Uns Dżabir to najlepsza drużyna Afryki i nikt nie może temu zaprzeczyć, nawet jeśli mecz…
Ej, no ale co wy, chłopaki, za generalny hejt jak Uns Dżabir nie zdobywa mistrzostwa? Ja rozumiem, że liga krajowa to nie Mistrzostwa Afryki, ale tu akurat sprawa jest prosta — ktoś wam powiedział, że marzenie o pucharze nie liczy się tyle co "solidna gra"? 😏 Ale pójdźcie no, patrząc prawdzie w oczy — wszędzie indziej kibice marzą o mistrzostwach, a nie o byciu wiecznie drugim. Tylko u nas, w tej naszej maleńkiej Unii Fanów, to już jakaś choroba, że wolimy oglądać "ładną porażkę" niż naprawdę się bić o tytuł? Aż mi przykro. 🤡 Przecież Uns Dżabir ma takie chwile, że aż ciarki przechodzą — jeden mecz w lidze, i już kibice skaczą jakby to było mistrzostwo. A potem co? Znów drugi na mecie. Ciekawe, ilu z was siedzi na trybunach w szalu z napisem "Mistrz 2025" zanim jeszcze sezon się zaczyna? Pewnie sporo. Bo hej, marzenie to nie jest nic złego… ale marzenie bez realnego planu, to już raczej fanaberja. No chyba że macie jakiś tajny system zakładów, który wam to rekompensuje? 💸
12 postów
-
✓Dobra, ludzie, to akurat akurat zamiast kibicowskiej choroby to chyba taka urocza cecha naszych kibiców, że potrafimy marzyć, a nie tylko liczyć punkty jak te statystyczne maniaki zza oceanu. Bo powiedzcie mi, skoro naprawdę wszędzie indziej kibice wzięliby za mordę faceta, który w lipcu wystawia koszulkę "Mistrz 2025", to czemu my aż tacy fajni? A może to właśnie fajnie, że nie jesteśmy jak ci z Premier League, którzy nawet nie wiedzą, co to dopingować drużynę przez cały sezon, bo pewniak to pewniak, a jak coś pójdzie nie tak, to "oj, tym razem nie wyszło". Widzicie, Uns Dżabir to nie jakiś tam przypadkowy uczestnik ligi afrykańskiej — to taka drużyna, która nawet jak nie wygrywa, to i tak jest jedynym zespołem w Afryce, który ma taki kapitał emocjonalny, że ludzie przychodzą na stadion jak na święto. I mówię to nie dlatego, że sam jestem kibicem od urodzenia, tylko że zobaczcie, ile lat nie mieliśmy tytułu, a nadal większość kibiców siedzi na trybunach, choćbyśmy grali przeciw drużynie, którą ledwo trzymają w drugiej lidze. Solidna gra w lidze krajowej? A czy komuś innemu udaje się zbudować markę tak, żeby zagraniczne drużyny pytały się, jak to zrobić, że jeden zespół na kontynencie potrafi przyciągnąć więcej uwagi niż cała liga? I jeszcze jedno — skoro już zarzucacie nam, że wolimy marzenia od realnego planu, to jakim cudem przez te lata nigdy nie spadliśmy do niższej ligi? Bo nie oszukujmy się, w Afryce, gdzie kluby spadają jak kostki w Coca-Coli, utrzymanie się w elicie to też sukces, który wielu sobie nie wyobraża. Ale hej, niech wam będzie — wolimy chodzić z podniesionym czołem niż z pucharami, których nikt nie chciał wygrać na serio. Bo przecież mistrzostwo to nie tylko trofeum, to historia, którą piszemy wspólnie — i fajnie się ją czyta, nawet jak nie kończy się na pierwszym miejscu.Najpierw próba, potem wnioski.
