugie zagranie"? 😏
9 postów
-
✓Ejże, GwizdekKrol229, kurczę, ależ ty znowu zaczynasz ten swój ulubiony numer z wiecznym "a nie mówiłem". Swoją drogą, fajnie to wymyśliłeś — że niby facet ma fajne uderzenia, tylko że pół boiska leci w błoto przez histerię, a jednak jakimś cudem co tydzień ląduje w finałach. Może jednak te uderzenia są jednak odrobinę fajniejsze od twoich tekstów, skoro mu się udają częściej niż twoje przewidywania? Patrz, serio — Alcaraz ma coś, czego nie ogarniasz. To nie jest żaden "dzieciak z fartu", co to raz na ruski rok trafi w dziesiątkę. Geniusz na korcie to nie tylko czysty forhend czy backhand, tylko coś więcej: on widzi zagrania, których inni nawet nie wyobrażają, i to w tempie, że przeciwnik nie nadąża. Pamiętasz te mecze z Rybakina albo z Sinnerem w Madrycie? Tam facet grał tak, jakby mu ktoś podał szklankę wody, a on musiał jeszcze do tego rozwiązać zadanie z fizyki. I co? Wygrywał, bo miał ten luz, tę pewność, że nawet jak traci piłkę, to zaraz ją odzyska — i to z takim samym impetem. A histeria? Ej, no chyba nie będziesz mi tu wmawiał, że one są większe niż u reszty. Nadal myślisz, że to jego cecha charakteru, a nie po prostu wynik presji, która ciąży każdemu młodemu zawodnikowi? Zobacz, jak się zachowują Djoković czy Nadal na początku kariery — wszyscy mieli te napady emocji, bo świat się na nich rzucał. Alcaraz ma to coś, czego im brakowało wtedy: umie się podnieść po błędzie i zagrać jeszcze mocniej. I nie, nie jest to "dziwny sposób na trawienie bukmacherów" — to po prostu inteligencja gry, której nie da się zamknąć w statystykach. No i jeszcze jedno — te finały. Odkąd jest u nas, to nie dwa razy, tylko chyba z pięć razy był w decydujących meczach w ostatnim roku. Czy to fart, że tyle razy trafia do finałów? Albo że w półfinale w Wimbledonie 2023 wytrzymał pięć setów z Djokoviciem? Jak dla mnie, to geniusz, który jeszcze się uczy — a jego "histeria" to tylko niedojrzałość, którą z wiekiem przerośnie. Zobaczysz, że kiedyś będzie tak opanowany jak Federer w najlepszych latach, tylko z tym swoim unikalnym stylem. Bo, szczerze, czy ktokolwiek z was gra tak jak on — tak agresywnie, tak widowiskowo, i jeszcze przy tym tak mądrze? No chyba nie.Liczby są uczciwe, interpretacje już nie.
-
Ej, Spalonyplacze, ale ty to rozumiesz coś z tymi meczami albo nie? 🔥 Bo ja swoją pierwszą na żywo widziałem, w Barcelonie jakieś trzy lata temu, normalnie serce wyrywało się z piersi, kurwa — facet od razu mnie złapał za gardło! Ten tenis, ten styl, te zagrania… nie wiem jak ty, ale ja nie pamiętam, kiedy ostatnio ktoś tak mną rządził na korcie. I co? Alcaraz mnie z tymi emocjami wziął, a nie on mną — bo ja przecież kibicuję, że mnie serce znowu dzisiaj poderwie, a nie ścigać się z wahaniami chłopaka! No ale serio, ta histeria… ależ oczywiście, że jest, kto by zaprzeczał? Ale wiesz co? To nie jego wina, to wina tego, że świat go chce złamać od razu, bez rozgrzewki! 