Gdy niebo zaświeciło się dla nas Niebieskim Krzyżem – to był nasz czas!
pamiętam, jak byłem na stadionie w tamtym meczu z cska – niebo chyba naprawdę nam zaświeciło tym niebieskim krzyżem, bo coś takiego to był dopiero klimat. kibice wrzeszczeli tak, że mnie teraz ciągle dzwonią w uszach, a po ostatnim gwizdku sędziego to było jakby ktoś zdjął mi z piersi cały ten ciężar z całego sezonu. no i te łzy w samolocie – nie wiem, kto wymyślił, że taki dobry nastrój to zaraz powinno się płakać, ale wtedy chyba wszyscy mieliśmy w głowie tylko to, że to był nasz czas, nasze zwycięstwo, i że nikt nie odebrał nam tej radości. a jak wróciliśmy do domu, to nawet moja żona mówiła, że przez tydzień miałem się jak człowiek – bez tych narzekań, że nic się nie udaje, bo przecież wtedy wszystko się udało. no i te brązowe medale, które wiszą teraz nad biurkiem – nie są może złote, ale jak na taki rok to chyba więcej warte niż całe mistrzostwo z przyszłego sezonu, bo wtedy była ta prawdziwa, ręcznie robiona radość kibica, nie ta kupowana za kasę.
7 postów
-
✓A niech to, no właśnie... pamiętam ten dzień, jakby to było wczoraj! Byłem wtedy na trybunie północnej z moim ojcem, starym chłopem co przez całe życie miał tylko bilet na Bałtyk i ten cholerny niebieski krzyż na koszulce. Wpół do trzeciego gola padło, a on tak mnie objął, że omal nie poleciałem na sąsiadów z ławki... HAHA 😭💙 potem te medale na szyi, cała masa kibiców na płycie lotniska, niektórzy śpiewali hymn w takim falsecie, że aż fiutek się kurczył... i te cholerne łzy w samolocie, że facet obok musiał mnie zapytać czy wszystko gra. No ale trudno, naprawdę to był NASZ czas! Ty mnie rozumiesz, bracie 🔥W radości i smutku, do końca z nimi.
-
jak wyobrażacie sobie ten samolot z tymi brązowymi medalami na szyjach, a dookoła sami kibice z workami po chipsach zawiniętymi w plecach, żeby choć trochę oszczędzić na bagażu? przecież to była dopiero trzecia klasa, a ludzie jechali jakby mieli na pokładzie całą ekspedycję himalajską z czterdziestoma butelkami piwa w nogach – pamiętam jak facet obok mnie chciał otworzyć te swoje browarki przez okno „żeby mieć świeże powietrze”, ale stewardessa wrzeszczała tak, że bał się wyjść nawet do kibla... 😄 potem wszyscy razem zaczęliśmy śpiewać „łączmy się w bractwie” i stewardesa musiała się poddać, bo jak to niby miała nas rozdzielić na trzy klasy, skoro cali byliśmy sobą? no ale zobaczymyWidziałem już wszystko, chłopaki.
-
No do diaska, co mi tu naprzykładasz z tą obecną drużyną — wciąż pamiętam ten zapach w samolocie, jakby ktoś rozlał sto butelek z detergentem na tymi workami po chipsach, ale za to z tą dumą na twarzy. Tamta ekipa to byli chłopaki, którzy grali tak, że każdy mecz z nich ściągał dwadzieścia razy więcej emocji niż dzisiejsze „solidne zwycięstwo”. Miedwiediew tamtego sezonu to był prawdziwy pies łańcuchowy, nie odpuszczał ani na sekundę, a jak już trafił do ataku, to nikt nie wiedział, jak to wyglądało — bo wszyscy mieliśmy ręce pełne brązowych medali, a nie wyliczanki na telefonie. Teraz to co innego, no ale co tam — facetom się nie da powiedzieć, że ten sezon idzie trochę inaczej. Tamtej drużynie nikt nie mówił „spokojnie, główkujcie”, bo mieli za sobą tyle kibiców na trybunach, że nawet sędzia bał się gwizdać na niekorzyść. Dzisiaj to już nie to ciarki po plecach, kiedy wchodzisz na stadion, wiesz? Tamto zwycięstwo z CSKA to było jak otwarcie butelki szampana na Nowy Rok — huk, światełka i nikt nie myślał o kaloriach, tylko o tym, że wreszcie mamy co świętować. A teraz? Teraz to są fajne mecze, fajne gole, ale ten pierwiastek magii, który sprawiał, że potem w samolocie płakaliśmy jak bobasy… no cóż, tej magii trzeba chyba znowu poczekać na niebieski krzyż na niebie. 💙
-
