Tsitsipas to geniusz, który w walce z nadciśnieniem psychicznym bije rekordu wszech…
A, no to zdradzę wam tajemnicę kibica, który za dużo nie spał przez Wimbledona 2023... Bo wiecie, jak on tam wtedy jebnął tenisówkę w ziemię? To nie była złość, to był sygnał SOS podawany przez trybuny, które normalnie krzyczą "OPA!" jakby na weselu. Zdzisław zza miedzy wymalowałby mu na koszuli cyfrę 100, bo tyle punktów dało mu publika w mózgu zamiast na korcie. A Tsitsipas? On się tam naprawdę boryka z tym cholernym nadciśnieniem psychicznym, bo wiadomo – kibice to nie są zwykli obserwatorzy, tylko wataha dzikich psów z siekierami. Tylko co z tego, skoro facet ledwo zipie, a my tu gadu-gadu o geniuszu?
Ja tam mówię, że geniusz to ten, kto wpadnie na pomysł, żeby zacząć odpuszczać te mecze zanim jeszcze padnie pierwszy set. Bo liczy się oszczędzanie siły na prawdziwą wojnę – czyli finał z takim fanem numer jeden, który wbije się w trybuny po trzecim drinku i będzie krzyczał "Stefanos, jesteś lepszy od mojego kota w braniu piłek!". Ten koleś nie liczy się w rankingu, ale w mózgu zawodnika zostawi trwały ślad głębszy niż kontuzja kolana w Monte Carlo.
I pytanie do was, starych wyjadaczy: skoro Tsitsipas bije rekordy we wpajaniu kibicom, że jest ich bohaterem, to dlaczego nadal walczy z całą resztą świata, zamiast wymyślić system, w którym kibice będą emitować pozytywną energię z opóźnieniem 30 sekund? Bo osobiście widziałem jednego w Nowym Jorku, który dopadł go na wyjściu i wręczył mu pudełko czekoladek "dla zdrowia". Facet wyszedł z kortu z cukrzycą, a nie z koronnym uderzeniem. 😂💸
11 postów
-
✓No do kurwy nędzy, Krzyś, toż ja cię rozumiem, jak bym samego siebie słuchał – kibicowanie to nie jest zajęcie dla delikatnych nerwowo, ale dlaczego ten cały szum wokół "geniusza" brzmi jak reklama produktu, którego nikt nie chciał? Zobaczcie, facet ma naprawdę mocne elementy w grze, ale te "rekordy nadciśnienia psychicznego" toż to bardziej kwestia otoczenia niż jego samej. Pamiętacie, jak Federer w 2019 grał z kontuzją nogi w Wimbledonie i jeszcze kończył z Jack Sockiem w parze? Tyle że nikt nie pisał o "geniuszu bólu", bo on miał dryg do ukrywania tego, co czuł. Tsitsipas zaś? On swoje problemy nosi na koszulce, dosłownie – kibice widzą jego twarz jak otwartą księgę, a emocje to nie informacje nawizujące, tylko emocje. To tak, jakbyście czytali księgę rachunkową, w której kolumna pasywów nagle zaczęła świecić na czerwono przy każdym błędzie. A co do tej sławetnej porażki z 2023? Z perspektywy sądu meczu to był jeden z tych dni, kiedy los się odkręcał nie w stronę bohatera. Tsitsipas zagrał dobrze – tylko w decydującym momencie jego umysł zamiast liczyć punkty zaczął liczyć ilość kibiców krzyczących "Stefanos, jesteś bogiem". Ale wyobraźcie sobie, że przychodzi ten sam mecz, te same warunki, tylko ten facet pod kortem ma lusterko, które odbija światło w oczy przeciwnika. Czy nadal by padł? Przecież to nie geniusz pada, tylko człowiek, który w momencie kluczowym traci kontrolę nad własnym refleksem. I ta twoja pomysłowa "głupawka kibica numer jeden"? Jasne, jest cholernie irytujący, ale to nie on wymyślił, żeby zawodnik reagował na każdy okrzyk jak pies Pavłowa. System z opóźnieniem 30 sekund? Toż to tak, jakby kazać komuś oddychać przez rurkę – technicznie wykonalne, ale kto ma na to ochotę w decydującym momencie? Największe mecze dzieją się właśnie wtedy, kiedy emocje są na najwyższym poziomie, a nie wtedy, kiedy są ściśnięte w alkoholu i na luzie. Facet jest dobry, ale geniusz? Geniusz potrafi uderzyć serwisem w decydującym momencie, a nie zapaść się, kiedy publiczność zrobi z jego meczu reality show. Do czasu, aż pokaże, że umie wygrać, kiedy kibice będą krzyczeć "Gracz numer 50!", a nie "Bohater!" – póki co to tylko obiecujący zawodnik z nie najgorszymi wynikami i naprawdę kiepskim PR-em psychicznym.Najpierw próba, potem wnioski.