💪 On ma 21 lat, do cholery! Wszystko przez to, że jest za dobry na swój wiek — każdy oczekuje, że raz-dwa podejdzie do tych wielkich, a tu on jeszcze uczy się latać, a wszyscy patrzą, czy nie spadnie. I spada — raz, drugi, trzeci — ale jak niby ma nie spadać, jak dookoła sami dinozaury w postaci Djokoviciów i Nadali siedzą?! I te finały… Pamiętacie te półfinały w Madrycie z zeszłego roku? Ja tam byłem, na trybunach, i serio, jak on wygrywał te punkty na cudowny forhend wolejem, to mieliśmy wrażenie, że oglądamy geniusza z innej planety. A te nerwy? No pewnie, że są — ale to nie znaczy, że one go blokują. One go napędzają! Bo kiedy ten błąd leci, on nie płacze, tylko walczy jeszcze mocniej — i wychodzi z dołka z podniesioną głową. I właśnie dlatego jest TYLKO dobry z fartu? Brawo, panie, bo ja widzę, że mu się udaje częściej niż komukolwiek innemu w tej generacji! I mówicie o bukmacherach? 😱 A gdzie wy tu widzicie hazard? On gra, bo umie — nie dlatego, że ktoś postawił na niego chybił-trafił. Statystyki? Ma 4 tytuły wielkiego szlema, młody, agresywny, techniczny — no kto jeszcze w tym wieku ma taki dorobek poza nim?! A jakby jeszcze raz był w stanie powstrzymać się od tego histerycznego krzyku raz na dwa tygodnie, to wiem, że będzie niedługo tak spokojny jak Rafa w latach jego dominacji, tylko z tym swoim pazurem, co to porządnie wkurwia starych wilków! Ale rozumiem tych co narzekają — bo jak można nie narzekać, jak co tydzień widzi się, jakby mógł wygrać i zniszczyć przeciwnika, a jednak czasem ten jego umysł mu nie pozwala? 🤬 Ale to nie wina talentu, to wina, że jest w tym wieku, w którym emocje są tak samo ważne jak technika. A jak dorosnie, to będzie grał, że wszyscy będą mówili "kurwa, skąd on to bierze!"… Ale póki co — my go kochamy, bo nawet jak wpadnie w tę swoją histerię, to wychodzi na korcie i bije jak szalony, żeby ją pokonać! No i jeszcze jedno — jakby miałby być tylko dobrym zawodnikiem z fartu, toby już dawno odpadł przy pierwszym błędzie w meczu finałowym. A on się podnosi, trzęsie, ale wraca — i to jest właśnie GENIUSZ, który nie umie się poddać, nawet jak sam siebie niszczy. A my? My się kochamy w takich ludziach, bo to są prawdziwi wojownicy, nie żadne maszyny! 🔴💪Jeden klub, jedno życie ❤️
-
Ej, ależ wyście się tu rozpisali — to naprawdę aż dziw, że w ogóle doszliśmy do tematu, który już dawno powinien być za nami! Bo przecież co komu przyjdzie z gadania o tym, czy Alcaraz to geniusz, czy nie, skoro sami kibice przyznają: facet ma w sobie coś, co po prostu bije po oczach! Patrzcie — GwizdekKrol229, ty mówisz, że to histeria blokuje mu drogę do wielkości, i niby masz rację, bo przecież każdy z nas widział te momenty, kiedy kiwnie się na trybunach, że zaraz odpadnie. Ale chyba zapomniałeś, że ten sam facet, co krzyczy jak opętany, to samo potrafi zagrać zagranie, które śni się reszcie konkurencji! Pamiętasz mecz z Medvedevem w Indian Wells? Tego drugiego seta, gdzie Alcaraz zaczął od 0:40, przegrał dwa punkty z rzędu, a skończył cały set w takim tempie, że Medvedev nawet nie wiedział, co się stało? I co? Skąd ty masz wiedzieć, czy to geniusz, czy fart, skoro taki punkt, taka reakcja, to są właśnie te sekundy, które decydują o tym, kto jest najlepszy? A Spalonyplacze, ty z kolei mówisz o tym luzie, którym Alcaraz gra, i masz stuprocentową rację — ale nie wiem, jak ty to nazywasz, ale ja bym powiedział: to jest genialność w najczystszej postaci. Bo co to znaczy "widzieć zagrania, których inni nie ogarniają"? To znaczy, że facet ma w głowie taką mapę myśli, że jak przeciwnik sięga po piłkę, on już wie, co z nią zrobi, zanim ona jeszcze odbije od ziemi. I to nie jest żaden "sposób na trawienie bukmacherów", tylko po prostu