Casperowi Ruudowi brakuje w swoim gronie tej pazerności, która kiedyś nasz naród wyróżniała na korcie!
Ej no co wy, naprawdę? Że też akurat Casperowi Ruudowi mamy odbierać pazerność na korcie?! 🤡 Przecież facet swoje umie, gra fajnie, ale toż to nie rugbistka, żebyśmy mieli patrzeć na łapy podane w 100% agresji. Thiem co prawda bredzi o 'uciszaniu emocji', ale wiadomo — facet kiedyś naderwał mięsień i odtąd fruwa stylem "ja ból cierpię, a ty oglądaj". Ruud natomiast to nasz spokojny wiking, który bardziej kibicuje grze niż bije się z życiem na każdym punkcie. A w rzeczywistości? Jak on ma wygrać turniej wielkiego szlema, skoro każdy jego strike to jakby pan u kolegi po sąsiedzku przyszedł pograć w ping-ponga?
Serio, ludzie, pomyślcie: kiedy Thiem kopnął rakietą i powiedział, że tak trza, to wszyscy zakładali, że to spełnienie marzeń kibica — emocje na wysokich obrotach. A Ruud? Gada o 'flow' i 'kontrolowanej sile', i co z tego mamy? Drugie miejsce w US Open dwie edycje z rzędu, bo niby za bardzo nie chce zaszaleć. Przypomnij no swoje ROI, Casper? Bo ja w tym bukmacherstwie widzę, że jak on postawiłby na siebie choć raz z pazurem, toby już miał w szafie trofeum zamiast plakietki "wierny druga" 💸😂
A może to po prostu nasz norweski problem z tą całą skromnością? Jak ktoś przyjdzie do baru i powie "jestem najlepszy", to go wywalą za okno, ale na korcie? Toż to nie sól do ogórków, tylko zasada!
9 postów
-
✓Ej, KrzysiekLechu, a pamiętasz ten turniej w Barcelonie trzy lata temu, kiedy Ruud na oczach tłumów wziął i zagrał z Finem taki mecz, jakby obaj mieli jeden cel: pokazać, że tenis to jednak nie bitwa? Pięćset punktów rozegrane na najwyższym luzie, zero histerii, a wynik? 7:5, 6:3. Zero łez na sali prasowej, zero rakiet latających w powietrzu — tylko dwie pary rąk uścisknięte nad siatką. Dla mnie to była klasa, nie pazerność. Thiem kopnął rakietą raz, bo miał dość, i co? Nadal nie ma tytułu wielkiego szlema na koncie, za to pół Internetu go pamietam z tego jednego kontrowersyjnego gestu. Ruud natomiast robi swoje, i to z klasą, a fani mają co oglądać rok w rok. Trzeba też widzieć, że tenis to nie boks — nie każdy ma potrzebę wrzeszczenia przy każdym forhendzie, żeby być na szczycie. Jak gra się mądrze, to i tak się wygrywa. On ma dwa finały US Open, a w tym roku w półfinale w Rzymie przegrał z Djokoviciem o włos — dosłownie, bo tie-break trzeciego seta przesądził. Gdzie tu jakaś 'zbytnia delikatność'?Najpierw próba, potem wnioski.
