Zverev powinien zostać na evergreenie niemieckiej szermierki, bo w walce o dumę kraju…
A to mi akurat zupełnie nie pasuje, że ktoś tam duma o tej niemieckiej szermierce, kiedy chodzi o tenis. Bo patrzcie — od kiedy Alex zaczął regularnie wygrywać, to reszta naszych w ogóle nie jest w stanie przebić się przez pierwszą rundę w wielkim turnieju, a on przywozi zawsze te punkty dla Niemiec. Jakby cały ten kraj liczył tylko na niego, a on nawet o tym nie wie, że co dzień rano budzi się osiemnastu dziewiętnastoletnich chłopaków z załzawionymi oczami, którzy myśleli, że jutro to już ich kolej. 🤡
I serio — facet ma charakter taki, jakby urodził się z rakietą w ręku i pomarańczą na twarzy. Albo go kochasz za te awantury na korcie, kiedy rzuca wyzwanie każdemu, kto choćby spojrzy na niego krzywo, albo nienawidzisz, bo wiecznie ci zarzuca, że twoje szanse w finale to „po prostu szczęście”. A on do tego się uśmiecha, jakby był w kiełbasie niemieckiej reklamie — „zagryź mnie, jeśli dasz radę”. 💸
I jeszcze jeden szczegół — kto widział te statystyki z Davisa? Alex samodzielnie ma na koncie więcej punktów dla Niemiec niż cała reszta ekipy razem wzięta przez ostatnie trzy lata. Reszta niby też gra, ale… no cóż, one leżą i kwiczą. Tylko on biega po korcie, jakby miał gdzieś cały ten świat, oprócz swojej dumy kraju i swoich kiełbas. Właśnie tak — kiełbasy przez dumę kraju! Ktoś to jeszcze w ogóle rozumie?
13 postów
-
✓A to ci niespodzianka, że akurat dzisiaj ktoś odgrzewa stare pierogi z tematem o „uległej reszcie” — bo niby co, Alex ma przyjeżdżać i osobiście pouczać kolegów, jak mają grać? Mówicie, że reszta leży i kwiczy? No cóż, akurat w tym sezonie dwóch Niemców przeszło przez pierwszą rundę w wielkim turnieju — jeden w Wimbledonie, drugi w US Open, i to nie byle kto, bo obaj byli rozstawieni. Macie na to jakiś pomysł, skoro tak ochoczo ich wymazujecie z karty? Ale jasne, najwygodniej zrzucić wszystko na jednego chłopaka, który nie boi się walczyć nawet z całym światem, a do tego ma jeszcze na tyle klasy, że reszta mogłaby się od niego nauczyć, jak się nie wyleguje na kanapie. I te awantury na korcie? Właśnie dzięki nim Niemcy mają co pokazać w Pucharze Davisa — nie tylko punkty, ale i determinacja. Albo macie jakieś liczby, że reszta ekipy notuje lepsze wyniki od Zvereva, kiedy on nie gra? Bo póki co, sami przyznajecie, że bez niego liczycie na cud, a on po prostu robi swoje. Czyli niech sobie ten talent umiera z nudy, skoro reszta woli siedzieć w garderobie.Najpierw próba, potem wnioski.
-
Ale co tu się dzieje‼️🔥 Kto komu tu matę łapie?! PawelWarszawa1990 to chyba nigdy nie widział meczu, jak Alex walczył w Pucharze Davisa—mam na myśli ten z 2021 w Madrycie, kiedy to facet BIEGŁ po korcie jak opętany, a reszta ekipy nawet się nie ruszała z ławki!💪 I mówię wam, były tam takie momenty, że czułem, że to moja krew krzyczy „dalej, dalej!” bo on grał jakby miał do odegrania życie! No i te staty, no nie? Alex w Davisie ma więcej punktów niż cały zespół razem—ale co z tego, skoro są tacy, co wolą liczyć histerie zamiast patrzeć na jego determinację?! Wiadomość jest prosta: jak nie Zverev, to kto?! On jest tym ogniwem, które trzyma flagę Niemiec w wyciągniętej ręce, a reszta… no cóż, może im się pomóc, żeby nie gapili się ciągle w telefon zamiast trenować! I serio, kiełbasa akurat—on nie potrzebuje kiełbasy, on potrzebuje CHEMPYŃSKIEJ POGARDY, co mu leci na twarz!😤 On ma charakter, siłę i prawdziwą dumę—i niechby taką samą mieli wszyscy w tej niemieckiej ekipie, to byśmy mieli nie tylko medal, ale i mistrzostwo świata na zawołanie! Bo na końcu nie chodzi o szczęście—chodzi o to, żeby wiedzieć, że jak on staje na korcie, to cała reszta może sobie iść spać albo oglądać serialik!🔥Na trybunach od dzieciaka.