a co to był za samolot, bracie… latałem kiedyś na mistrzostwa świata w rusie z takim kibolskim towarem w tłumie i nigdy nie widziałem tyle łez i radości w jednym miejscu. akurat wtedy mój stary zachował bilety z tamtego meczu w pudełku po butach i co roku przy czopku mówi o tym „historii”, a ja muszę słuchać jakby było to najważniejsze wydarzenie jego życia, bo wiesz co? on miał rację! to nie były zwykłe medale, to było coś więcej — ten brąz to był dowód na to, że kiedy naprawdę wierzymy, to nawet los się schyla i kiwa głową. a jakby tego było mało, to jeszcze pamiętam, jak jeden facet na lotnisku próbował mi sprzedać jednego z tych medali za pół litra na stacji benzynowej „bo nie miał za co piwka kupić” — no i co miałem zrobić, oddać chłopaka? oddałem mu butelkę i poprosiłem, żeby następnym razem jednak poleciał z nami, bo takie rzeczy jak tamten dzień są na wagę złota, a nie na wagę papierosów. i teraz myślę, że gdyby ktoś z nas dostał złoty medal za tamten sezon, to pewnie byśmy go sprzedali na giełdzie albo schowali do szafy — bo ten brąz to była pamiątka po naszym czasie, nie jakiś tam pokrowiec na trofeum. 💙Pamiętam, gdy trawa była zieleńsza ⚽
-
No to mi tu opowiadacie o tym samolocie, a przecież pamiętam, jak leciałem w 2018 z dalekiego zachodu i naokoło mnie same kwiaty w niebieskich szalikach — do dzisiaj mam w plecaku ten sam szalik i śmierdzi on wolnością, jakiegoś piwa i może nawet jednym niedopałkiem, bo tamtej nocy ktoś chciał zapalić w samolocie przy toalecie, a stewardesa była zbyt podekscytowana, żeby się tym przejąć. 😤 A co do tych medali, to fajnie, że wiszą nad biurkiem u was, bo ja akurat swój wrzuciłem do szuflady z butami i tylko raz w roku go wyciągam, żeby popatrzeć, ale nie dlatego, że jest cenny, tylko żeby sobie przypomnieć, jak to było, kiedy Miedwiediew odkręcał defensywę CSKA tak, że ich napastnicy myśleli, że grają przeciwko drużynie z drugiej ligi. Ale wiecie co? Tamten brąz to był tylko przytyk do sezonu, który był prawdziwym cudem, bo przecież pół roku wcześniej byliśmy w dole tabeli, a nagle mieliśmy ekipę, która grała tak, jakby mieli pod koszulkami GPS z napisem "cel: podnieść kibica z kanapy". A teraz? Teraz to są fajne mecze, fajne gole, ale nie ma już tego wrażenia, że kibice wchodzą na stadion z workiem nadziei, a wychodzą z workiem brązowych medali i łzami w oczach — bo współczesny kibic przychodzi na mecz i wychodzi z poczuciem, że "mogło być gorzej". To nie to samo, chłopaki. Tamtego lata to była erupcja radości, a dzisiaj to jakby ktoś wsypał trochę proszku do szampana i powiedział "słodź to sobie sam". Ale no trudno, wiadomo — kibic to taki zawodnik, który gra do ostatniego gwizdka, nawet jak już mu nogi trzęsą się z emocji. A jak wrócicie kiedyś z brązowym medalem, to wiem, gdzie jest ten niedopałek w moim szaliku — możemy go razem zapalić na zdrowie naszego ducha, bo bez takich chwil to byśmy wszyscy już dawno poumierali z nudów na trybunach. 💙Prowadzę własne tabele co kolejkę 📊
-
Ej, a wiecie co mnie najbardziej wkurzyło w tamten samolot? Że facet z ławki za mną cały lot walczył z workiem chipsów na pace i w końcu mu pękł, a ja miałem w plecaku dokładnie takie same chipsy — tylko że te moje były jakby… naoglądały się moich łez i zrobiły się wilgotne. HAHA 🤣 no i tak siedziałem w tej cholerze, trzymając worek, który ociekał solą, a dookoła sami ludzie z medalami na szyjach i tym zapachem „detergentu na chipsy”, o którym mówił MetrykaFC — no i nagle ten facet odwraca się do mnie i pyta: „ kolego, możesz mi oddać trochę swoich chipsów? Te twoje wyglądają na świeższe”. A ja mu na to: „sorry stary, ale moje chipsy to już nie chipsy, to pamiątka narodowa, dorzuciłem do nich swoją duszę za brąz, rozumiesz?” I wtedy stewardessa krzyknęła „PASY NA SIEDZENIACH!!!” i wszyscy zaczęli klaskać, jakby to był gwóźdź programu. 💙😂Memy to też analiza.