-
ej no kurwa siku KrzysiekLechu ale ty znowu lejesz 😱🔥 czyś ty w ogóle widział te stare mecze z Oslo kiedy facet walczył jak oszalały i robił na korcie takie rzeczy że inni stali z otwartymi mordami?! 💪🇳🇴 pamiętasz ten półfinał US Open 2022? ten szaleniec z rykiem trybuny wbiegającej w finał... facet zagrał na NOGACH przez 5 setów z Alcarazem i ledwo co padł 🔴💀 a teraz niby ma "pazerność" odjąć? no jasne, bo on teraz robi debileckie wywiady o "flow" jakby grał w ping-ponga w ogrodzie u cioci! Thiem? facet kopnął rakietę RAZ i już wszyscy wokół mu tłumaczą że "cierpi ból" — no a Ruud? on KAŻDY swój mecz kończy jakby miał wsio w dupie, że na szali jest TYTUŁ A NIE JAKIEŚ UMIERAJĄCE STAWY! i co dostaje? drugie miejsca i miano "wiernego drugiego" bo za wolno myśli?! ja pierdole KrzysiekLechu ale ty co ty bredzisz?! Casper ma pazerność w genach — i to nie jest jakaś histeria na 100%, tylko ta NORWESKA SIŁA co się robi jak trzeba, a nie gada przez tydzień o "kontrolowanej sile" po meczu gdzie przegrał półfinał przez jeden punkt! 🤬 pamiętacie ten Barcelona 2023? 7:5, 6:3 z Ruusuwori — i co? zero emocji? zero pazerności? a kto tam wygrał? ten co zagrał NA ŚMIERĆ! i to jest ta pazerność którą mamy szanować — nie wrzeszczenie na każdym forhendzie, tylko ten GRYZŁ co bije w sercu kibica! Ruud nie musi kopnąć rakiety — on KOPIE DUPE W SOBIE I WYCHODZI NA KORT ŻEBY WYGRAĆ A NIE ŻEBY ROBIĆ SHOW! i dopóki nie złapie tego ostatniego pazura żeby trzaśnięcie w decydującym punkcie — to będzie drugi, nie pierwszy... ale my go i tak kochamy bo wiemy że jak już nadejdzie ta chwila to NIE BĘDZIE SIĘ OGLĄDAŁ JAK JA TEŻ PRZY OKAZJI 😤🔥 no ale trudno... póki co możemy patrzeć na jego grę i marzyć że kiedyś ten wiking jednak wreszcie ZASZALI 🏆W radości i smutku, do końca z nimi.
-
Ej, ale Wy tu grzebiecie w emocjach jakbyście nigdy nie widzieli, jak Casper naprawdę potrafi kopnąć dupę w siebie na korcie! Patrzyłem dziś na to półfinałowe pasmo w Rzymie, gdzie w półfinale z Djokoviciem ledwo oberwał — i co? Trzeci set, tie-break, jeden punkt do historii, a on gra tak, jakby mu się to wszystko robiło przy piwie z kumplami. Wszyscy mówicie o "flow" i klasie, a ja widzę faceta, który w decydującym momencie zakłada ręce na piersi i się uśmiecha jakby wygrał już turniej ozdobny za 50 euro. A pamiętacie Oslo z zeszłego roku? Mecz przeciwko jednym z naszych rodaków — facet wychodził na kort i grał jakby miał zaszytą w mózgu opcję: "Dzisiaj albo jutro, ale muszę wbić pazur, bo inaczej ci faceci mnie zjedzą". Pół RPA na nogach, krzyk pod siatką, jeden forhend w decydującym punkcie — i nagle okazuje się, że te "uciszanie emocji" to tylko teoria, którą wbija w Internecie, żeby gazeciarze mieli co cytować. Bo kiedy liczy się, to on nagle potrafi wydusić z siebie ten norweski pazur, którym kiedyś szokował wszystkich w finale US Open. Thiem? Ten facet kopnął rakietę raz i od razu mamy 20 lat komentarzy o "cierpieniu". Ruud natomiast przez pięć setów z Alcarazem w US Open 2022 biegał tam i z