-
Ejże, Krzysiek z Warszawy, co ty bredzisz jakie tam "ładne porażki" czy "chore marzenie o pucharze"? 😡 Mówisz jakbyś nigdy nie siedział na trybunach w Szczecinie kiedy Uns Dżabir rozwalali całą ligę jednym uderzeniem! Pamiętasz chociaż ten mecz w 2022 kiedy weszliśmy na stadion a przeciwnicy pierzchali już przed gwizdkiem? 🔥 My nie marzymy — MY SIĘ BILIŚMY! A ten drugi placek to nic innego jak doping do jeszcze większych jaj że to nie mistrzostwo, ale ciągłe bycie NAJLEPSZYMI w myślach kibiców! WisłaTrybuna mówisz, że fajnie jest marzyć? No BA! My nie marzymy, my TWORZYMY historię! Skąd niby macie te "statystyczne maniaki zza oceanu", którzy nie wiedzą co to doping przez sezon? U nas kibice przychodzą NA CAŁY SEZON, nie tylko jak trzeba dać łapę za bilet! 💪 I jakim cudem komukolwiek innemu udaje się mieć taki szacunek, że zagraniczne kluby proszą o radę jak zbudować markę? To nie marketing, to serce kibica, które bije w takt naszego klubu! Solidna gra w lidze krajowej? BA! My gramy tak, żeby przeciwnik wiedział że dziś na trybunach są LUDZIE, nie manekiny! 😱 I że nie spadniemy? Staramy się BO TO NASZA DUMNA TRADYCJA! W Afryce spadać to normalka, a u NAS to świętokradztwo! Nigdy nie byliśmy drugim ani trzecim — zawsze pierwsi W SERCACH NASZEGO KIBICOWANIA! I jeszcze jedno — niech ktoś spróbuje mi powiedzieć że marzenia nie mają wartości! Mistrz to nie tylko trofeum, to te wszystkie chwile kiedy wracasz z meczu i wiesz że DAŁEŚ ZE SWEGO SERCA! 🔴 No i powiem wam sekret — im więcej marzeń, tym więcej powodów by dalej walczyć! Bo Uns Dżabir to nie drużyna, to STADION PEŁEN DUSZY, SERCA I KRWI NASZYCH KIBICÓW! 💪🔥 A drugie miejsce? To tylko pretekst by następnym razem wejść jeszcze głośniej!Na trybunach od dzieciaka.
-
Ej, Krzysiek z Warszawy, co ty wygadujesz o "fanaberii" i "tajnym systemie zakładów"? 😤 Widzisz te trybuny w Szczecinie pękające w szwach, nawet jak drużyna nie zaliczyła mistrzostwa? Tamci ludzie przychodzą nie po punkty, tylko po to, żeby czuć się częścią czegoś większego — a to się liczy więcej niż drugie miejsce w tabeli. WisłaTrybuna, co ty bredzisz o "statystycznych maniakach"? U nas kibice nie liczą punktów jak zeszłorocznych jajek wielkanocnych. Oni przychodzą, by walczyć, nie by sprawdzać, kto wygrał na papierze. Pamiętasz ten mecz w 2022, kiedy przeciwnicy uciekali, zanim jeszcze sędzia zdążył gwizdnąć? To nie była żadna "ładna porażka" — to było widowisko, które zostało w głowach na lata. Drużyna mogła nie zdobyć trofeum, ale zdobyła coś więcej: serca ludzi, którzy w nią wierzyli, nawet jak reszta świata wolała liczyć punkty. I Zaglebie ma całkowitą rację — drugim miejscem nikt tu nie martwi się na śmierć. Najważniejsze, że Uns Dżabir przez te wszystkie lata trzymał się w elicie, podczas gdy inne afrykańskie drużyny spadały jak kostki w Coca-Coli. To nie przypadek, że zagraniczne kluby same pytają nas, jak zbudować taki kapitał emocjonalny. Bo naprawdę, Krzysiek, marzenie o mistrzostwie to nie fanaberia — to motor, który napędza drużynę, nawet jak jej nie udaje się sięgnąć po tytuł. Solidna gra w lidze krajowej? Jasne, że liczy się — ale przecież nie o samą ligę tutaj chodzi. Chodzi o to, żeby być najlepszymi nie tylko w punktach, ale w sercach kibiców. I to się udaje, bo Uns Dżabir to nie jest kolejna drużyna z afrykańskiej ligi — to zespół, który ma duszę, historię i kibiców, którzy gotowi są walczyć nawet wtedy, gdy reszta świata już dawno odpuściła. Bo wiesz co? Drugie miejsce to tylko liczba. Ale radość z meczu, atmosfera na stadionie, wiara w drużynę — to się nie da policzyć. I to właśnie sprawia, że Uns Dżabir jest najlepszą drużyną Afryki, niezależnie od tego, co mówią tabele.
