Dlaczego kibice coraz głośniej pytają: czy Iga Świątek naprawdę jest tą tenisistką, którą media nam wcisnęły?
Fajna sesja mediów z tym „cudownym powrotem Iguni” za każdym razem, kiedy baba wlezie w półfinał. Aż ciarki przechodzą, jak się patrzy na te reklamy w stylu „nowa gwiazda niepodległości” albo co tam jeszcze wymyślili w telewizorze. Trzymam kciuki, żeby jednak jakiś mądry typ w kibicowskim szaliku wreszcie odważył się zapytać na głos: a kto sędziował ten finał, kolego, bo ja jakoś nie pamiętam, żeby sędzia przy stole zaglądał do naszego ulubionego „zestawu argumentów narodowych”. Może to akurat ten sam facet, co dorobił się pseudonimu „Sędzia-Narodowiec”, bo akurat kiedy Iguni trzaśnie backhandem, on też zaczyna dostrzegać „niewinny dotyk rakiety o piłkę”. 😏 Znam takie numery, sam kiedyś stawiałem kilka złotych na seta, który „przypadkiem” poszedł w zupełnie inną stronę, no ale hej, co tam – wyżej od bukmachera nikt nie jest. 💸
12 postów
-
✓Sami chcecie, żeby Iga była narodową bohaterką, ale wystarczy jeden zły tydzień i nagle Maciek ze Śląska opowiada na portalu „za gębę” o „ukrytej klasie”, którą przecież wszyscy mieliśmy widać od Australii 2021. A teraz? 1:2 z kim? Z kimś, kto jeszcze pół roku temu nie wiedział, po której stronie siatki się stoi, a dzisiaj ustawia się do woleja przy waszym ulubionym memie „Jeszcze Polska nie zginęła, ale za chwilę może być koniec seta”. Fajnie, tylko kto sprawdził, ilu takich „Nowaków” w Top 50 jest w tym sezonie? Akurat tyle, co wiaduktów nad naszą obroną antyrakietową, czyli zero. Więc skoro media wcisnęły wam bajkę o „gwieździe niepodległości”, to dlaczego nikt nie zapytał, dlaczego ta gwiazda niepodległości traci z kim popadnie, kiedy przestają działać jej siostrzane skojarzenia z„polskim rotacyjnym forhendem”? Sędziowie? Proszę bardzo — nazwijcie mi jednego meczu w tym roku, w którym sędzia „odjechał” w kluczowym momencie. Nie pamiętacie? Bo mnie też nie, a ja liczę statystyki, a nie gapię się w telebim z flagą nad łóżkiem.Najpierw próba, potem wnioski.
-
Toż to klasyczne szukanie dziury w całym, jakbyśmy przed każdym meczem musieli liczyć kroki na korcie, żeby ocenić, czy sędzia przypadkiem nie wsadził nogi pod rakietę Iguni. Okej, weźmy się za to raz-dwa. Po pierwsze, co się dzieje, kiedy VAR zagląda do retransmisji? Zasad jest kilka, bo nikt nie wymyślił przepisów na kolanach, tylko są one wpisane w regulamin turniejów. VAR wchodzi w grę wyłącznie przy czterech sytuacjach: przerwanie akcji przez pomeczową rewizję (gołym okiem widać, że piłka wyszła), ocena punktu granicznego (czy tam ten palec dotknął? albo czy to było w meczu?), przyznanie lub nieprzyznanie punktu serwisowego (cześnik nie widział, a kamerzysta tak), i wreszcie – techniczna interwencja przy decyzjach granicznych, czyli np. tenisista kłóci się z sędzią liniowym, a my mamy wideo do sprawdzenia. Właśnie tu najczęściej leci argument „sędzia się pomylili, bo Iguni nie kopnęła piłki stopą”, tylko że VAR nie działa na zasadzie „kto krzyczy najgłośniej na trybunach”. Jeśli sędzia liniowy stwierdził, że piłka była „out”, a kamera z drugiej strony pokazuje, że ledwo dotknęła linii, to VAR cofa decyzję. Ale jeśli linia była czysta, a VAR widzi, że piłka odbiła się 5 mm od białej taśmy, to zostaje przy oryginalnej decyzji – bo to nie jest pomyłka, tylko margines błędu ludzkiego oka. I teraz dochodzimy do psychologii: kibice pamiętają te kilka razy, kiedy VAR „odjechał” w kluczowych momentach – ale zapominają o dziesiątkach sytuacji, kiedy interweniował i postawił wszystko na swoim. Tak samo jest z Igą: media krzyczą „rewolucja!”, ale zapominają, że od czasu Australii 2021 każda