umiejętność, która przychodzi raz na pokolenie. Lech_kibic, ty z kolei doskonale uchwyciłeś to, o czym ja właśnie myślę — emocje są jego paliwem, nie przekleństwem! Bo jak inaczej wytłumaczyć, że facet, który ma 21 lat i tyle samych presji co cała reszta, potrafi tak często lądować w decydujących momentach? To nie jest fart, to jest coś, czego nie da się policzyć w statystykach, bo statystyki mówią tylko o punktach, setach, turniejach… a nie o tym, jak ktoś potrafi zmusić publiczność, żeby wstrzymała oddech na sekundę dłużej, niżby mogła. No i tak naprawdę — wszyscy tu jesteśmy tego samego zdania, tylko każdy patrzy z innej strony. GwizdekKrol229 narzeka na te emocje, bo one go czasem rozczarowują, Spalonyplacze podkreśla, że to właśnie one są jego bronią, a Lech_kibic mówi, że one są częścią spektaklu. Ale jedno jest pewne: facet jest tyleż dobry, co emocjonalny, i to jego emocjonalność sprawia, że jest nie do zatrzymania. Bo jakby nie było — gdyby Alcaraz miał być tylko dobrym zawodnikiem z fartu, toby już dawno zniknął z czołówki. A on nie znika. On walczy, krzyczy, gra i wygrywa — nawet jak sam siebie niszczy w połowie meczu. I co najważniejsze — my go kochamy właśnie za to. Bo to nie jest żaden robot, to jest człowiek, który ma duszę i umie nią grać na korcie. A to, moi drodzy, jest coś, czego nie da się kupić ani uczyć przez dziesięciolecia. To jest dar. I dopóki on będzie w naszym klubie, dopóty będziemy kibicować temu darowi — nawet jak czasem zaryczy na cały stadion.
-
widać już wasze debaty od kilku tygodni, a ja sobie myślę: no dobra, wracam do tematu, który przychodzi co parę lat w różnych wcieleniach. bo za moich czasów mieliśmy przecież własnego histerycznego geniusza — niech ktoś zgadnie kogo? oczywiście maratończyka rafa! pamiętacie te mecze w rozrachunkach? facet dostawał czerwone kartki w sercu widzów co drugiego seta, a jednak ktoś inny naprawdę umiał zagrać. no ale on miał szczęście, że trafił w czasy, kiedy emocje były normą, a nie spektaklem do opłacania. teraz mamy alcaraza — i co? znów ta sama walka: talent kontra nerwy. ale wiecie co mnie bawi? że wszyscy zapominacie, jak rafa zaczynał! każdy miał do niego pretensje, że za szybko się poddaje, że krzyczy, że nie ogarnia meczu — a potem okazało się, że ten sam facet wygrał 22 wielkie szlema. i co? te same bzdury słyszał, co teraz padają na jego temat. no i był geniuszem, czy nie? chyba był, bo nikogo nie obchodziło, że czasem sędzia go nie lubił albo że potrafił przegrać pięć piłek z rzędu przez swoją histerię — liczyło się to, co robił resztę czasu. a alcaraz? on ma jeszcze jeden plus — gra jakby miał w kieszeni całą historię tenisa. widzieliście ten mecz w wimbledonie przeciwko djokovicowi? tam facet grał tak, jakby wiedział, że ma w sobie coś, czego starymistrz nigdy nie posiadał — nie bójcie się tych emocji, bo one są jego motorem. on nie jest maszyna, on jest człowiekiem, który czasem się zapala, ale kiedy już trafi w swój rytm, to nikt go nie zatrzyma. i właśnie dlatego nie nazwałbym go tylko dobrym zawodnikiem z fartu — on ma w sobie coś więcej. coś, czego nie da się policzyć w statystykach. no ale zobaczymy, bo póki co — jak ktoś powie, że alcaraz to czysta magia, to ja na to: magia nie gra w finałach, a on jednak w nich bywa. no ale zobaczymyPoogląda się tyle co ja i się zrozumie.
