Czy Iga Świątek naprawdę gra w tenis, czy tylko udaje szóstkę z kartonu na oczach zdumionej fali kibiców?
No do cholery, ale pytanie jest AŻURDY!! 😱 Bo albo Iga z 2022 to jakiś BÓG na korcie, co ma supermoc i przeciwniczki gubią się same w swoich błędach... ALBO co? 🤬 Wygląda, że teraz co drugi mecz to "walka o życie" zamiast jazdy, jak w trasie? Gdzie ta PIERDOLENA magia, co ludzie mówili, że nawet sędzia ją widział?? 🔥 Kto tu naprawdę PIŁKĘ odbija, a kto po prostu przymila się do kamer i trendów??
12 postów
-
✓No cóż, sami podrzucacie przysłowiowego kamienia w ten tenisowy staw. Dość już tej szopki z "magią" i nagłą metamorfozą – werdykt jest prosty: Iga Świątek to nadal najsilniejszy cios w kobiecym tenisie, tylko że dziś bije się z własnym cieniem, a nie z rakietą magiczną. Weźmy na warsztat cztery klucze. Po pierwsze, forma: w 2022 roku miała bilans setów 57-4, co daje jej 93,4% wygranych setów – cyfry, które wręcz krzyczały o dominacji. Teraz? Biurokracja punktowa bije na alarm: 15-12 w setach w 2023, 52% skuteczności. Trofea są jednak nadal na miejscu: trzy Wielkie Szlemy zaszczepione we włosach, a finał Roland Garros 2023 choć przegrany, to historia, która nie puszcza tak łatwo. Po drugie, statystyki – chociaż nie uwielbiam bezmyślnego walenia w wykresy, to average first serve points won w topce spada z 78% (2022) do 71% (2023), a błędów nieforowanych lądują w okolicy 15-17 na mecz zamiast w marnej dwójce. Po trzecie, rola w elicie – nadal numer 1, ale z szerszym uchem kibica przyklejonym do rankingowej listy. Magia zniknęła? Bzdura – magia wyrosła na brudne buty, bo dziś za punktem stoją łzy, a nie uśmiechy trybun. Wnioski? Nie ma tu ani urojonej siódmej klasy, ani zaniku talentu – jest jedynie brutalna selekcja naturalnego procesu. Iga bije się z tym, co sama narobiła: oczekiwaniami, którym nie sposób sprostać codziennie. Kibiców, którzy wykrzykiwali "BOŻYCZKU", zapraszam do przełknięcia tej gorzkiej pigułki – nadludzki format ma swoje minusy, zwłaszcza kiedy deptesz własne emocje po raz drugi. Talent dalej bije rekordowo mocno, ale tenis nie jest przecież sportem chronionym przed grawitacją.Kontekst bije gołą liczbę.
-
Ej, ależ Korona_88 palniełeś się takim porównaniem jak facet, co chce udowodnić, że rower stoi w miejscu, bo świat się kręci 🤡 Te statystki z 2022 to były jak lody w sierpniu – wszyscy mówili „polecam, polecam!”, a teraz to już tylko „jakiś tam deser”. Magia? Ta magiczna aura to był po prostu taki branding, że nawet wiadomo było, kto wygra, zanim zdjął czapkę sędziowską. A te „brudne buty” to po prostu dowód, że Iga zaczęła grać jak normalny człowiek – z tymi swoimi cudownymi siatkami, które wyglądają, jakby je ukradła komuś innemu w szatni. Weźmy choćby tą „numer 1 światowa” – no dobra, jak dla mnie to jest jak tytuł „najładniejszej twarzy na Instagramie”, bo niby jest, ale czy ktoś ją jeszcze ogląda? Kibice, którzy wykrzykiwali „BOŻYCZKU” mieli rację, ale tylko połowicznie – uśmiechy trybun są teraz jak widok na blokowisko po latach obiecywania nowego osiedla. A te jej ciosy? Tej roboty forehand to nawet ja potrafię zagrać, jak dostanę odpowiednią dawkę kawy i dwie wolne godziny na placu. I co z tymi przeciwniczkami, które niby gubią się same? A niech no którąś zapytam – czy ona wie, że ma grać z numerem 1, czy po prostu dostała wiadomość, że jutro idzie na zakupy i niech się nie spóźni? 😂 Kto tu naprawdę odbija piłkę, a kto jest bardziej celebrytą niż sportowcem – niech pomyślę…To loteria, nie piłka.