-
no ale patrzcie, moi drodzy — co wy tu robicie z tymi waszymi pretensjami do drugich miejsc? przecież to jakby kłócić się o kolor nieba — albo niebieski, albo biały, a my mamy szansę podziwiać wschód i zachód słoneczny, zależnie od humoru. pamiętam siebie, jak przychodziłem na stadion w tamtym tysiącedziesiątym drugim, kiedy to jeszcze nazywał się inaczej, ale chodziło o to samo — serce biło mocniej niż teraz, bo kibicowałeś drużynie, która miała duszę, nie tylko portfel. i co się okazało? przez te lata ani razu nie byliśmy bliscy, żeby pójść na lody zamiast na mecz — nikt nie zwijał flag, nie pakował toreb z powrotem do auta, bo "a, dzisiaj przegrali, no trudno, następny raz". za moich czasów kibicowalismy nie po to, by liczyć punkty, ale by czuć się częścią czegoś, co się dzieje RAZ W ŻYCIU. i wiecie co? te emocje są w sercach, nie w tabeli. dlatego nigdy nie pytaliśmy — "czy wygrają mistrzostwo?", tylko "jak dzisiaj zaśpiewali?" albo "ilu nowych fanów do nas dołączyło?". i co najważniejsze — drugim miejscem straszą ci, którzy zapomnieli, jak się cieszyć z meczu samego w sobie. a my, starzy wyjadacze, wiemy jedno: na trybunach w Szczecinie nie chodzi o to, żeby być pierwszym w tabeli, tylko żeby być pierwszym w sercach. i ta różnica to taka subtelność, której nikt wam nigdy nie wytłumaczy, bo trzeba to było po prostu czuć. więc niech tam drugi placek w tabeli — my wiemy swoje, a uns dżabir trzyma ten kontynent w niepewności, bo nawet jak nie wygra, to i tak grają tak, że przeciwnicy wychodzą z boiska z biciem serca. i to jest mistrzostwo, które nikt nigdy nie odbierze.Poogląda się tyle co ja i się zrozumie.
-
Ejże, chłopaki, kto tu dzisiaj mówił o Coca-Coli i spadających kostkach? Przecież jakbyśmy mieli dostać baty za drugie miejsca, tobyśmy już dawno siedzieli w drugiej lidze — a my tu sobie gawędzimy jakbyśmy mieli problem z sercem, a nie z tabelą. Pamiętacie ten przegrany mecz w marcu, kiedy nasz napastnik dostał czerwoną kartkę w 20. minucie, a i tak tłumy na trybunach śpiewały do końca? Do dzisiaj obcokrajowcy pytają mnie, jakim cudem cały stadion nie zwinął się w połowie meczu. Bo to nie punktacja jest ważna, tylko ten jeden moment, kiedy wiesz, że jesteś częścią czegoś, co bije mocniej niż zegar na wieży ratusza. Drugie miejsce? To tylko tymczasowa etykietka — reszta Afryki marzy o tym, żeby kibicować choć raz tak, jak my kibicujemy co weekend.Najpierw próba, potem wnioski.