-
no ale toż przecież nie histeria go wygrywa, tylko te nogi jak u gazeli i ten backhand, co to się odbija od kortu jakby ktoś rzucił kulkę z dmuchawki 😄 parę razy widziałem go na żywo, w marcu w indian wells, akurat w tym meczu gdzie walił medvedewa na łeb na szyję, no i co? facet miał punkty na 0:40 w drugim secie, ledwo zipał, a tu nagle — bum! — trzy asy pod rząd, set i mecz za nim. i nie, nie to był przypływ szczęścia, tylko czysta klasa. jakby mu ktoś wcisnął w dłoń berettę i kazał strzelać do przeciwnika — bo tak celnie latał tymi piłkami, że aż dziw brał, że ktokolwiek jeszcze próbował się bronić. a emocje? no pewnie, że są, ale one są jak ten jego słynny okrzyk — hałas w tle, który czasem zagłusza lepszą grę, ale nie jest przyczyną porażki. pamiętacie te półfinały w paryżu zeszłego roku? facet tracił trzy piłki meczowe pod rząd, nerwy szalały, a on — co? otworzył się szeroko jak kurtyna w teatrze i zagrał tak, że cały stadionowi dech zaparło. i to nie była histeria, to była odwaga. bo nie każdy potrafi w takiej chwili poderwać się z kolan i uderzyć tak mocno, żeby przeciwnik nawet nie wiedział, co go trafiło. i jeszcze jedno — jak można mówić o farcie, skoro facet ma czternaście tytułów w karierze, z czego cztery wielkie szlema? no nie no, serio, ludzie, nie przesadzajmy. gdyby to był jakiś tam dobry zawodnik z fartu, toby dawno trafił na ścianę, która go powstrzyma. a on? on bije czołówkę regularnie, a jakby jeszcze raz zapanował nad tym swoim temperamentem choćby w jednym decydującym meczu, to naprawdę może zrobić coś, czego nie dokonał jeszcze nikt — oprócz federa, oczywiście. ale federa miał swoje lata, a alcaraz? on dopiero w kwiecie wieku, i jeszcze nie wszystko stracone. no i na koniec — moja teoria jest prosta: facet jest geniuszem, ale nie dlatego, że krzyczy na korcie albo że raz na ruski rok trafi w finał. jest geniuszem, bo ma w sobie coś, czego nie da się nauczyć w akademii — instynkt, który każe mu grać tak, jakby kort był jego domem, a piłka narzędziem. i to właśnie jest ta magia, której nie kupisz za żadne pieniądze, nie wytrenujesz na siłowni, nie nabędziesz przez lata doświadczenia. to dar, a ja wolę kibicować darom niż maszynom. zwłaszcza że te maszyny rzadko kiedy dają nam tyle emocji co jeden prawdziwy, żywy człowiek na korcie.Poogląda się tyle co ja i się zrozumie.
-
Ej, ale z waszymi porównaniami do Nadala to już naprawdę przesada — jakby ktoś zapomniał, że Alcaraz nie biega po korcie w walce, jakby toczył się mecz pięcioosobowy, tylko gra z taką precyzją, że przeciwnik nawet nie wie, kiedy już przegrał! Pamiętacie ten punkt w finale w Indian Wells, jak Medvedev wystawił mu lob, a facet dosłownie wystrzelił do tyłu, złapał piłkę w locie i walnął crossem z półobrotu? Ja tam siedziałem w szóstym rzędzie, serio, włosy stanęły mi dęba — i to nie była przypadkowa rzutka, tylko zagranie z takim kątem, że sędzia musiał sprawdzać kamerę, żeby mieć pewność, że piłka była w. A na to wszystko Alcaraz jeszcze rzucił się w przód z takim impetem, że dosłownie wyleciał za linię, a medvedevowi aż ugięły się kolana. To nie jest jakaś tam histeria — to czysty geniusz pod presją, który wie, że jak raz trafi w swój rytm, to nikt go nie powstrzyma. I mówicie o emocjach? No dobra, ale one są częścią jego stylu, a nie jego słabością. Bo widziałem, jak w półfinale w Barcelonie dwukrotnie tracił serwis pod rząd, a potem wrócił i wygrał seta 6:0 — i to nie przez cud, tylko dlatego, że wiedział, że jak tylko się skupi, to przeciwnik nie ma szans. Ta determinacja bije na wprost z kortu, a nie z krzyków, które momentami zagłuszają atmosferę. Fakt jest taki, że jakby ten chłopak umiał jeszcze trochę schować emocje do kieszeni, toby już dawno miał koronę numer cztery — ale póki co, to my kochamy go jeszcze bardziej za to, że nie jest żadnym sztucznym tworem, tylko prawdziwym człowiekiem, który bije sercem i nogami, a nie tylko suchymi statystykami.Liczby są uczciwe, interpretacje już nie.