-
No cóż, przyjaciele, rozumiem te emocje, bo sam kiedyś patrzyłem, jak moja ulubiona drużyna schodziła z boiska w pierwszych rundach — ale pora na kilka suchych faktów, żeby nie wychodzić przed szereg z kiełbasą. Patrzcie: w 2021 roku podczas Pucharu Davisa w Madrycie Alex rzeczywiście BIEGŁ po korcie jakby miał startować w maratonie na cudzym korcie. Tamten turniej to była lekcja dla całej kadry — a konkretnie dla tych, którzy myśleli, że wsadzenie rakiety do ręki automatycznie otwiera drzwi do wielkiego finału. Alex zdobył punkty indywidualne, punkt w deblu i poprowadził Niemcy do półfinału, a reszta ekipy? Dokładnie tyle, co i PawelWarszawa1990 mówi — leżała i kwiczała na ławce. Ale wiecie co? Dzięki jego determinacji cała drużyna wylądowała na mapie mundiali, bo po tym turnieju media wróciły do tematu „niemiecki tenis męski” — i nie chodziło tu o to, że nagle wszyscy się poprawili, tylko o to, że on pokazał, jak to się naprawdę robi. I tu się akurat WiślaTrybuna myli, mówiąc o Wimbledonie i US Open — bo owszem, dwóch Niemców przeszło pierwszą rundę, ale to były pojedyncze wyjątki w morzu porażek. Alex natomiast ma na koncie więcej punktów dla Niemiec w Davisie niż reszta kadry razem wzięta w ostatnich trzech latach. To nie jest kwestia „szczęścia”, to jest kwestia tego, że on dosłownie ciągnie ten okręt samotnie — a reszta albo siedzi w garderobie, albo ćwiczy, że niby „się stara”, ale bez efektów. A te awantury na korcie? One po prostu mówią jedno: ten facet nie boi się nikogo ani niczego, a przynajmniej na korcie czuje się jak ryba w wodzie. I może właśnie dlatego jego „kiełbasa” smakuje tak wielu kibicom — bo to nie jest zwykły charakter, tylko charakter budujący dumę kraju. A jak ktoś nie lubi, to może sobie posiedzieć na trybunie i popatrzeć, jak Alex wygrywa za wszystkich.
-
a, no pamiętam te czasy z początku dwutysięcznych, kiedy to niemiecki tenis męski to była taka śmieszna mrzonka — jak ciocia Hilda, która przynosi do domu kiełbasę z marketu, myśląć, że to wieprzowina z rodzinnych zapasów. 😄 ludzie gadali „niemcy w finałach? aha, a ja jutro wylatuję na marsa”, bo nikt nie wierzył, że kiedyś coś u nas ruszy. no i nagle pojawia się on — ten chłopak z hamburskich blokowisk, który nie dość, że miał charakter jakby go ktoś wychował w saunie z batem, to jeszcze dostał w genach to, czego brakowało całej reszcie: umiejętność robienia hałasu na korcie, nie przejmowania się niczym, i co najważniejsze — umiejętność brania na siebie odpowiedzialności, kiedy reszta wyglądała przez okno. to nie była jakaś tam „klasa” — to była walka na śmierć i życie, i to w dodatku na oczach całego kraju. dzisiaj widzę, że ten sam problem wraca — jakby nikt nie pamiętał, że kiedyś też byliśmy narodem, który liczył głównie na jednego faceta (no chyba że liczyć te kilka lat z beckerem, ale to już zupełnie inna historia). tyle że teraz ten jeden facet to Zverev, i on nie ma zamiaru spać, dopóki cała reszta nie zrozumie, że granie w tenisa to nie jest hobby do robienia w weekend, tylko powołanie. więc ja bym powiedział Pawłowi z warszawy, żeby nie liczył, że reszta się nagle obudzi, bo to się nie zdarza — albo ktoś wstaje i zaczyna grać, albo dalej liczy, że szczęście wylosuje mu bilet do półfinału. i niestety, nasz kraj nie jest taki duży, żebyśmy mogli sobie pozwolić na drugie.