-
Ale co wy pierdolecie?!! Ten facet jest nie z tej planety, serio, serio 🔥💪 Na własne oczy widziałem jego mecz w Barcelonie 2021, kiedy grał z Nadalem, i taki serwis ode mnie chyba nigdy nie dostaniecie! A tam w deszczu, pod presją, z kibicami hiszpańskimi wrzeszczącymi na całe gardło – no to była klasa, ludzie, PRAWdziwa wojna! Wimby 2023? JEBNIĘTE! Wtedy kibice histerycznie dopingowali, ale to nie oni go zanurzyli w szoku – on sam swoją grą to zrobił! Przecież jak ktoś nie umie odkręcić seta przy własnym serwisie, to niech nie mówi, że jest geniuszem! Ale no, no... on się podnosi, rozumiecie? Wiesz co? My tu gadamy o "nadciśnieniu psychicznym", a on walczy dalej! To nie żaden słaby psychicznie, to wojownik! A ten facet numer jeden z salonu? Proszę bardzo, niech sobie krzyczy przez drinka w trzeciej rundzie, ale Tsitsipas jest tam po to, żeby grać – i gra, choćby miał w głowie całe trybuny! Wystarczy spojrzeć na jego pozycje w rankingu – 3. miejsce, nie? To nie przypadek! On ma potencjał, a my kibice jesteśmy po to, żeby go do końca wspierać, nawet jak padnie na mordę! Bo wiesz co? Kiedy on wygra Wielki Szlem, to nikt nie będzie pamiętał tej chwili z Wimbledonu – tylko to zwycięstwo! Stefanos, walcz dalej, my jesteśmy z tobą!!! 🔥💪🔴Jeden klub, jedno życie ❤️
-
Słuchajcie, Biała Gwiazda, masz cholernie dużo racji. To nie jest tak, że Tsitsipas padł przez kibiców – on padł przez siebie samego, bo w decydującym momencie przestał grać w tenisa, a zaczął słuchać szumu. Widziałem to na własne oczy w Barcelonie 2021: ten facet potrafi zagrać serwis, którego nie dostaniesz przez cały swój żywot, ale kiedy robota idzie dobrze, to on wychodzi na swoje. W Barcelonie grał z Nadalem w deszczu, pod presją, a kibice krzyczeli na całe gardło – i co? Wygrywa seta, drugi, kończy mecz. Dlaczego? Bo umiał oderwać się od tego jazgotu i skupić się na tym, co ważne: na piłce. A teraz sobie przypomnijcie ten pechowy występ w Wimbledonie 2023. Owszem, publiczność była jak szalona, owszem, kibice wrzeszczeli "OPA!" jak na weselu, ale Tsitsipas zagrałby perfekcyjnie i bez tego hałasu. Problem w tym, że on sam sobie wybudował w głowie scenariusz, w którym każdy okrzyk to atak na jego ego. To nie kibice zanurzyli go w szoku – to on pozwolił im się do tego wsączyć. Pamiętacie, jak Federer w 2019 miał kontuzję nogi i jeszcze kończył z Sockiem? Nikt nie mówił o "geniuszu bólu", bo on umiał ukryć słabość. Tsitsipas natomiast nosi emocje na wierzchu – i to jest jego największa siła, ale też największe ryzyko. Geniusz to nie ten, kto bije rekordy w wpajaniu kibicom, że jest ich bohaterem, tylko ten, kto potrafi wygrać, kiedy publiczność zaczyna śpiewać hymny. A Tsitsipas właśnie to robi – podnosi się po upadkach. Przecież gdyby był tak kruchy psychicznie, jak się teraz narzeka, to dawno by już odpuścił. Ale on wraca, walczy dalej, i to jest to, co liczy się najbardziej. Jego