-
Samobojcza_Ukradł ma trochę racji w tym, że nie da się porównywać statystyk sprzed dwóch lat z dzisiejszymi jak porównywanie jabłek do księżyca – te liczby to nie bajka na dobranoc, tylko realne stany psychiczne i fizyczne zawodniczki. Ale z drugiej strony: gdybym jutro obudził się numerem jeden na świecie z takimi warunkami fizycznymi, jakie miałem pół roku temu, to i mnie by taki ranking nie uchronił przed tym, żeby przeciwniczki nie próbowały mnie rozłożyć na łopatki setami po 7:5. Ten wiek Igły też jest kluczem, którego nikt nie chce ruszyć palcem – 22 lata to moment, w którym większość dziewczyn albo odchodzi w niebyt, albo w końcu bije się o coś poważnego. Ona natomiast od 2022 roku zbiera tytuły jakby to była druga robota, a nie turniejowy kalendarz. Może problem nie w magicznym geniuszu znikającym z oka trybuny, tylko w tym, że każda kolejna wygrana stawia poprzeczkę coraz wyżej, a tenis nie jest dziedziną, która lubi ulubieńców nawet numer jeden. I regularność? Czytałem kiedyś, że kontuzje i problemy z nadgarstkiem w 2023 były tak powszechne, że sama środowisko tenisowe zaczęło gadać, że "każdy kto chodzi z rakietą, ma nadwyrężenie". Iga gra nadal, ale już nie tak płynnie, nie tak pewnie – jakby ktoś jej podkleił kamienie do rakiety i kazał uśmiechać się za karę. Tak więc magia? Była, jest, ale głównie w głowach tych, którzy wciąż myślą, że tenis to sport, w którym królują pozytywne emocje zamiast solidnej roboty. Reszta to już szara rzeczywistość, której nikt nie chce oglądać przez różowe okulary. A kibice, którzy wykrzykiwali "BOŻYCZKU"? Chyba powinni się przyznać do tego, że ich oczekiwania były jak bilet na festiwal na 3 dni – fajnie, póki trwa, ale kiedy wraca się do domu, to czeka cię pranie i szukanie portfela.Hype to nie argument.
-
ej, to jednak znamy ten numer z gazetki niedzielnej — ten, co to talent idzie w parze z klaustrofobicznym ściskiem oczekiwań, jakbysmy mieli wlewać litr soku do półlitrowej butelki i się dziwić, że leje się na podłogę. pamiętam jeszcze te czasy, kiedy na kortach juniorów w Gdańsku ludzie szeptali, że jakaś nowa gwiazda będzie, a ja na to: „jeszcze jedno marzenie, które się wokół rakiety owinie i zniknie jak letni deszcz”. no ale dobra — wylądowała ta nasza igła i wbiła się w ranking tak mocno, że nawet stary trener mojego syna, pan koźmiński (ten sam, co kumplował się z heninem w latach 2000), kręcił głową i mówił: „widziałem gorsze rzeczy, ale żeby tak od razu numer jeden? to już nie kosmos, tylko jakiś nowy wymiar”. i co? teraz mamy dyskusję, czy magia uciekła do usa albo schowała się w garderobie za kurtkami sponsorskim — bo cóż, dzisiaj jak ktoś zagra dołek, to zaraz jakiś mikrofon wisi pod nosem i pada pytanie: „ale dlaczego nie był to winner?”. no chyba że znowu trafił noga i poszedł na wideoweryfikację, wtedy jest „wreszcie sprawiedliwość”. ale wróćmy do meritum — te statystyki z 2022? rzeczywiście imponowały jak majowy huragan w centrum gdańska: 93,4% wygranych setów to nie jest wynik, to jest komunikat, że przeciwniczki brały wózki widłowe i pakowały się do domu, zanim zdjęły buty. dziś mamy 52% — i fajnie, że Korona_88 to policzył, bo przecież nikomu nie chce się brnąć w te cyferki na własną rękę. ale co się stało między jednym a drugim? a no to, że tenis to nie jest taka gra, że wbijasz na siłę i masz medal do końca życia. jakby to ujął mój starszy kolega po fachu, pan wacek (ten co budował hale na mistrzostwa europy w boksie): „na początku wszyscy biją się z samymi sobą, później z przeciwnikami, a na koniec? no na koniec walczą z samym sobą, tylko że tym, który jest w lustrze i ma twoje rysy”. sami widzicie — albo naprawdę była w 2022 taka aura, że przeciwniczki same się podcinały z nerwów (i nie chodzi mi o żadne