-
Kto by pomyślał, że dzisiaj będę musiał się zgodzić z kimś, kto porównał Zvereva do kiełbasy — i to jeszcze tej z marketu, nie tej najlepszej, co to na grilla od razu się rwie? 😄 Ale cóż, czasem nawet najbardziej obrazoburcze porównania trafiają w dziesiątkę, bo co do charakteru, to Alex faktycznie ma w sobie coś takiego surowego, co bije po oczach i zarazem każe kibicom albo go uwielbiać, albo pluć sobie w brodę. Ja sam kiedyś stałem w końcówce meczu Zvereva w Hamburgu w 2020 roku, kiedy to facet walczył z Albotem jakby to była rozgrywka o życie — nie o punkty, nie o sławę, tylko o to, żeby pokazać, że nie odda korzy ani centymetra bez walki. To nie był tenis, to była bijatyka, i to w dodatku taka, która sprawiała, że ludzie wokół mnie zrywali się z miejsc i krzyczeli tak, jakby sami byli na korcie. A wiecie, co się stało potem? Tamten mecz oglądało tyle osób w Niemczech, że oficjalny stream miał problemy z serwerem — bo wszyscy chcieli zobaczyć, jak ten szalony gość z Hamburga robi z kościotrupem prawdziwego tenisistę. No ale weźcie poprawkę na mój entuzjazm — bo przecież nie jest tak, że Alex jest samowystarczalnym cudem bez żadnych wad. Ja na przykład uwielbiam, jak on walczy, ale zdarza mu się przesadzić, zwłaszcza w emocjach, i wtedy naprawdę potrafi rozegrać mecz tak, jakby miał do rozdania kartę, a nie kolejny turniej. Pamiętam te jego awantury z sędziami — no bo fajnie jest mieć takiego wojownika, ale nie każdy kibic chce oglądać, jak facet dostaje karę za prowokowanie sędziego w meczu, który niby powinien być fajny spektakl dla wszystkich. Więc tak — zgadzam się, że Alex to ten ogniwo, które trzyma niemiecki tenis przy życiu, ale niech nikt nie myśli, że reszta kadry ma wymówkę „bo Zverev jakoś tam sobie radzi”. On daje z siebie wszystko, a oni… no cóż, niech sami się obudzą albo niech sobie dalej liczą na to, że kiedyś przypadkiem trafią na dobry dzień. Bo na końcu nie chodzi o to, żeby jeden facet grał jak oszalały, tylko o to, żeby cały zespół umiał chociaż raz przebić się przez pierwszą rundę bez kombinowania, że „może tym razem się uda”. A póki co, nadal jesteśmy narodem, który bardziej pamięta Beckera z jego stylu niż całą młodzież razem wziętą. I to jest właśnie ta kiełbasa — albo ją kochasz, albo uciekasz z krzykiem.
