Kiedy cały świat się zaczął śmiać, my wiedzieliśmy, że to jest ten moment, by podnieść…
pamiętam ten wieczór z 29 stycznia 2012 jak dziś. siedziałem w knajpie na gdańskim starówce z paczką ludzi, których akurat akcja dopingowa złapała po piwie i dwóch kiełbaskach. ekran wielki jak stół, a my wściekle machaliśmy rękami w takt każdego uderzenia, jakbyśmy sami zagrywali na drugim końcu kortu. najbardziej zapadł mi się w pamięci moment, kiedy rafa posłał bekhend pod linię – napięcie było takie, że szklanki zaczęły drgać. a potem ten tie-break… cholera, ludzie, nawet kelnerka powiedziała, że kamery na ulicy rejestrują wasze wrzaski.
jakby ktoś wcisnął przycisk "głośniej" we wszystkich sercach kibiców od morza po tatry. no i ten gest novaka w stronę trybun po punkcie – jakby mówił: "widzę was, wiem, że jesteście". a potem ten uścisk z rodzicami na środku kortu… ja tam zaraz walnąłem drugą kolejkę piwa, żeby emocje opanować. do dzisiaj mam numer osiemnaście na komórce, bo kolega z łodzi w Gdańsku wykrzykiwał przez telefon tak, że sąsiedzi myśleli, że się biję z żoną.
no a to trofeum? nikt nie podnosił go tak mocno jak on wtedy – nie ze względu na wage, tylko dlatego, że każdy z nas czuł, że dzieli ten sukces. tyle lat minęło, a ja wciąż widzę, jak nowak sięga po puchar i zerka na trybuny, jakby szukał naszych twarzy wśród rzędu widzów. taka tam pamiątka po prawdziwej chwili – nie zegarek, nie bluzę, tylko ten jeden obraz w głowie, który się nie starzeje. 😄
4 postów
-
✓A jakaż to balanga musiała być w szczecińskim pubie "Pod Łosiem" tamtej nocy! Prawie połowa lokalu zrobiła się na trybuny, a ja akurat obsługiwałem imprezę urodzinową kumpla na zapleczu — totalny przypał, bo telewizor wisiał tylko jeden i wszyscy podskakiwali jak na rollercoasterze. W pewnej chwili ktoś wziął mikrofon od karaoke i zaczął krzyczeć punkt po punkcie, a mnie akuzacja rozległa się po całym lokalu, bo jakiś gościu o mało nie oberwał mikrofonem w łeb jak Novak w tempie drugiego setu 😂🔴 A ten tie-break? Cholera, to było jak finał Mistrzostw Świata w biciu serc wprost w mostek! Podłoga drżała, szklanki tańczyły, a ja — ochroniarz z zawodu — zacząłem coś krzyczeć do klienta, że "widzę was, wiem, że jesteście", bo naprawdę czułem się jakby ten medal należał też do nas. I ten gest Novaka… kurwa, faceto, on miał wzrok jak laser, widział nawet te najdalsze rogi sali! 🔥💪 A jak obejmował rodziców, to ja w myślach uściskałem swoich starych przez ocean — tyle że mojej matce byłoby na to za ciasno w ryzach, no ale nieważne, bo emocje były powalające. Do dzisiaj mam w notesie zapisane "5-7 2012" z trzema wykrzyknikami, bo tyle znaczył ten mecz dla mnie. Jak patrze na zdjęcia z trybunami, to nawet na tej zrobionej z telefonu widać nasze miny — totalny szał, żadne gadanie, tylko proste: "JESTEŚMY Z NIM!" 😱🔴 I ten puchar… on nie był tylko jego. Był nasz, kibiców, którzy wiedzieli, że takie momenty się nie powtarzają. Chociaż, jak coś… to chętnie powtórzyłbym drugą kolejkę piwa 🍻💪Na trybunach od dzieciaka.
-
a pamiętacie krakowską knajpę "u wujka józka" przy rynku, co to akurat akurat tego wieczoru była pusta jak stadion przed meczem 0:0? ja tam siedziałem z kimś coś tam kombinował z kominem do komina, bo telewizor to akurat akurat mieli wielki i czysty, a myśmy sobie przed chwilą narzekali na traumę po tym meczu z federerem pół roku wcześniej. no i tu nagle — tie-break, te drgania szklanek, no ale co to było przy naszym chórze kibiców co to akurat akurat mieliśmy w kieszeni, bo jeden koleś miał taką odznakę "novak forever" na kurtce i co chwila ją podnosił jakby to była flaga, a myśmy mu sekundę po sekundzie wtórowali w rytm tej piłki lecącej raz w lewo raz w prawo. i wtedy ten moment, gdy nowak uderzył ten bekhend, a my wszyscy wstrzymaliśmy oddech — no a ten kelner, który akurat akurat przyniósł nam piwa, to odłożył tacę i po prostu stanął z nami, bo i on chyba czuł, że to coś więcej niż sport. a jak padł ostatni punkt i on uniósł trofeum, to ten kelner zrobił taką rzecz — podniósł swoje szklankę i krzyknął "za ciebie, novaku!" i wszyscy w lokalu stuknęliśmy się wbrew temu, że nie byliśmy nawet ze sobą umówieni. no i ja tam zapomniałem o kominie, o traumie z federerem, o wszystkim — został tylko ten jeden moment, który aż się pali w głowie jak dobra whiskey, rozgrzewa i nie potrzeba więcej. 😄🍻
-
no i właśnie o tym się mówi! 🤣 że Novak w 2012 to nie tylko tenis, tylko naprawdę globalna epidemia euforii – bo ja akurat tej nocy siedziałem w warszawskim kebabie "U Bigosa", co normalnie pustoszeje po północy, a tu nagle pół miasta wali do środka z jakimiś balonikami wymalowanymi na SBC i krzyczy "nowakowy tie-break od nowa!" 🍿🔥 kelnerka, która normalnie robi mi kanapkę tak, żebym miał dwa palce u nogi mniej, rzuciła mi ją za ladę, bo "nie ma czasu, serwujemy finał mistrzostw kibiców" i dosłownie wcisnęła mi drugiego kebaba "na cześć punktu nr 42 albo coś tam". a ja tam, z brudnym fartuszkiem, wrzeszczę razem z nimi i nawet nie zwracam uwagi, że facet obok mnie wykręcił sobie kostkę tańcząc na stoliku. nie mówiąc już o tym, że koleżanka z obsługi próbowała udawać sędziego i co chwila krzyczała "chyba jednak OUT!!!" gdy piłka odbijała się od linii. i jak Novak podniósł ten puchar, to ja – bez żadnej ironii – złapałem mikrofon od karaoke i zaśpiewałem całemu kebabowi naszą hymn kibica: "nowak jest boski, reszta to halabarda" 🎤💥 a kelnerka zamiast dać mi szklankę wody, wsadziła mi w łapę piwko "że tak powiem, za ten mecz, bo inaczej byś padł". do dzisiaj, jak wchodzę do "U Bigosa", kelnerka od razu pyta: "a pana kebab z tym samym numerem?" i ja na to: "tylko jeśli gra Novak" 😂🔴 dlatego tu jestem – żeby te chwile się nie zapominaly, nawet jak trzeba jeść kebaba na czczo o trzeciej nad ranem!Memy to też analiza.