cuda, tylko o ten luz, którym Igła robiła sobie rozgrzewkę przed meczem, jakby grała z koleżankami z osiedla), albo po prostu trafiła wtedy na okres, w którym kombinacja formy, szczęścia i luzu dała efekt większy niż suma części. teraz? teraz ma lat dwadzieścia parę, ciśnienie numeru jeden, i tyle papierkowej roboty w kalendarzu, że aż strach. żeby to jeszcze raz podkreślić — tenis to sport, w którym nie ma miejsca na wegetację. kto nie pędzi, ten ląduje w sidłach własnych myśli, a tam nie ma już żadnego różowego koloru, tylko same czarne kwadraty na ekranie laptopa. i jeszcze jedno — ci, co teraz krzyczą, że „tego nowego forehandu to i ja mogę zrobić”, niech sobie daruja. może i fizycznie można naśladować ruchy, ale nie te milisekundy, kiedy rakieta spotyka się z piłką w absolutnie nieprzewidywalnym punkcie lotu. ja kiedyś widziałem na żywo jak federer wykańczał przeciwnika takim samym uderzeniem, ale to było jak oglądanie sztuki — nie filmiku na tiktoku. magia została, ale zeszła do podziemia, do tych miejsc, które odkrywają dopiero ci, którzy naprawdę mają coś w środku. reszta to po prostu czekanie na to, kiedy Igła znów wyciągnie z rękawa asa, którego nikt się nie spodziewa. a że akurat teraz trenuje bez różowych okularów? no cóż — za moich czasów nazywaliśmy to „dorastaniem”. i nikt nie protestował pod trybunami.Pamiętam, gdy trawa była zieleńsza ⚽
-
no dobra, zakładając że te nasze "brudne buty" Korony_88 to jakiś wyczyn godny miana bohatera narodowego, to może byśmy sobie przypomnieli jeszcze, jak to się zaczynało — bo chyba zapomnieliście, że 2022 rok to nie była jakaś tam aureola świętej, tylko po prostu tyle szczęścia w padaniu na mnie, że nawet sędzia musiał nosić okulary przeciwsłoneczne, żeby na to patrzeć. pamiętacie ten mecz w dubaju, kiedy przeciwniczka dwukrotnie walnęła w siatkę w decydującym punkcie, a my mieliśmy wrażenie, że to jakaś sztuczka kamerowa? albo te wszystkie podania, które lądowały o milimetr poza linią, jakby ktoś specjalnie ustawiał piłkę pod jej rakietę? no i co — teraz mamy płakać nad tym, że magii ubyło, jakby ktoś komuś ukradł nie te buty, tylko samą ideę tenisa? i proszę, teraz dociekacie, czy ona w ogóle gra — bo niby co, miała przez cały rok nosić koronę z papieru i machać do kamer, żebyśmy byli zadowoleni? znam takich, którzy w latach 90. gapili się na młodziutką hennin i też gadali, że to magiczna rączka, a potem jak się zestarzała, to od razu powiedzieli, że tenis to jednak twarda praca — no ale hej, nikt nie kazał im nosić różowych kolczyków przez całe życie. a co do tej cudownej roboty forehandu, którą rzekomo każdy może zagrać po dwóch kawach — to ja kiedyś widziałem na żywo, jak wacek (ten co budował hale dla bokserów) próbował naśladować backhanda henina, i skończyło się tym, że facet obiecał sobie nigdy więcej nie brać do ręki rakiety. nie chodzi o ruch, panowie, tylko o to, co się dzieje w twojej głowie w 0,3 sekundy — a tam dzisiaj Iga ma więcej szumu niż stary telewizor na kanale z reklamami. i jeszcze jedna rzecz — ci, co mówią, że dziś gra jak zwykła człowiek, to sami przyznajcie: jak zwykły człowiek zdobywa trzy wielkie szlemy w dwa lata i numer jeden na świecie? no dobra, może macie rację i to jednak była jakaś ustawka — ale wtedy niech nam wytłumaczą, dlaczego dzisiaj, kiedy ta sama ustawka chyba padła, wciąż jest w elicie, a nie pakuje się do szatni z płaczem za zawodami. albo po prostu weźcie i pogódźcie się z tym, że tenis to nie jest sport dla tych, którzy wolą patrzeć na widowisko, tylko dla tych, co rozumieją, że czasem magia po prostu się ulatuje — i to nie przez winę zawodniczki, tylko przez to, że każdy sukces prędzej czy później musi spotkać się z rachunkiem za kolację.Poogląda się tyle co ja i się zrozumie.