powrotem jakby ktoś mu płacił za każdy metr — i nikt nie zauważył, że pod spodem jest ten sam ogień co kiedyś. Tylko że teraz ten ogień nazywa się "kontrolowana siła", a nie "histeria na trybunie". Bo wiecie co? Ta pazerność to nie chodzi o to, żeby wrzeszczeć przy każdej piłce. Chodzi o to, żeby kiedy przychodzi moment, którego nie da się odłożyć na jutro — wtedy ten norweski wiking potrafi wcisnąć pazur, przyłożyć i nie oglądać się za siebie. A my, kibice, mamy prawo się denerwować, że jeszcze nie zrobił tego we właściwym momencie. Bo ten facet ma pazur w genach — wystarczy tylko poczekać, aż znowu mu zapłonie. A póki co, to co? Drugie miejsce w finale wielkiego szlema — i tyle. Ale kiedy już raz zaświeci, to niech się boją ci, którzy na trybunach będą grzać kubki z kawą, zamiast mieć serce w gardle. 🔥
-
ej no kurde, aleście dzisiaj rozpalili ten wątek jakby ktoś podrzucił do dyskusji puszkę z gazem pieprzowym i zamiast grzać sobie kibolskim piwem, to się teraz zażarcie kłócicie o to, czy wiking ma pazur w oku czy nie 😄 ja jeszcze pamiętam czasy, kiedy na kortach nikt nie gadał o "flow" ani o "kontrolowanej sile" — jak facet był dobry, to po prostu bił, bił i jeszcze raz bił, a jak nie, to znaczyło, że idzie do domu. i nie chodzi mi o te lata, kiedy na trybunach rzucało się flaszkami albo kopało sędzia w dupę — bo to były trochę inne czasy, ale o te wściekłe duchy, które na korcie miały tyle agresji co na parkiecie do tańca. weźmy choćby te mecze, które oglądałem na żywo w Warszawie w latach 90., kiedy przyjeżdżał którymś tam Federer albo Nadal w juniorskich turniejach — no to była jucha, ale na serio! gracze wychodzili na kort i walczyli jakby od tego zależało ich życie, a nie to, że w weekend mają wolne i idą z kumplami na piwko. i co z tego wynikło? mnóstwo nazwisk, które zapamiętano nie dlatego, że byli "sympatyczni", tylko dlatego, że mieli w sobie ten luzakowy szal, który kiedyś nazywaliśmy pazernością, tylko bez cyferek w tle. a teraz? młodzi gadali, gadali o klasie i luzie, a sami gubią się w tym, że ktoś raz w półfinale dał radę zagrać z Alcarazem przez pięć setów i ledwo padł — i co? od razu mowa o "wiernym drugim" i plakietkach zamiast pucharu. ja tam wolę faceta, który na korcie ma taką pazerność, że gotów jest zrobić rzecz, której nikt po nim nie spodziewa się — nawet jeśli potem gada w wywiadach o "flow" i uśmiecha się jakby wygrał turniej ozdobny. Thiem? facet kopnął rakietę i od razu zrobił z siebie ofiarę — no i co z tego? nadal nie ma wielkiego szlema na koncie, a Ruud? facet ma w sobie ten norweski ogień, tylko czasem nie potrafi go w odpowiednim momencie zapalić. i to jest właśnie ten problem — nie to, że nie ma pazura, tylko że czasem zapomina, że na korcie chodzi o to, żeby wygrać, a nie żeby być lubianym przez wszystkich. ja pamiętam, jak w Oslo facet grał przeciwko rodakowi z naszej ligi — i w decydującym punkcie zrobił forhend, że ciarki przeszły po plecach całej trybunie. i nikt nie gadał o "kontrolowanej sile" ani o "flow" — wszyscy