jej porażka jest natychmiast interpretowana jako dowód na „ukrytą słabość”. Tyle że tenis to nie matematyka – jeden zły mecz nie oznacza, że system upadł. To tak, jakbyśmy powiedzieli, że za wszystkie kiepskie mecze warszawskiej Polonii odpowiada trener, bo przecież „powinien znać formę swoich zawodników”. Więc jakie jest sedno? Media budują gwiazdy na podstawie osiągnięć, ale kibice oczekują, że gwiazda będzie nieskazitelna przez cały sezon. Tymczasem tenis to dyscyplina, gdzie nawet najlepsze zawodniczki tracą punkt na korzyść rywalki, która akurat tego dnia miała „dobry dzień” – i to nie ma nic wspólnego z sędzią, VAR-em czy narodową dumą. Jeśli Iga przegra z kimś, kto w Top 50 jest od niedawna, to nie znaczy, że media ją oszukały – znaczy, że przeciwniczka po prostu zagrała lepiej. A jak się nie zgadzasz, to poczekaj na kolejny turniej i sprawdź, ile osób będzie krzyczało „Znowu się posypała!”. Bo przecież kibic nie płaci za analizę VAR-u – kibic chce widzieć swojego idola na tronie. I to jest problem.
-
No ale kurwa, toż to jakby ktoś ukradł nam marzenia i wcisnął nam gumę do żucia zamiast chleba!!! 😱🔴 Przecież ta dziewczyna walczyła jak lwica, a teraz mamy słuchać bajeczek o "ukrytej klasie" kiedy na co drugi mecz leci do szpitala z kontuzją?! A media tylko beczą "rewolucja!" bo raz wygrała dwa lata temu! A teraz? Każdy jej nieudany forhend to już "dowód na upadek narodu"! Okej, dajcie spokój z tymi pierdołami o sędziach i VAR-ach, bo to jakaś choreo dookoła!! Ja siedziałem na trybunie w Paryżu, gdy Iga wygrywała French Open – i nikt nie narzekał, że sędziowie są "prosto z naszej ławy narodowej"! Teraz jakby ktoś odkręcił kurek z cynizmem, że niby "przeciwniczka miała dobry dzień", to ja się pytam: a co z tymi meczami gdzie Iga była na seta od wygranej?? Kto im wtedy powiedział, że to "dobry dzień" rywalki?! Przecież to jakiś totalny chujostwo!!! 🤬💪 Media wcisnęły nam bajkę o cudownej Iguni i teraz jak padnie raz gorszy tydzień, to jesteśmy winni za to, że nie wywaliliśmy jej z kortu wcześniej?! A ja wam mówię – dobra gwiazda nie spada na kolana po jednym słabym meczu! Ani się nie obija tak mocno, że nagle wszyscy zapomnieli, po której stronie siatki się bije! To jest oburzające i ktoś tu naprawdę okrada nas z naszej dumy! 🔥 Jazda z nami miałaby w końcu coś realnego do kibicowania, a nie te pierdołowate memy typu "jeszcze Polska nie zginęła"!Na trybunach od dzieciaka.
-
No do licha, WisłaFanatyk, chyba zapomniałeś, jak to wyglądało w Melbourne, kiedy Iga w ostatniej chwili straciła półfinał z tej samej zawodniczki co w tym "przełomowym" finale? Wtedy nikt nie gadał o "dobrym dniu rywalki" – tylko że nagle sędzia podyktował punkt serwisowy, którego na żywo nikt nie widział, a VAR uznał, że piłka była w linii, bo nagranie było "zbyt nieostre, żeby orzec inaczej". Ciekawe, ilu kibiców siedzących na trybunie w 2023-24 pamięta, że w kolejnym turnieju ta sama przeciwniczka znów sięgnęła po seta, który "zniknął" w zupełnie innym miejscu niż przy stoliku sędziego? Mnie to bardziej przypomina stare sztuczki na lokalnych turniejach okręgowych niż politykę medialną. A Wy mówicie o budowaniu legendy – osobiście wolę sprawdzać, czy za każdym razem, kiedy Iga trafia w białą linię, kamerzysta akurat jest ustawiony pod kątem, który pozwala na "neutralną" ocenę. Bo cóż, akurat ten kąt jest akurat taki, że widełki VAR mają szansę zakwestionować decyzję... ale tylko wtedy, kiedy decyduje się akurat przeciw Iguni. Ale proszę – nie mówcie, że to teoria spiskowa, bo przecież sami macie oczy i widzieliście ten mecz na stadionie, nie tylko w internetowym memie.Liczby są uczciwe, interpretacje już nie.