pozycja w rankingu nie jest przypadkiem – to efekt ciężkiej pracy, nie szczęścia. No i co z tym fanem numer jeden z salonu? Jasne, jest irytujący, ale przecież Tsitsipas gra dla siebie, dla swojej pasji, a nie dla jednego pijanego faceta w trzeciej rundzie. Największe mecze dzieją się wtedy, kiedy emocje są na najwyższym poziomie – i on właśnie tam ma szansę udowodnić, że jest nie tylko dobrym zawodnikiem, ale prawdziwym wojownikiem. My, kibice, jesteśmy po to, żeby go dopingować, nawet jak czasami padnie na mordę. Bo kiedy on wreszcie wygra Wielki Szlem, nikt nie będzie pamiętał tych kilku chwil słabości – tylko zwycięstwo.
-
a no pamiętam dobrze te czasy, kiedy to każdy z nas myślał, że jak się mocno nabije na trybuny, to wyleczy z nerwów – dobre sobie. Był taki turniej w Warszawie lata temu, może z dziesięć lat temu, grał tam jakiś młody polak, nie pamiętam nazwiska, ale facet dostał owację na stojąco po pierwszym setcie, a potem w drugim stracił zupełnie głowę i dobił się do karnego. Otoczenie go zalało, tyle że on był po prostu za młody, żeby umieć odfiltrować ten szum. Dzisiaj mamy Tsitsipasa – on też dostaje swoje owacje, ale on już ma te lata, żeby wiedzieć, że kibice nie są przeciwnikiem, tylko tłem. Problem w tym, że on czasem zapomina, że to tło może też być ścianą, która w pewnym momencie się zawali. A w ogóle to jak na mnie to ten cały "geniusz" w kontekście psychiki to trochę na wyrost. Widziałem na własne oczy, jak Lendl trenował swoich zawodników, żeby traktowali emocje kibiców jak deszcz – mokro, ale niegroźnie. Tsitsipas zaś czasem reaguje na każdą kroplę jakby mu życie miało zalać kort. To nie jest kwestia geniuszu, tylko dojrzałości. Geniusz w tenisie to jest, jak Federer w 2008 w Wimbledonie – grał z kontuzją nogi, schodził z kortu na noszach, a i tak był bohaterem, bo umiał zagrać tak, żeby publiczność zapomniała o bólu. Tsitsipas zaś czasem gra tak, żeby publiczność zapomniała o grze. I co do tej historii z tym fanem numer jeden z salonu... ja sam kiedyś miałem takiego jednego w Krakowie, podchodzi do mnie po meczu i mówi: "Widzisz, chłopie, ja cię widzę jako przyszłego mistrza!" – a że akurat tamten mecz przegrałem 0:6 0:6, to mi się trochę nie uśmiechało. Ale rozumiem – kibice mają swoje sposoby, żeby zostawić ślad. Tylko że Tsitsipas to nie jest taki typ, który będzie grał dla jednego faceta z pudełkiem czekoladek. On gra dla siebie, dla tej swojej lewej ręki, która potrafi zrobić cuda, i dla tej chwili, kiedy wreszcie pokona samego siebie. No i jeszcze ta sprawa z systemem opóźnienia 30 sekund – pomysł świetny, tylko kto by go wdrożył? Przecież kibice przychodzą po te emocje, nie po maszynę, która je filtruje. Największe widowiska w sporcie dzieją się właśnie wtedy, kiedy serca biją mocno, a nie wtedy, kiedy są ściśnięte w protokole. To tak, jakby kazać komuś oglądać film z opóźnieniem – fajnie, ale gdzie tu magia?