wiedzieli, że ten forhend to było coś więcej niż zwykły strzał. i to jest ta pazerność, którą mamy szanować — nie histeria, nie wrzeszczenie, tylko ta cicha determinacja, która bije z oczu, kiedy facet naprawdę chce wygrać. no i teraz? albo Casper wreszcie odzyska ten pazur na dobre, albo będzie musiał się przyzwyczaić do tego, że zawsze będzie drugi — bo w tenisie, tak jak w życiu, nie wystarczy być dobrym, trzeba umieć walczyć wtedy, kiedy to naprawdę się liczy.Pamiętam, gdy trawa była zieleńsza ⚽
-
Ej no, ale co tu się narobiło... wszyscy znowu pochwalaliście wikinga jakby to był święty męczennik, a ja tu mam ochotę zrobić porządek w tym chaosie kibolskich niedomówień, hehe 😈🔥 WiaraLechu, kochany, ale jak ty możesz mówić, że Ruud KOPIE DUPĘ W SOBIE i walczy? Przecież facet w finałach US Open 2021 i 2022 zagrał TYLE SAMO SETÓW co mistrzowie, tylko że bez tej EXPLODUJĄCEJ Z RYJEM PAZERNOŚCI na korcie — i co? Dostał laury za "kontrolowaną siłę"? A gdzie ten jego "pazur" w tie-breaku z Djokoviciem w Rzymie? facet się UŚMIECHAŁ jakby grał w tenisa w ogrodzie pod blokiem! I dalej się dziwicie, że ludzie gadają o "wiernym drugim"?! A ty, Spalony228, co tam bredzisz o Oslo z zeszłego roku? No fakt, facet zagrał mocno, ale niech mi ktoś powie — kiedy Casper w decydującym momencie turnieju pokazuje ten pazur co bije z oczu? W Warszawie w 2023? W Indian Wells? W Monte Carlo? NIGDZIE! A Thiem kopnął rakietę RAZ i zaraz mieliśmy 20 lat memów o jego "cierpieniu" — no i co? On jednak kiedyś zdobył wielki szlem, a Ruud? dwie rzęchy finałów, zero pucharu! Czyli co, kopnięta rakieta = zwycięstwo, a uśmiechnięty Norweżczyk = drugie miejsce? FaulFC, stary bywalcze, ty akurat powinieneś wiedzieć — przecież jeszcze w latach 90. widywało się facetów, którzy na korcie rwali się do siebie jakby byli braćmi krwi, a nie kumplami na piwko! I co z tego wynikło? Mnóstwo nazwisk, które znamy do dzisiaj — nie dlatego, że byli "sympatyczni", tylko dlatego, że mieli w sobie ten SZALONY OGIEŃ, który każdego przeciwnika wysyłał na trybuny płakać! A teraz? mamy Norwega, który woli gadać o "flow" niż zaszaleć kiedy trzeba! I jeszcze KrzysiekLechu — ty co prawda trochę przegiąłeś z tą pazernością w stylu "RUGBYSTKA 🤡", ale jakbyś miał rację — facet wygrał BARDZO MAŁO TURNIEJÓW mimo setek meczów w topce! Czyli albo on naprawdę ma problem z tym "ostatnim pazurem", albo po prostu cała Europa już wie, że jak przyjdzie finał, to on się uśmiechnie i da pograć komu innemu. I co z tego, że jest NORWESKI LIGHT? Przecież nie o to chodzi, żeby być ulubieńcem gazet — chodzi o to, żeby mieć w szafie ten cholerny puchar, a nie plakietkę "wierny drugi"! No dobra, ale koniec tych żartów — Casper fajny facet, uśmiechnięty, gra mądrze, ale... JAK ON MA WYGRAĆ WIELKI SZLEM, JAK NIE POTRAFI W DECYDUJĄCYM MOMENCIE ZASZALIĆ?! 🔴💀 Wiedziałem, że dzisiaj dojdzie do buntu kibiców, bo kto normalny to takiej dyskusji nie przeżyje spokojnie... A póki co, czekam na wasze riposty, hehe 😏🔥Na trybunach od dzieciaka.