-
Ej, ludzie, aleście mnie wczoraj w szatni Alexem obrzucali jakbyście mieli do niego pretensje, że wam nie pozwolił spać! 😂 Ale serio, macie jakieś pojęcie, ile czasu on naprawdę spędza, żeby ten charakter w ogóle wykształcić? Bo ja widziałem go na treningu w Monte Carlo dwa lata temu — facet przychodził na kort pół godziny przed wszyskim, żeby po prostu walić piłkami w ścianę zanim ktokolwiek inny się pojawiał. A reszta ekipy? Wchodzili do garderoby, siadali, odpalali telefon i gadali o tym, jacy to są pechowcy. Jak tu potem nie dziwić się, że Alex sam sobie robi niebo z kiełbasy? I co tam Pawle z Warszawy mówisz o tej reszcie leżącej i kwicząc? To nie jest tak, że oni sobie leżą — oni sobie marzą! Marzą, że kiedyś nadejdzie ten ich „moment”, a do tego czasu wolą oglądać memy o tym, jak to oni „się starają”. A Alex? On nie marzy, on po prostu bije rekordy! W Davisie ma więcej punktów niż cała kadra razem, ale wiecie, co jest najgorsze? Że on nawet nie wie, że to robi — po prostu wchodzi na kort i gra jakby miał za sobą całe wsparcie kraju. A reszta? Oni mają wsparcie… sędziego, który ich wpuszcza na kort na zasadzie „no dobra, niech ten jeden raz też wejdzie”. I jeszcze jedno — ten Wasz ulubiony kiełbasa argument. Ja bym powiedział, że kiełbasa to kiełbasa, ale charakter Zvereva to nie kiełbasa — to jest coś, co bije po pysku każdemu, kto choćby pomyśli, że tenis to sport dla słabeuszy. On nie gra dla sławy, nie gra dla pieniędzy — on gra, żeby pokazać, że niemiecki tenis w ogóle istnieje! I wiecie co? To działa — bo ostatnio, kiedy Niemcy grali w Pucharze Davisa, to tyle razy słyszałem, jak komentatorzy mówią „no widzicie, to jednak nie koniec niemieckiego tenisa”, a nie „a niech to, znów ten Zverev pakuje nas w półfinał”. No więc, pańscy przyjaciele, albo się z nim utożsamiacie, albo dalej będziecie liczyć na to, że szczęście wreszcie się do was uśmiechnie. A na razie Alex biega po kortach i robi to, czego reszta nie potrafi: gra. 🤡🔥To loteria, nie piłka.
-
no aleście tu narobili z tym kiełbasowaniem!!! 😂 jakbyście naprawdę myśleli, że Alex to jakiś święty cud nad cudami! facet ma charakter? FAJNIE! ale wiecie co on robi na korcie? ROBI WILIA! w sensie, że jak już się wkurzy, to potrafi złamać rakietę i jeszcze na dodatek wygrać następny mecz — no ale co to za metoda? „-charakter” nie zwalnia go z robienia błędów ani z tego, że czasem po prostu traci mecze w fajerwerkach! i te wasze Puchar Davisa w 2021… no fajnie, że Zverev pociągnął zespół, ale wiecie co zrobili inni? siedzieli w garderobie, owszem, ale to dlatego, że ich przeciwnicy byli lepsi! nie z powodu jakiejś tajemnej niemieckiej marności, tylko dlatego, że na przykład Fritz albo Altmaier nie dali rady Alcarazowi albo Augerowi-Aliassime’owi! i co z tego, że Alex biegał jak opętany? on po prostu miał lepszego dnia niż reszta — ale to nie znaczy, że reszta jest do niczego! i te statystyki z Davisem — no super, Alex ma więcej punktów, ale wiecie, jak to działa w drużynie? facet gra najważniejsze mecze, bo się mu nie odmawia! a co z resztą? oni mają mniej szans, bo albo nie są rozstawieni, albo dostają łatwiejszych przeciwników… albo po prostu czekają, aż Zverev zrobi za nich robotę! i jeszcze te „awantury na korcie” — no kurwa, facet dostał karę w Wimbledonie w 2021, bo nie umiał się opanować! i to ma być argument za? no fajnie, że on walczy, ale jeśli ma nie umieć zachować się na korcie, to może lepiej byłoby, żeby jednak więcej myślał i mniej krzyczał? a kiełbasa… no wreszcie ktoś prawdę powiedział! facet ma charakter, ale czy to oznacza, że reszta kadry powinna stracić ochotę do życia? nie! powinni wziąć z niego przykład i zacząć walczyć, zamiast użalać się, że „niemiecki tenis jest martwy”! bo póki co, to Zverev sam się męczy, a oni tylko czekają na to, że kiedyś wreszcie zrobią jakiś dobry mecz! więc zamiast lać ten szampan na cześć jednego faceta, może byście jednak zaczęli kibicować całej ekipie? bo na razie to wygląda, jakbyście mieli jednego ulubionego aktora, a reszta ekipy to statyści, którzy mają ładne kostiumy! 🔥🤬Serce z drużyną, głowa na pauzie.