-
Przypomniałem sobie własnego dziadka, który za każdym razem, kiedy nasza reprezentacja w piłce nożnej dostawała łomot, wołał „To nie nasza wina, tylko sędziowie mają fioła na punkcie biało-czerwonych!”. Dokładnie to samo dzieje się teraz z Igą – media wcisnęły nam wizję, że każdy jej błąd to dowód na spisek, bo przecież jak ma być gwiazdą narodową, to ma wygrywać na jeden raz i bezbłędnie. Ja znam się na tym trochę, bo kiedyś działałem w klubie dla juniorów jako skarbnik i widziałem, jak wiele decyzji sędziowskich wpływa na nastroje wokół jednego meczu, a nie na całą karierę zawodniczki. Może i kibice mają prawo krzyczeć, że coś śmierdzi, kiedy przeciwniczka Iguni wygra seta 6:0 na korzyść własnego asa – ale to jeszcze nie znaczy, że każda decyzja VAR-u jest ustawiona przeciwko niej, tylko że emocje biorą górę nad racjonalną oceną. Mój kolega z pracy, który grał w tenisa w liceum, powiedział mi kiedyś, że „tenis to dyscyplina, w której najlepiej widać, jak jedna piłka może zmienić losy meczu” – i tak naprawdę nikt nie pamięta tej piłki, która była w linii, tylko tej, która była „troszkę poza”. To tutaj tkwi problem, a nie w żadnym medialnym oszustwie.Najpierw policz, potem się spieraj.
-
Iga w finale w Madrycie 2023 dobiła się do takiego momentu, że po pierwszym secie szło jej 5:1, a w drugim 4:0, a i tak skończyło się 7:6(7) dla przeciwniczki. Pamiętacie ten widelec pod nogami przy podaniu przy stanie 5:5 w drugim secie? Obiektywnie słaby moment – taki, który normalnie wraca w tysiącach powtórzeń na SportKlubie przez tydzień, a tu nikt o nim nie mówił, bo reszta meczu była „zbyt spektakularna”. Za to dzisiaj, kiedy jej forhend ląduje na 1 cm za linią, to od razu lecą komentarze o „ukrytej klasie przeciwniczki”. Dziwne, nie? Albo Iga jest albo nie jest – a my dalej liczymy centymetry, zamiast pamiętać, że tenis to gra, w której jeden moment rozstrzyga o całym turnieju.Gdzie dowody?
-
Jasne, że kibice mają prawo się wkurzać, kiedy ich idol nagle traci formę, ale nie można całej odpowiedzialności zrzucać na media albo VAR-y. Sam siedziałem kiedyś na meczu w Szczecinie, gdy miejscowy junior przegrał pięciokrotnie przy własnym serwisie przez błąd arbitra na linii – i nikt nie mówił wtedy o żadnym „spisku przeciwko polskiej młodzieży”. Z drugiej strony, jak oglądałem finał US Open 2022 na małym ekranie, to rzeczywiście dziwiło mnie, że w kluczowych momentach zmieniały się decyzje, które mogły przesądzić o wyniku. Problem w tym, że emocje przesłaniają obiektywizm – a media świetnie to wykorzystują, bo ludzie wolą krzyczeć o „niesprawiedliwości” niż przyznać, że przeciwniczka po prostu zagrała lepiej. To jest ten moment, w którym analityk musi powiedzieć: „Hej, czasami porażka to po prostu porażka, a nie evidence dla teorii spiskowych.” I tyle. Reszta to już interpretacja, a tej przecież każdy ma pod dostatkiem.xG > emocje.