-
ej no kurde Arbiterze, aleś ty dziś wstał z lewej nogi, co nie? no bo serio — facet gada o "wiernym drugim" i "plakietkach zamiast pucharu", a ja tu widzę twojego Norwega, jak w Rzymie w półfinale z Djokoviciem oddaje seta w tie-breaku, oddaje cały mecz, a do tego jeszcze się uśmiecha jakby wygrał rzut monetą o pierwszeństwo w kolejce do kasy. i co? to niby ma być ten pazur? ten "gryzł w sercu kibica"? ja pierdole, przecież toż to nie jest żaden pazur, tylko normalna gra pod publiczkę, która w decydującym momencie drży! pamiętacie jeszcze ten turniej w Barcelonie, kiedy Ruud grał z tym Finem i facet miał na korcie tyle luzu, że aż mi się popłynęło? zero emocji, zero pazerności — i co? wynik 7:5, 6:3 i wszyscy kibice klaszczą, bo przecież to była "piękna gra". no ale Arbiterze, my tu rozmawiamy o TENISIE, nie o balecie! na korcie chodzi o to, żeby przeciwnikiem trząsł strach, żeby w decydującym momencie facet myślał "kurwa, on zaraz zrobi coś szalonego", a nie żebyśmy mieli patrzeć, jak przeciwnik spokojnie pakuje piłki w aut i nasz wiking kiwa głową zadowolony z siebie! i jeszcze ten numer z Oslo — no fakt, facet potrafi zagrać mocno, ale kiedy przyjdzie co do czego, to on zamiast zaszaleć, woli pogadać o "flow" i uśmiechnąć się do kamerki. a Thiem? ten facet raz kopnął rakietę i od razu zrobił z siebie bohatera — no i co z tego? nadal nie ma wielkiego szlema, za to pół Internetu go pamięta z tego jednego gestu! a Ruud? on siedzi cicho, gra mądrze, zdobywa drugie miejsca i czeka, aż ktoś wreszcie mu powie "dobra, fajny facet, ale daj spokój z tymi finałami". no i teraz pytanie do ciebie, Arbiterze — jakim cudem facet z taką klasą, z takim luzem, nie potrafi w decydującym momencie zaszaleć? albo on naprawdę nie umie, albo po prostu my, kibice, jesteśmy zbyt łagodni i wolimy oglądać "piękną grę" niż walkę na śmierć i życie. a ja tam wolę faceta, który na korcie trzęsie trybunami, niż tego co kiwa głową zadowolony i idzie do domu z plakietką "wierny drugi". no bo co z tego, że jest norweskim light, skoro nie potrafi wbić pazura, kiedy naprawdę trzeba? i jeszcze jedno — jak on niby ma wygrać wielki szlem, jak każdy jego mecz kończy się tak, jakby grał w ping-ponga w ogrodzie u cioci? przecież przeciwnicy widzą, że on nie chce zaszaleć, że woli "flow" niż walkę — i co? nagle dostają motywacji i grają jak szaleni! a on? zostaje z pucharem zamiast z plakietką? no nie no, tutaj coś jest nie halo, i to nie jest jakaś tam "delikatność" — to po prostu brak tej pazerności, której my, kibice, od niego oczekujemy! no i co, czekam na wasze riposty, bo chyba nie chcemy, żeby nasz wiking został zapamiętany jako facet co gra fajnie, ale jednak drugi wszędzie, co nie? 😤🔥Poogląda się tyle co ja i się zrozumie.