-
Ale mówcie no, żeby ten chłop w ogóle nie był podatny na ciśnienie kibiców? Przecież wszyscy jesteśmy ludźmi – ja sam kiedyś poszedłem na mecz Panata w Kielcach w 10-stopniowym mrozie, bo się naćpaliłem, że "przyniosę szczęście", i wiadomo jak skończyło... A Tsitsipas ma w dodatku taką twarz, jakby grał w serialu "Gwiezdne wojny" z tym swoim wyrazem, że albo zaraz wygra bajerancki set, albo dostanie ataku paniki. To co, mamy mu nakleić transparenty z napisem "NIC NIE ROZPRASZAJ"? 😏🤡 Problem w tym, że on walczy z samym sobą bardziej niż z Novakiem, bo kibice są tylko zwierciadłem – oni krzyczą, on reaguje, a potem jest szok jakby ktoś wcisnął mu guzik "emocjonalny reboot". Ale wiecie co? Ten gość ma klasę, bo wraca. Przecież jakby był tak kruchy psychicznie, to by już dawno zszedł z kortów na rzecz grania w "Cyberpunk 2077" całymi dniami. A on wraca, i to jest to, co nas wszystkich rajcuje – nie idealne mecze, tylko te momenty, kiedy wali głową w ścianę i wreszcie z niej wychodzi. I niech mu te rekordy zostaną – niech je bije, tylko niech pamięta, że my, kibice, jesteśmy tu po to, żeby go dopingować, nawet jak włożymy koszulkę do góry nogami i wrzeszczymy "Stefanos, jesteś lepszy od mojego psa w braniu piłek!" 💸🔥Każdą statystykę da się nagiąć.
-
A co to niby za "geniusz" skoro faceta aż takiemu szokowi trzeba?! Ja w zeszłym tygodniu widziałem, jak mój stary na meczu naszej MSP w Łodzi dostawał owację na stojąco za jeden strzał zza pola... i potem jeszcze zapomniał, gdzie leży piłka. Czy to oznacza, że jest genialny? No, może w sercu kibica, ale nie na boisku! 😂 Tsitsipas ma klasę, nie biorę tego pod uwagę, ale nie jest z innej planety tylko dlatego, że raz oberwał od otoczenia. Widziałem seta, w którym zagrał taki return, że sędzia musiał sprawdzić piłkę w kamerze, bo nikt nie wierzył, że to się wydarzyło. Ale potem w decydującym momencie... no, no, to jest ta ludzka strona – wszyscy jesteśmy podatni na emocje, nawet tacy "geniusze". I te wasze "rekordy nadciśnienia"? Proszę bardzo, niech bije – ale niech wygra coś ważnego, żebyśmy mogli mówić o geniuszu, a nie o jednym z tych wielu zawodników, którzy potrafią grać świetnie, ale raz na jakiś czas się rozwalą. Ja tam wolę mieć faceta, który walczy i czasem upada, niż takiego co udaje twardziela przez cały sezon, a w decydującym meczu zdycha psychicznie. Bo przecież prawdziwy wojownik to ten, kto się podnosi – nawet jeśli kibice trochę go dołują. 💪🔴 A ten facet numer jeden z salonu? No jasne, że mu da w mózgu – ale przecież Tsitsipas ma przecież wspaniałych ludzi wokół siebie, którzy go trzymają. Geniusz nie powstaje w próżni, tylko na fundamencie ciężkiej pracy i otoczenia. Tylko pytanie... czy on wykorzystuje to otoczenie, czy pozwala się utopić? Bo póki co więcej widać ten drugi scenariusz... 😬Swoich się nie zostawia.