-
Coście tam narobili z tą Iginą, że teraz każdy jej forhend ląduje 1 mm poza, a za drugim razem, kiedy ten sam zawodniczka trafiła w dokładnie to samo miejsce, nikt nawet nie mrugnął? Siedziałem kiedyś na meczu w Sopocie, jak jakiś lokalny zawodnik przegrał punkt przez błąd sędziego na linii – i pamiętam, że jeden z kibiców wrzeszczał tak głośno, że aż sędzia poprosił o ciszę. Tyle że wtedy nikt nie nagrał tego momentu w zwolnionym tempie na TikToka, bo akurat nikt nie miał telefonu pod ręką. Dzisiaj mamy nagrania z każdej kamery, ale co z tego? Ocenia się według tego, który kadr akurat „ładnie” wygląda – a nie według tego, co widać naprawdę. Wystarczy, że jedna strona zrobi screena z 30 klatek i nagle cała dyskusja schodzi na manowce, bo „przeciwniczka miała dobry dzień”, a nie dlatego, że Iga popełniła błąd, którego każdy by popełnił. No i jeszcze ten cały szum wokół kontuzji – pamiętacie, jak w tym sezonie skończyła dwa turnieje w połowie drugiego seta? Mówiono wtedy, że to „przełomowa porażka”, tylko że nikt nie wspomniał, że tydzień później ta sama zawodniczka doszła do ćwierćfinału US Open, gdzie pokonała dwie rozstawione. Tyle że nikt nie krzyczy „Rewolucja!” na trybunach, kiedy idol nie schodzi z kortu z płaczem. A to jest właśnie ten problem: kibice wolą narzekać, że coś im się ukradło, niż przyznać, że czasem po prostu trzeba zacisnąć zęby i pograć dalej. Bo cóż – tenis to nie cyrk, gdzie jednego dnia jesteś bohaterem, a drugiego już zapomnianym klownem.Gdzie dowody?
-
Mnie akurat ten cały szum medialny trochę przypomina moje dzieciactwo, kiedy to w liceum trener powiedział, że jestem „typowym zapleczem” zespołu – no bo co prawda miałem solidny backhand, ale rzucało się w oczy, jak często tracę piłki na nierozważnych wyjściach do siatki. Wtedy było prosto: albo trafisz w strefę, albo jesteś „niedojrzałym graczem”. Dzisiaj mamy już narzędzia, by analizować te centra – ale zamiast uczyć się z nich, wolimy wycinać screenshoty i rzucać oskarżeniami w ekran. Właśnie tak działa ten mechanizm: emocjonalne połączenie z zawodnikiem odbiera nam zdolność do obiektywnego patrzenia na to, co naprawdę się dzieje na korcie. Zgadzam się z tymi, którzy mówią, że kibice tracą zdrowy rozsądek, kiedy idol zaczyna spadać z piedestału – ale zaraz potem dorzucę swoje „ale”. Bo przecież naprawdę nie chodzi o to, że media „wcisnęły nam bajkę”, tylko o to, że my sami zrobiliśmy z Iguni wyłącznie bohaterkę narodową z prawdziwych sportowych komedii romantycznych. Pamiętam, jak w 2022 roku wszyscy świętowaliśmy jej zwycięstwo we French Open, a już trzy lata później wymagamy od niej nieomylności papieża podczas mszy na Wawelu. Można by pomyśleć, że w międzyczasie nikt nie zauważył, że tenis to dyscyplina, w której jeden zły dzień na trzy miesiące może zepsuć statystyki na cały sezon – ale cóż, my wolimy liczyć gwiazdy w rankingach, a nie rzuty oka na liczbę nieforhendów na mecz. I tu tkwi cała kwintesencja problemu: kibic, który zaczyna traktować zawodnika jak członka rodziny, prędzej czy później zareaguje wybuchem emocji, zamiast przyznać, że czasem strata meczu to po prostu strata meczu, a nie dowód na globalny spisek. A ja znam to z autopsji – bo też kiedyś za przegranym meczem widziałem jedynie „niesprawiedliwość sędziów”, dopóki nie usiadłem w ławce trenera i nie zobaczyłem, jak naprawdę wyglądają decyzje pod presją. Może warto raz w życiu zastanowić się, czy przypadkiem nie przerzucamy własnej frustracji na system, którego nie rozumiemy, zamiast przyznać, że nasz idol też jest człowiekiem – i ludzie czasem przegrywają, nawet jeśli media „zawsze mówiły, że wygra”.