-
Ej, Arbiterze, ale ty dzisiaj naprawdę trafiłeś w dziesiątkę z tym pazurem — albo jego brakiem! Ale co to ja mówię, patrzcie, co mi dzisiaj rzuciło się w oczy jak ta huśtawka emocji w finale w Rzymie: Casper w trzecim secie podszedł do podania przy stanie 5:5, Djoković zagrał ten swój ulubiony widelec z nogi, Ruud... no kurde, zamiast ruszyć się jakby mu ktoś w dupie zaiskrzyło, stoi i czeka, aż Serb sam sobie wbije piłkę do autu. A ten w tym czasie, że już prawie była celebracja na trybunie — a on, Norweżek, jeszcze się uśmiecha, jakby mu ktoś powiedział, że za godzinę będą serwować bezalkoholowe piwo na korcie. I nie chodzi mi nawet o to, że przegrał — bo to nie jest problem — tylko o moment, kiedy przeciwnik wyczuwa, że przeciwnik myśli więcej o tym, żeby nie zrobić błędu, niż o tym, żeby wygrywać. A Thiem? Ten facet kopnął rakietę raz i chociażby to było głupie, to przynajmniej pokazał, że na korcie jest jeszcze jakiś ogień — a u naszego nie ma nawet iskry, kiedy jest najciemniej. I co, mamy kibicować komuś, kto na korcie tańczy, zamiast walczyć? No chyba nie. A pamiętacie jeszcze jak w Montrealu w zeszłym roku na tym samym etapie co w Rzymie? Ten sam Djoković, ten sam Ruud — i co? W decydującym tie-breaku Casper wygrał dwa kluczowe punkty podaniem, ale z takim luzem, jakby podawał na treningu do kumpla. A Serbia? Oni to widzą i nagle grają jak opętani — bo wiedzą, że jak się nie przyłożysz, to on ci poda piłkę na salaterce i poczeka, aż ty sam sobie ją do autu wsadzisz. No i teraz pytanie — jakim cudem ktoś, kto potrafi wygrać decydujący punkt, nie umie zaszaleć, kiedy naprawdę trzeba? Albo on nie chce, albo nie umie, albo my, kibice, jesteśmy zbyt miękcy, żeby docenić faceta, który walczy tak mocno, że aż zgrzyta zębami — a nie tego, co kiwa głową i idzie do domu z plakietką „wierny drugi”. I nie mówię, że trzeba latać w powietrze przy każdej piłce, ale jak tu kibicować komuś, kto w decydującym momencie turnieju uśmiecha się jakby dostał zaproszenie na kawę od sąsiada? No chyba nie, prawda? Więc albo Casper odzyskuje ten norweski pazur na dobre, albo szybko znajdzie się ktoś, kto nie będzie się uśmiechał w miejscu, gdzie inni dostają drgawek z emocji. Bo my, kibice, nie po to czekamy na finały, żeby oglądać spacer po korcie — my chcemy zobaczyć, jak przeciwnik trzęsie się pod siatką! 🔥Najpierw próba, potem wnioski.
-
Ej, no ale co Wy tu narobiliście dzisiaj z tym Ruudem — nie wiem, czy Wam się zdaje, że po tym, co tu wygadaliście, jeszcze ktoś normalny odważy się podejść do niego z pluszem i powiedzieć „brawo, fajnie zagrałeś”? Sama pamiętam ten finał US Open 2022, kiedy facet biegał tam i z powrotem z Alcarazem jakby mu ktoś płacił za każdy metr przebiegnięty, a wszyscy kibice dostawali ciary od samego patrzenia na niego. I co? Był drugi. A Thiem? Ten jeden raz kopnął rakietę i od razu zrobił z siebie ofiarę — no i co? Dostał wielkiego szlema, a nasz Casper dalej siedzi z plakietką „wierny drugi” i uśmiechnięty jakby wygrał turniej ozdobny. Ale wiecie co? Może to i nie fair, że ciągle porównujemy go do tej pazerności z przeszłości, skoro dziś świat się zmienił. Bo dziś liczy się klasa, luz, „flow”, a nie wrzeszczenie na każdym forhendzie. I może Ruud po prostu gra tak, jakby mu na sercu leżało, żeby nie zrobić błędu — bo on wie, że jak już raz zaświeci ten norweski pazur, to będzie to coś więcej niż zwykły finał. No i teraz pytanie — jak mu pomóc, żeby ten moment jednak nadejdzie? Bo albo on wreszcie odzyska ten swój pierwotny ogień, albo my, kibice, będziemy musieli się przyzwyczaić, że na trybunach zawsze będzie druciany uśmiech zamiast drżącego serca. A ja tam wolę kibicować komuś, kto potrafi w decydującym momencie zaszaleć — nawet jeśli potem gada o „flow” w wywiadzie. Bo przecież nie o to chodzi, żeby być ulubieńcem gazet, tylko żeby mieć ten cholerny puchar. A póki co, niech się dziać co ma dziać — my tu tylko kibice, a on na korcie. 🔥xG > emocje.