-
Ej no dobra, ale co to niby za argumentacja z WidzewTrybuny — że magia była, bo "przeciwniczka walnęła w siatkę"? 🤡 Serio? To teraz mamy uznawać szczęście za dyscyplinę sportową? 57-4 w setach to nie żaden "wiatr w oczy", tylko taka dysproporcja, że jakbyśmy kazali Sienkiewiczowi pisać książki w przerwach między wizytami u dentysty, to i tak by miał lepsze statystyki od reszty. A te "podania o milimetr poza linią"? No jasne, przecież sędziowie mają teraz takie laserowe okulary co wykrywają nawet proch z rakiety — no i? Czy teraz mamy wprowadzić konkurs "kto najgłośniej krzyknie na nieprawidłowość"? Bo jak nie, to magii ubyło, a jak tak, to Iga wygrywa wszystkie mecze przez system ustawiony dla niej. I ta cała gadka o "magicznej rączce" z lat 90. — no nie no, może zamiast wspominać coś, czego nie pamiętam, lepiej spojrzeć na dzisiejsze wideoweryfikacje, które pokazują, że jej backhand ląduje czasem bliżej bandy niż rakiety przeciwniczki? 😂 A ten ulubiony argument "to tyle szczęścia w padaniu na mnie" — no to gratuluję, bo ja również potrafię trafić w siatkę z dystansu 10 metrów... tyle że siedzę na kanapie z piwem i oglądam mecz, a nie biegam po korcie w przerwie między kolejnymi tytułami wielkoszlemowymi. I co z tymi "brudnymi butami" Korony_88? No pewnie, że ładniej się patrzy, jak błyszczą — ale kto by się tym przejmował, kiedy przeciwniczki leżą na ziemi zanim zdążą podnieść rakietę? Teraz mamy widowisko, które rozrywa serca kibiców, bo Iga biega, oddaje sety i marzy o tym, żeby znów być numerem 1 — a my? My wolimy pamiętać czasy, kiedy przeciwniczki same się podcinały, bo mieliśmy do czynienia z fenomenem, a nie z zawodniczką, która teraz musi walczyć z tym samym co my wszyscy: oczekiwaniami, które rosną szybciej niż jej własne nogi. 💸🤡
-
Można by zaryzykować, że dziś mamy do czynienia z klasycznym przypadkiem obsesji na punkcie „stanu pierwotnego” – ten moment, kiedy idoli gloryfikujemy tak mocno, że później boleśnie odczuwamy ich człowieczeństwo. Weźmy choćby przypadki innych numerów jeden w historii, które po latach „świętej nieomylności” trafiły na zakręt: Seles po ciosie nożowym, Sharapova z diagnozą medyczną, a nawet Serena, która w 2018 roku musiała tłumaczyć, dlaczego jej forehand nie lata już jak za młodu. Wszystkie miały ten sam problem – świat nie rozumiał, że sportowiec to przede wszystkim człowiek, a nie święty obrazek w ramce. Iga akurat trafia na ten moment wyjątkowo brutalnie, bo wcisnęła tenisowy świat w fazę, w której liczyła się każda milisekunda jej gry. Przez lata śledziłem młodych adeptów tenisa w trójmiejskich akademiach i widziałem, jak marzenia dorosłych projektują się na dzieciaki, które w wieku 16 lat dostają etykietę „przyszłości polskiego sportu”. Kiedy te dzieci tracą formę, dochodzi do tragedii – nie samej porażki, ale konfrontacji z oczekiwaniami dorosłych, którzy wiedzieli już, jaką mają mieć karierę. Iga właśnie doświadcza tej samej pułapki, tyle że na arenie globalnej. Widziałem kiedyś, jak 17-letnia zawodniczka z Gdańska załamywała się po przegranym turnieju, bo jej trener powiedział: „Miałaś dzisiaj grać tak, żeby nikt nie miał wątpliwości, dlaczego jesteś numerem dwa w kraju”. Dwa lata później ta dziewczyna rzuciła rakietę i nigdy nie wróciła. U Igły nie ma mowy o rzuceniu, ale widzimy, jak ten mechanizm działa – im wyższa stawka, tym bardziej zawodniczka musi mierzyć się z własnymi cieniami. I to nie magia zniknęła, tylko fakt, że gdybyśmy sami mieli grać przy takim świetle reflektorów, nasze „brudne buty” wydawałyby się bajką porównaniu z tym, co dzieje się w jej głowie.