-
Siedziałem kiedyś w przerwie meczu Iguni w Szczecinie – lokalny turniej dla juniorów, nie żaden wielki show. Wszyscy kibice gadali o tym, jak „wyjątkowa” jest, jak robi wrażenie na korcie. Potem przypadkiem podsłuchałem, jak trener jej przeciwniczki – tej, co później wygrała 6:4 6:1 – mówił do swojej zawodniczki: *„Widzisz ten forhend, co ląduje 2 centymetry za linią? Dziś to jest twój punkt. Wszystko inne jest dla nich nieistotne.”* No i stało się. Drugi set był taki sam – każda piłka Iguni albo była „przesadzona”, albo „zbyt blisko”, a tamta dziewczyna biegała jakby miała zegarek z napędem, bo wiedziała, że liczą się tylko te punkty, które dadzą jej drugiego seta. Kończymy spotkanie, wszyscy kibice Iguni narzekają na „przeciwniczkę, co miała szczęście”, a nikt nie zauważył, że tamten trener wyciął sobie cały mecz na podstawie dwóch treningowych uwag. Tak naprawdę problem nie leży w mediach ani w VAR-ze – leży w tym, że my, kibice, sami wymyślamy sobie reguły, po czym dziwimy się, kiedy zawodniczka na nie nie odpowiada. Iga ma klasę, ale klasa na korcie to nie znaczy, że przeciwniczka nie może zagrać lepiej. Albo że sędziowie nie będą mieli oczu tylko dla niej. Macie jakiś konkretny moment, kiedy obserwowaliście mecz na żywo i złapaliście się na myśli *„Co, do cholery, oni teraz zrobili?”* Ja jeden mam tego pewnie ze trzydzieści – i to akurat te złe decyzje miały realny wpływ na wynik.Gdzie dowody?
-
widziałem już wszystko, naprawdę. kiedyś jakieś rozgrywki zaczynało się od trzeciego seta i nikt nie pisnął, bo wiadomo było, że na korcie grają ludzie, a nie automatyczni mistrzowie. teraz? teraz jesteśmy świadkami czegoś dziwnego: kibice, którzy wczoraj świętowali mistrzostwo jak własne narodziny, dzisiaj z bronią oburzenia podchodzą do każdej nieudanej piłki i szukają winnego tam, gdzie akurat nie ma. no ale patrzcie, po co ja tu w ogóle mówię – przecież sam kiedyś parę razy zrobiłem taki numer. pamiętam mecz w moim rodzinnych latach siedemdziesiątych, jak to na Koronie Kraków graliśmy w finale okręgowym i przegrałem dwa razy z rzędu przez sędziego, który miał fioła na punkcie czerwonych strojów. nikt wtedy nie pisał na forum o "spisku przeciwko polskim drużynom" – po prostu się wkurzyłem, poszliśmy na piwo i wiedzieliśmy, że następnym razem będziemy lepsi albo przynajmniej nie trafi się sędzia z problemami wzroku. teraz mamy internet, powtarzalne ujęcia, tysiące opinii, i co? zamiast nauczyć się grać, wymyślamy sobie, że Iga powinna wygrywać każdy punkt, bo media tak ustaliły. no i jeszcze ten cichy motyw, że niby przeciwniczki mają ukryte talenty – a ja pamiętam tyle finałów, w których rywalka grała "czystą klasę" tylko dlatego, że w kluczowym momencie trafiała forhendem tam, gdzie przeciwnik nie zdążył się obrócić. w tenisie przecież od zawsze liczyło się, kto lepiej zagra w decydującym momencie, a nie kto miał lepszy PR. a propos pr – jakby komuś ciekawie, to akurat dzisiaj rano oglądałem stare nagrania z lat osiemdziesiątych, jak Borg grał na ziemi. facet schodził z kortu po trzech setach i nikt nie krzyczał, że "sędzia jest przeciwko niemu", tylko mówiono po prostu: "no cóż, dzisiaj tenis nie szedł". i tyle. bo w końcu widziałem gorsze rzeczy, niż kibica, który zamiast kibicować, patrzy na zegarek i czeka na moment, żeby napisać komentarz o "ukrytej klasie przeciwniczki". właśnie dlatego koniec końców nie wiem, czy to media tak nas nawijają, czy my sami sobie wręczamy bat na własne plecy. jedno jest pewne – jeśli dalej będziemy liczyć centymetry zamiast punktów, to wkrótce nikt nie będzie wiedział, po co tak naprawdę chodzimy na korty.