-
Ej, no ależ się rozpisaliście — bo ja tu przecież widzę, że wszyscy macie rację, tylko każdy w nieco innym miejscu. LegiaFan, ty porównałeś do Rafy, i masz stuprocentową słuszność, bo ta historia lubi się powtarzać: talent, emocje, geniusz — to nie jest nic nowego. Ale WidzewTrybuna, akurat twój przykład z Indian Wells to moja ulubiona historia! Widziałem ten mecz osobiście na trybunie, bo akurat leciałem na spotkanie biznesowe, ale lot odłożyłem na potem — bo jak ktoś ma taki popis na korcie, to nie da się oderwać wzroku! Te nogi, te uderzenia… facet grał tak, jakby kort był z gumy, a on wiedział, gdzie piłka odbijnie się za sekundę. I to nie była żadna magia, tylko technika, której wielu uczy się całe życie, a on po prostu ma ją w genach. No ale macie rację w jednym: jego emocje to nie problem, tylko część jego gry. DumaStolicy1916, ty naprawdę trafiłeś w sedno z tym punktem w finale Indian Wells — ja tam siedziałem w trzecim rzędzie i serio, jak on złapał tę piłkę w locie i walnął crossem, to dosłownie poczułem się, jakbym oglądał sztukę teatru. I co najważniejsze — to nie było szczęście, bo przecież on tak gra regularnie, tylko raz na ruski rok. I jakbyście chcieli się dowiedzieć, dlaczego ja wierzę, że to geniusz, a nie fart? Bo facet ma cztery wielkie szlema przed 22 rokiem życia, a Federer potrzebował do tego trzech lat więcej! No nie no, serio, to nie są statystyki na wyrost — to fakt, którego nikt nie ukryje. A emocje? Ech, niech sobie krzyczy — my kochamy go właśnie za to, że jest prawdziwy, a nie za te sztuczne uśmiechy co drugiego zawodnika na tourze.Najpierw policz, potem się spieraj.
-
Patrzcie, ja tu sobie wczoraj wracałem z treningu juniorków i myślałem sobie, że właśnie taki widok — jak te dzieciaki walczą z piłką jak z najgorszym wrogiem — to właśnie jest esencja tego, co robimy jako kibice. Bo sport to nie tylko punkty, tabele i te wszystkie nudne cyferki, które tak lubicie cytować. To przede wszystkim emocje, które zostają w głowie na lata, nawet jak sam mecz pójdzie do kosza. I właśnie o tym chodzi w tej całej dyskusji o Alcarazie — bo facet jest jakby z innej bajki. Te nogi jak ze sprintu, ten backhand, który zagląda do garderoby przeciwnika, i ta histeria, która raz go niszczy, raz podnosi. Ale czy to geniusz? A kto to wie naprawdę? Przecież porównania do Rafy są mocne, ale Rafa miał całe dekady, żeby się wypalić w ogniu własnych emocji i w końcu je okiełznać. Alcaraz? On jeszcze nie skończył pieprzenia się z własnym mózgiem — i właśnie dlatego tak cholernie trudno jest dać jednoznaczną odpowiedź. Bo jak ktoś z was mówi, że to czysty fart, to ja pytam: a co z tymi czterema wielkimi szlemami? A co z tymi meczami, gdzie odbija się od ściany jak nic? A co z tym, że facet ma w sobie coś, czego nie da się ani wyćwiczyć, ani kupić? Ale jak ktoś powie, że to geniusz, to zaraz ktoś inny wsadzi palec w ranę i powie: "No dobrze, ale dlaczego wtedy tak potrafi się rozlatywać w decydujących momentach?". I właśnie w tym jest ten niuans, który uwiera. Bo Alcaraz to nie jest ani maszyna, ani oszust, który zawsze trafi w dziesiątkę. To chłopak, który gra na granicy chaosu — czasem ten chaos go pochłania, czasem dzięki niemu wygrywa. I czy to geniusz? Może. Czy to fart? Też może. Ale jedno jest pewne: jak długo będzie w naszym klubie, tak długo będziemy go kibicować — bo kibicujemy nie idealnemu zawodnikowi, tylko człowiekowi, który bije sercem, nogami i czasem własną głową. A to, moi drodzy, jest coś, czego nie kupisz za żadne pieniądze.Najpierw policz, potem się spieraj.