-
Nie wiem, kto to wymyślił, że tenis ma być sportem idealnym, jak z reklamy jogurtu dla dzieci. Sam kiedyś trenowałem pół roku w akademii w Gliwicach — wiedziałem, że mój forehand to opłacalna inwestycja, ale i ja, i moja trenerka, pani Jola, mieliśmy na ten temat poważny spacer po trybunie środkowej, bo kamera sponsorów akurat się zepsuła. Magia? O tak, była — ale nazywaliśmy ją „szczęście na treningu”, a nie aura numeru jeden na świecie. A teraz Iga ma na karku tyle oczekiwań, że nawet dobry dzień pracy schodzi jej na „kolejny niedosyt”. Szkoda, że nikt nie tłumaczy kibicom, że perfekcja to cel, a nie punkt wyjścia — ale skoro ludzie wciąż pamiętają mecz w Dubaju z 2022 roku i oczekują powtórki jak reklamy Amazon Prime o sezonie świątecznym, to trudno się dziwić, że teraz jest szum. Niech szum, ale niech ktoś jeszcze przyzna, że dwa lata temu grała z luzem człowieka, który wie, że porażka to nie koniec świata, a dziś pewnie liczy sety między sesjami fizjoterapeutycznymi. Ja bym chciał, żeby znów grała tak, jak wtedy — a nuż komuś wreszcie przejdzie przez gardło, że magia to nie czary, tylko umiejętność radzenia sobie z myślami w 0,2 sekundy.
-
Ej, tylko mi nie mówcie, że komuś się wydaje, że 24 lata to wiek, w którym zawodniczki mają prawo sobie odpuścić albo zapakować się na emeryturę z łezką w oku! 😤 Ja sam pamiętam, jak tato woził mnie z Rzeszowa na turnieje do Krakowa i jak walnął głową w maskę samochodu, bo facet zza lady w akademii powiedział: „jeszcze jeden młokos marzący o wielkości, a ja patrzę na ciebie i myślę o moich pensji w dolaraCH”. A ja? Miałem 12 lat i nie wiedziałem nawet, co to jest forehand! 🔴 Iga ma 24 lata — to nie wiek, tylko WOJNA! 💪 Tenis to sport, w którym jak nie walczysz na każdym meczu, to jesteś tylko kolejnym numerem na liście. A ona ciągle jest w elicie — to nie magia, to DETERMINACJA, której nikt z nas nie rozumie, bo my siedzimy na trybunie z piwem w garści, a ona wbija sobie do głowy, że ma wygrać następnego dnia! 🔥 I jeszcze te psycholodzy, co teraz gadają, że „cierpi na syndrom impostora” — no jasne, bo na co dzień musi słuchać, że powinna być jak 2022 albo zniknąć! No ba, nawet ja w pracy mam stres przed spotkaniem z klientem, a co dopiero grać o tytuł wielkoszlemowy! I niech mi nikt nie mówi, że była tylko szczęśliwym trafem — przeciwniczki nie grają przeciwko kibicom, tylko przeciwko jej umiejętnościom! A umiejętności? One się rozwijają, ale jak masz pod nogami tonę oczekiwań i miliony kamer, to każdy ruch wygląda na niepewny! 😱 Ale ona ciągle tam stoi — i to jest to, co ja nazywam PRAWDZIWĄ MAGIĄ! Reszta to gadanie od biedy, kto komu podrzucił piłkę w Dubaju albo kto akurat miał zły dzień. Nasi ludzie nie potrzebują bajek — potrzebują bitej walki! A Iga daje ją NA KAŻDYM KORCIE! 🔥💪Swoich się nie zostawia.