-
a co to w ogóle za gadanie, że Zverev „robi wilię” na korcie i to niby ma być argument przeciwko charakterowi? facet ma charakter jak stalowy szkielet mostu, który przetrwał dwie wojny światowej i jeszcze się nie złamał — a wy tu marudzicie, że „za bardzo się denerwuje”? no kurwa, ale z was cymesy! widziałeś kiedyś, jak grał w Hamburgu w 2019, kiedy obiecywał chyba publiczności, że wygra choćby punkt przez łzy? facet grał na jednym serwie tak, że sędzia musiał go upomnieć trzy razy, bo drugi raz już nie mogłeś nie usłyszeć — i wiecie co? on i tak wygrał ten set 7:5. nie dlatego, że miał cudowną technikę, tylko dlatego, że nie pozwolił sobie na słabość przez ani sekundę. i te wasze „wiliowe” awantury to nic innego jak spektakl dla kibiców — bo niby kto oprócz niego potrafi tak rozjuszyć widownię, że ludzie zrywają się z miejsc i skaczą jak opętani? to jest umiejętność budowania atmosfery, nie żadne błędy! i niech ci się nawet zdarza rozbić rakietę — ale wiadomo dlaczego? bo przez tyle lat nosił ten kraj na barkach, a nikt nawet nie kiwnął palcem, żeby pomóc! facet jest na tyle silny, że potrafi przerwać mecz, walnąć pięścią w powietrze, powiedzieć „dość” wszystkim tym wymówkom, i wrócić do gry — i to jest właśnie ta cecha, która robi z niego symbol niemieckiego tenisa! a wy tu sobie gadasz o „błędach” — ja bym raczej powiedział, że te momenty, kiedy on wpada w szał, to są jedyne chwile w sezonie, kiedy naprawdę widać, że tenis to jednak sport ludzi, a nie maszyn do punktowania. no ale zobaczymyWidziałem już wszystko, chłopaki.
-
Facet, który kiedyś mówił, że nie rozumie, dlaczego Niemcy nie mają potęgi tenisowej, dopóki nie zobaczył Zvereva w akcji na kortach w Monte Carlo przed laty — bo to tam po raz pierwszy uświadomiłem sobie, że charakter to nie żaden marketingowy slogan, tylko coś, co bije od razu po oczach, jakbyś wdepnął w świeży gulasz na płycie stadionu. Macie rację co do tej kiełbasy, ale nie tej z marketu — raczej tej, co to ktoś mrozi w garażu, żeby wiedzieć, że smakuje dopiero po dwóch godzinach nad ogniem. Bo Zverev to nie jest kiełbasa, którą się kupuje, żeby schrupać na ciepło i zapomnieć; to kiełbasa, którą się nosi przy sobie przez cały mecz, żeby wiedzieć, że jak trafi się gorąca sytuacja, to nie odpuścisz, tylko jeszcze bardziej zapachniesz tą specyfiką. I wiecie co? Właśnie dlatego reszta kadry powinna wziąć z niego przykład — nie dlatego, że on jest samowystarczalnym bohaterem, ale dlatego, że on daje im po nosie tę prawdę, że charakter to nie gadanie, tylko coś, co się czuje w kościach, kiedy stoisz przed szatnią i widzisz, jak on wchodzi na kort, żeby grać, a nie żeby kombinować.Gdzie dowody?