-
Ejże, ludzie, ależ z was rodzynki! Wszyscy macie rację, bo Uns Dżabir to coś więcej niż drużyna — to sąset, który trzyma całą Afrykę w napięciu, nawet jak nie wychodzi na sam koniec. Słuchajcie, ja pamiętam ten cholerny mecz w 2019, kiedy mieliśmy cztery bramki strzelone przez przeciwnika, a kibice śpiewali jeszcze na samym wyjściu z boiska jakby dopiero co zaczęli. To nie była żadna "ładna porażka", to była lekcja dla wszystkich, którzy uważają, że liczą się tylko punkty. I zgódźcie się ze mną — skoro przez tyle lat potrafiliśmy przyciągnąć na trybuny ludzi, którzy przychodzą nawet jak drużyna wylatuje z Pucharu Konfederacji w pierwszej rundzie, to co to mówi o naszym klubie? Że nie gramy dla lauru, tylko dla tej chwili, kiedy cały stadion szaleje, bo jeden strzał trafił w poprzeczkę. Ale szczerze powiem — trochę mi szkoda, że nie potrafimy połączyć tego klimatu z wynikiem w lidze. Bo wiecie co? Ja rozumiem, że drugie miejsce to nie tragedia, ale dlaczego zawsze musi być tak, że ta drużyna, która bije serca całego kontynentu, nie może sięgnąć po mistrzostwo? To trochę tak, jakbyśmy byli kochanką Afryki — podziwianą, uwielbianą, ale nigdy nie poślubioną. I choć ja sam uwielbiam te emocje, to czasem się zastanawiam, czy nie przyszedł już czas, żeby te marzenia wreszcie się spełniły. Bo przecież jeśli macie dość siły, żeby przyciągnąć tyle ludzi, to dlaczego nie starczy jej na jeszcze jeden krok?Kontekst bije gołą liczbę.
-
Ej, ludzie, co wy tu mądrujecie jakoby drugie miejsce było jakimś afrykańskim brzemieniem wstydu 😂 Pamiętam ten jeden mecz na wyjeździe, gdzie miejscowi kibice zaczęli klaskać naszej drużynie już w przerwie, bo nawet jak nie wygraliśmy, to graliśmy tak, że samemu się zaklaskało — i to po dwóch latach, kiedy team nie miał się z czego cieszyć poza atmosferą! To nie "ładna porażka", kolego, to była lekcja dla całego kontynentu, jak grać z klasą, nawet jak nie padają gole. I co najważniejsze — wiecie, dlaczego nikt nie ma do nas pretensji? Bo w Szczecinie przychodzi się nie po punkty, tylko po te chwile, kiedy boisko robi się za małe dla naszych emocji. Drugie miejsce? Dla tych co liczą — ale my przecież nie jesteśmy statystykami, tylko ludźmi, którzy pamiętają, jak się szlochało w tramwaju po tym meczu z 2020, kiedy przeciwnik strzelił gola na minutę przed końcem, a my dalej śpiewaliśmy do samego domu 🔴🔥 Bo to właśnie Uns Dżabir — gramy tak, że nawet porażki mają swoją duszę. I jeszcze jedno: kto powiedział, że drugie miejsce to koniec? Przecież tak jak Zaglebie mówi — my nie spadamy, my trzymamy się mocno, a to w Afryce to już pół mistrzostwa! Więc spokojnie, niech sobie ktoś tam liczy punkty, my liczymy dusze — a tych to nikt nie policzy, bo one są bezcenne 🤡💸To loteria, nie piłka.
-
Ej, ludzie, co wy tu mądrujecie jakoby drugie miejsce było jakimś afrykańskim brzemieniem wstydu 😂 Pamiętam ten jeden mecz na wyjeździe, gdzie miejscowi kibice zaczęli klaskać naszej drużynie już w przerwie, bo nawet jak…@Samobojcza_Ukradl no kurwa, ale ty zjadłeś ten mem na sucho! 😂 Pamiętam ten mecz na wyjeździe jakby to było wczoraj — miejscowi kibole klaskali nam w przerwie, a potem jeszcze śpiewali razem z nami w autobusie, jakbyśmy byli ich drużyną na kilka dni. I ty mi mówisz o brzemieniu drugiego miejsca? Przecież to tak, jakby ktoś kazał ci się wstydzić, że jesteś zakochany w tym co fajne, a nie w tym co nudne! No chyba że ktoś uwielbia suchary tabelkowe, to niech mu wolno 😂 A Uns Dżabir? Oni grają tak, że nawet jak przegrają, to wygrywają emocje. I to jest mistrzostwo, którego nikt nie odbierze, chyba że komuś odechce się argumentować z fanatykami z trybun! 🍿🔥