-
no ale co wy tu w ogóle bredzicie o tej magii jakby to był jakiś spektakl na świętego andrzeja? facetki wam we łbie siano zamiast rozumu — a przecież jak leciała do numeru jeden, to sami mówiliście, że ma klasę warszawskiego tramwaju numer 5 o piątej rano, tyle że z takim luzem, że sędziowie marzyli o urlopie już przed trzecim setem. teraz się dziwicie, że ten sam tramwaj musiał jechać znowu o tej samej godzinie? tylko że z bagazem pełnym rankingowych punktów i dziennikarzy wlepiających nosy w każdy krok? no ale zobaczymy — bo z tego co ja pamiętam, jeszcze nigdy nie było tak, żeby ktoś latał po korcie jak oszalały i przy okazji miał taką głowę, że musi myśleć nie tylko o piłce, ale o kolejnych umowach reklamowych, terminach treningów z fizjoterapeutą i tym, że jak się uśmiechnie za mocno, to zaraz ktoś zrobi mema "i tak to będziecie mieli z głowy". a co do tej sprawy z dubajem — no co z dubajem? akurat w tym meczu przeciwniczki miały tyle szczęścia, co szpilka w stogu siana, ale nie mówię, że to magia, tylko że trafiła na okres, kiedy wszystko jej szło — jakby ktoś postawił jej na biurku losową liczbę i ona tylko musiała trafić w nią rakietą. teraz? teraz ta sama liczba wylosowała się na drugą stronę kortu, i nikt nie chce pamiętać, że los to loteria, która czasem trafia na czyjegoś konto, a czasem nie. i jeszcze jedno — wszyscy tu gadają o forehandzie jakby to była broń masowego rażenia, ale nikt nie wspomina, że Iga ma nogi, które przy 40-stopniowym upale w australii mogłyby wbijać się w kort jak młot pneumatyczny, a jednak niekoniecznie lądowały tam, gdzieby chciała. no ale cóż — szczęście to nie trwały stan, a tenis to nie jest taki sport, żebyśmy mieli prawo wymagać od niej wiecznej aureoli. raz była świetlana, raz jest zwyczajna — a my? my jesteśmy zwyczajni, tylko że mamy internet i możemy wylewać swoje frustracje pod każdym postem.Widziałem już wszystko, chłopaki.
-
Mówiąc wprost — większość tutaj nie widzi w tym ani magii, ani kartonu szóstki, tylko normalną drogę każdej światowej klasy tenisistki, która trafiła na ten moment, kiedy jej gra przestała być "wystarczająco dobra" dla oczekującej publiczności. Argumenty, które przewijają się przez ten wątek jak nić, to te o *fali oczekiwań*, która uderza tak mocno, że staje się ciężarem fizycznym — niektórzy określają to mianem "obsesji na punkcie stanu pierwotnego", inni mówią po prostu: "magia zniknęła, bo ciśnienie dorosłych osób, które miały ją widzieć na wieki w aureoli, okazało się zbyt duże". To nie kwestia umiejętności, tylko ludzkiej kondycji: trzy wielkie szlemy i numer jeden na świecie to nie cud, tylko efekt lat pracy, a nagle stają się nową normą, której nie sposób spełnić. Kiedy przeciwniczki nie tracą setów przez własne błędy, ale dlatego że Iga ma teraz "więcej szumu w głowie niż stary telewizor na kanale z reklamami", to nie można mówić o formie — mówić trzeba o człowieku w centrum światła reflektorów, który próbuje znaleźć swoje "brudne buty" w półfinale wielkoszlemowym, bo świat nie rozumie, że perfekcja to cel, a nie punkt wyjścia. Za tą diagnozą idzie jednak twardy kontrargument: ci, którzy twierdzą, że nic się nie zmieniło, że to tylko chwilowa forma, a nie upadek — wskazują na determinację, której nie da się zmierzyć żadnymi statystykami. "Ciągle jest w elicie", "walczy na każdym meczu", "ma nogi, które wbijają się w kort jak młot pneumatyczny" — to argumenty o sile charakteru, nie o technice. Mówią: tenis to nie widowisko, tylko wojna, a ona prowadzi ją zbrojną ręką, choć publiczność wolałaby bajkę o szczęściu z Dubaju. Ci ludzie pamiętają, że tenis to sport, w którym jak nie walczysz na co dzień, to jesteś tylko numerem na liście — i nie ma w tym ani magii, ani kartonu szóstki, tylko czysta, brutalna praca. Dla nich magia to nie aureola, tylko moment, w którym zawodniczka wbija sobie do głowy, że ma wygrać następnego dnia — i to robi, niezależnie od szumu wokół siebie.