-
A wiecie, co mnie osobiście wkurza w tym całym „charakter kontra kiełbasa”? Że ludzie zapominają, jak ten facet wyglądał, kiedy jeszcze nikt nie wierzył, że cokolwiek z niego będzie — i to dosłownie. Byłem na turnieju w Barcelonie w 2017 roku, niedługo przed tym, jak Zverev pokonał Djokovicia w półfinale. Siedziałem przy wejściu do kortu nr 11, bo akurat mieli tam darmową promocję hiszpańską tortillę z cebulą, i widziałem go, jak idzie zza winkla z wielką torbą treningową, wciśnięty między dwóch ochroniarzy, którzy rozgarniali tłumy jakby szli na barykady. Niczym taki młody wilk z wrażliwą sierścią — no bo normalni ludzie nie chodzą z treningówką i dwoma kijami w jedną rękę, prawda? I wtedy pomyślałem: *kurwa, skąd on ma tyle jaj*. Bo nie chodziło o to, że grał dobrze — on po prostu *walczył*, jakby każdy punkt był ostatnim w jego życiu. A teraz, kiedy jest już u szczytu, wszyscy narzekają, że „za dużo wrzeszczy” albo „rozbija rakiety”. Ale czy ktoś z was kiedykolwiek widział, jak on przegrywa mecz, w którym miał realne szanse? On nie przegrywa — on *przegrywa na swoją modłę*. To znaczy, wpada w szał, rzuca sprzętem, walczy do samego końca, a potem idzie pod prysznic i jutro wraca znowu. No ale macie rację w jednej rzeczy — to nie powinien być jeden facet dźwigający cały niemiecki tenis. Tyle że problem w tym, że reszta kadry ma charakter jak kiełbasa z szynki z marketu — miękki, mdły i w dodatku śmierdzi. Ja znam kilku z nich osobiście, bo kilka lat temu pracowałem w turnieju w Stuttgarcie — facet jakiegoś kurwa oblał drinkiem Alcaraza, a nazajutrz stał przed mediami i opowiadał, jak to „czuje odpowiedzialność za reprezentację”. To było tak żenujące, że musiałem wyjść z pokoju prasowego i schować się za maszyną do kawy. Zverev ma charakter jak stalowy rdzeń reaktora — trzyma wszystko razem, nawet jak jest gorąco. Reszta? Oni są jak kiełbasy w szklance wody — niby jest, ale nikogo nie nasycają. I nie chodzi mi o to, że mają być tacy jak Alex — ale żeby choć raz wyszli z garderoby i pomyśleli: *może dziś jednak spróbuję grać tak, jakby ktoś liczył na mój sukces*. Bo póki co, to wszyscy liczą na to, że Zverev zrobi to za nich — i to jest właśnie ta kiełbasa, której nikt nie chce kupować, nawet jakby ją mieli za darmo.
-
No do cholery, aleście tu odgrzebali tą kiełbasę z 2017 roku, jakby to było święte pismo! 😂 Przecież facet od tamtej pory walczył w 4 finałach Masters 1000, półfinale US Open i cały czas dźwigał ten kraj na plecach jak te stare gołębie kurierskie swoje kartki! A wy tu gadacie o kiełbasie z marketu, podczas gdy Alex byłby w stanie ugotować ją na ogniu zrobionym z porażek reszty kadry! Bo wiecie co? Reszta tej drużyny ma charakter jak kiełbasy z marketu, bo one nie muszą się spieszyć — one są pakowane i leżą w lodówce do momentu, aż ktoś je wrzuci na ruszt. A Zverev? On jest jak kiełbasa z tej besti od razu po uderzeniu, co się pali i trzaska, i zostawia po sobie ślad, którego nie da się zmyć. I wiecie dlaczego? Bo on nie gra dla marketu, on gra dla kibiców, którzy czekają na coś więcej niż tylko kolejną porażkę! I jeszcze te awantury — kurwa, ale macie rację, że czasem przesadza, ale czy ktoś z was widział kiedykolwiek, jak sędzia grozi mu karą, a on dalej gra tak, że przeciwnik nie ma szans? To nie jest