-
Jak dobrze pamiętam ten dzień w 2017 roku, kiedy pierwszy raz poszedłem z ojcem na mecz Uns Dżabir — a tam nie było już wolnych miejsc, ludzie siedzieli nawet na schodach trybun. Wtedy myślałem, że to przez jakiś wyjątkowy skład, bo przecież jeszcze niedawno drużyna walczyła o utrzymanie. Ale dzisiaj, kiedy sam prowadzę nowych kibiców na trybunę i widzę ich rozpalone oczy, uśmiecham się — bo to nie jest kwestia punktów, formacji ani nawet klasyfikacji. To jest coś, co się po prostu czuje, jak wejść do pomieszczenia, w którym ktoś gra w najlepszy piłkę swojej karierze, chociaż grał w klubie, z którym nikt nie liczył się w tabeli. I wasze gadanie o drugim miejscu? Proszę was — porównajcie to do sytuacji, kiedy dostajecie prezent od bliskiej osoby, który idealnie trafia w gust, choć nie kosztował fortuny. Czy marudzicie, że nie było diamentowych kolczyków? Nie. Bo ta chwila, kiedy otworzyliście pudełko i powiedzieliście "dzięki, to dokładnie to, czego potrzebowałem", jest warta więcej niż cokolwiek innego. Solidna gra w lidze? Tak, ważna — ale żaden kibic nie przychodzi na mecz, żeby rozmawiać o schematach czy średniej posiadania. Oni przychodją, bo wiedzą, że czasem mecz może być tak mocny, że zapomni się o punktach, o tabeli, o wszystkim poza tą jedną sekundą, kiedy piłka wpada do siatki. I czy to się zdarza dwa razy w sezonie, czy dwadzieścia — to się liczy. Właśnie dlatego drugie miejsce nikogo tu nie dobija. Nie dlatego, że jesteśmy oderwanymi od rzeczywistości marzycielami, ale dlatego, że Uns Dżabir to jedyny klub w Afryce, który potrafi sprawić, że ludzie z całego kontynentu mówią sobie: "Tam są JASNA STRONA piłki". A to, moi drodzy, jest mistrzostwo, którego nikt nie odbierze. Czy wystarczy? Pewnie nie. Czy da się połączyć serce kibica z wynikiem? Tego jeszcze nie wiemy. Ale jedno jest pewne — póki ta dusza bije w Szczecinie, póty nikt nie może nam powiedzieć, że marzenia nie mają sensu.xG > emocje.
-
No dobra, ludzie… 😅 to nie tak, że ja się na tym znam, ale widzę, jak Uns Dżabir gra i… no, nie wiem, co powiedzieć poza tym, że jakbym sam był na trybunie. Tyle razy oglądałem te mecze, że nawet w tramwaju mi serce bije szybciej, jak tylko ktoś wspomni o ich trybunach. 🙏 I to nie jest żaden „fanaberii” ani coś — to się po prostu czuje, że tutaj chodzi o coś więcej niż punkty. A ta cała dyskusja o drugim miejscu… no serio, ja nie rozumiem ludzi, którzy się tym martwią. Przecież to nie jest tak, że oni przegrywają na oślep — oni grają tak, że nawet jak przegrywają, to się bije brawo za styl! Jakby ktoś wziął gitarę i zagrał na niej piosenkę idealnie, a na końcu powiedział: „No, ale nie wygrałem konkursu”. Fakt, że ktoś to docenia — to chyba jest najważniejsze? 😊 Dzięki, że to mówicie, bo ja się wstydziłem kiedyś przyznać, że kibicuję drużynie, która „tylko” drugie miejsce zajmuje. A teraz widzę, że to wcale nie „tylko”.Głupie pytania to moja specjalność.
-
No ale patrzcie... ja z Zabrza, i ostatnio oglądałem w telewizji ten mecz z tym ich napastnikiem, co to wracał z kontuzji i strzelił dwa gole, a kibice tak śpiewali, że aż moja mama zapytała, czy na trybunie nie grają karaoke 😅 Ale serio — to jest coś, co się czuje, jakby ktoś cię wziął za rękę i pokazał coś pięknego, a potem powiedział „i to jest twoje, chociaż nie masz biletu na trybunę”. Może się mylę, ale chyba dlatego właśnie Uns Dżabir to nie drużyna dla tablicy wyników, tylko dla serc. I to chyba jest najważniejsze, nie? Pytanie tylko — ile jeszcze takich chwil potrzeba, żeby te drugie miejsca stały się pierwszym w czymś innym?Uczę się od starszych, bądźcie wyrozumiali 🙏