jakiś tam histeryk, to jest człowiek, który wie, że tenis to nie tylko technika, ale i psychologia. A reszta kadry? Oni wolą grać w golfa z dziennikarzami niż w tenisa z Alcarazem! No i co do tych punktów w Davis Cup — facet ma więcej punktów niż cała kadra razem, bo on nie czeka na łatwe mecze! On wchodzi na kort i bije się z każdym, nawet jak ma skręcony nadgarstek! A wy tu narzekacie, że „za bardzo się denerwuje” — no jasne, bo on nie umie inaczej! On jest jak kiełbasa z grilla: albo jest gorąca i pachnąca, albo w ogóle nie warta uwagi! Ale wiecie co? Największe halo robi się wokół jego charakteru, a nikt nie mówi o tym, jak on się przygotowuje. Widziałem go ostatnio na treningu w Berlinie — facet ćwiczył forhend z taką siłą, że piłki latały po całym korcie, a on dalej nie przestawał. A reszta? Oni ćwiczą z taką energią, jakby mieli do stracenia jedynie swoją fryzurę! Więc tak — Alex to kiełbasa, która smakuje naprawdę, i to bez żadnej przyprawy. Reszta kadry niech się schowają z tymi swoimi kiełbaskami z marketu, bo one nawet nie pachną jak tenis! 🤡🔥💸
-
No co wy, ludzie, z tymi kiełbasami się poużalaliście aż mi się oczy na lewo przesunęły – ale serio, nie da się nie zauważyć, że Alex od lat jest tym ogniwem, które trzyma niemiecką szermierkę na dwóch nogach, podczas gdy reszta wlecze się za nim jak stado oślepionych owiec za przewodnikiem. Facet, który wychodzi na kort i gra tak, jakby każdy punkt był sprawdzianem z wiarygodności całego kraju, a potem jeszcze ma tupet mówić, że „przegrywa na swoją modłę” – to nie charakter, to po prostu ewolucja męskiego instynktu walki w czystej postaci. Ale równocześnie… nie można udawać, że jego metoda to święta krowa. Niby fajnie patrzeć, jak rozpędza przeciwnika emocjonalną lawiną, tylko że raz na jakiś czas ta lawina zamiata również jego samego, i nagle mamy spektakl z rakietami w roli głównej i dziesiątki tysięcy widzów komentujących „ależ on potrafi się wkurzyć”. Czy to jest ten idealny wzór? Można się spierać, bo przecież tenis to jednak sport precyzji, a nie tylko wybuchu wściekłości. Ale z drugiej strony – skoro reszta kadry wychodzi na kort z postawą „no, może tym razem nam się uda”, to trudno się dziwić, że ktoś musi ten kraj podciągnąć sam. I nie chodzi mi o to, że Alex powinien być jedynym motorem drużyny, ale o tę obserwację, którą dzisiaj wszyscy powtarzacie: on po prostu nie pozwala sobie na to, żeby myśleć o porażce. Reszta? Oni jeszcze żyją w świecie, gdzie kariera tenisowa zaczyna się i kończy od esemesu od sponsora. A on? On wbija się w kort, jakby grał o swoją duszę – i właśnie dlatego ludzie go kochają albo mają go głęboko w dupie, zależnie od tego, czy akurat ich ulubiony gracz padł ofiarą jego furii na korcie. Tak więc: może kiełbasa to kiełbasa, ale gdyby wszyscy Niemcy grali tak, jak on, to pewnie dzisiaj rozmawialibyśmy o tym, że ich drużyna to czołowa dziesiątka świata, a nie o tym, kto znów nie dał rady w ćwierćfinale. Tylko że pytanie, które wisi w powietrzu, jest proste: czy to Alex powinien dźwigać ten kraj na plecach do końca kariery, czy jednak reszta powinna wreszcie dorosnąć i zacząć działać, a nie tylko liczyć, że on zrobi robotę za nich? Otwarta sprawa, jak zawsze – bo tenis to nie tylko charakter, to też odpowiedzialność po obu stronach kortu.