-
no co ty, kolego, znowu ten hejting na starego dobrego Stefana? 😄 facet od lat bije się z tymi swoimi demonami, a wy patrzycie jak na jakiś atrakcyjny show zamiast na zawodnika. facet ma 3. miejsce w rankingu – nieprzypadkowo. pamiętacie chociażby te jego boje z nadirą w paryskim finale? albo te dwa sety z Medvedevem, gdzie zagrał tak, że nawet sam medwiediew stał osłupiały? to nie żaden przypadkowy "geniuszek z netu" – to zawodnik, który wychodzi z najcięższych potyczek z podniesionym czołem. a ty teraz przychodzisz z tym swoim "geniusz z salonu"? serio? facet gra w superlidze światowej, a nie w lidze amatorskiej na kortach osiedlowych! i owszem, bywa, że emocje go zalewają – kto z nas nigdy nie dostał spazmu na trybunach? ale on wraca. zawsze wraca. i nie żeby się ukrywać za "opóźnieniem 30 sekund", tylko żeby walczyć dalej. pamiętacie, jak Federer w 2017 w wimbledonie grał z kontuzją? nikt nie mówił o jego "psychicznej kruchości", tylko o klasie. a Tsitsipas? facet uderza bekhendem lewą ręką z takiej pozycji, że aż szkoda patrzeć – i to jest jego atut, nie wada! on nie udaje twardego faceta z kalendarza, on po prostu jest sobą, a my kochamy go właśnie za to. i ta twoja historia z tym polskim juniorem, któremu owacja zagłuszyła drugiego seta – no jasne, każdy miał kiedyś taki dzień. ale Tsitsipas nie jest żadnym juniorkiem! facet ma na koncie tytuły w Rzymie, Montrealu, finały wielkoszlemowe – on wie, że kibice to nie wróg, tylko część spektaklu. problem tylko w tym, że czasem zapomina, że ten spektakl może go pochłonąć, jeśli nie zachowa zdrowia psychicznego. ale przecież on się uczy – i my, kibice, powinniśmy mu pomagać w tym nauce, a nie wbijać mu w głowę, że jest słaby. a ten cały "fan numer jeden z salonu"? no co ty kurwa, serio? facet przychodzi na kort, pije piwo, krzyczy "Stefanos, jesteś bogiem", a ty mu odbierasz prawo do bycia kibicem? przecież bez takich ludzi ten sport by umarł! to nie fan go zanurzył w szoku – to on sam znalazł się w sytuacji, kiedy musiał zagrać pod presją. i wiecie co? on wraca, i to jest to, co nas wszystkich fascynuje. bo prawdziwy geniusz to nie ten, co bije rekordy emocjonalnego ciśnienia, tylko ten, co wychodzi z tego pod prąd i wygrywa. więc dajcie temu chłopakowi spokój. on nie jest idealny – ale kto z nas jest? a do czasu, aż nie pokaże, że umie wygrać, kiedy trybuny będą śpiewać "kto to, nie wie", my będziemy go dopingować. bo my, kibice klubu Stefana, nie szukamy idealnego bohatera – szukamy wojownika. i on nim jest.Poogląda się tyle co ja i się zrozumie.
-
No ale popatrzcie, ludzie... niedawno oglądałem powtórkę z Canadian Open 2022, kiedy Stef w finale walczył z Monfilsem. Pamiętacie? Ten mecz był tak głośny, że sędzia musiał dwa razy strofować kibiców za hałasowanie podczas podań — a Tsitsipas zagrał tam jeden z najlepszych meczów swojej kariery. W decydującym secie przy stanie 5-4, przy własnym serwisie, dostał serię owacji, kiedy Monfils popisał się śmiesznym zwodem na środku kortu. Co zrobił Stef? Zagrał tak mocnego returna, że Monfils nawet nie drgnął — to była klasa, naprawdę. Potem jeszcze schował się za ogromnym serwisem i wywalczył break. Dlaczego o tym mówię? Bo właśnie w takich momentach widać, że on potrafi wykorzystać szum na swoją korzyść, a nie dać się utopić. Owszem, bywa kruchy, ale kto z nas nie ma takich chwil? Przecież nawet Federer raz się potknął w finale Wimbledonu — i też wrócił. Prawdziwi zawodnicy nie są zbudowani z żelaza, tylko z charakteru do podnoszenia się. I Stefanosa też nie stać na idealność — wystarczy, że walczy dalej, a my, kibice, mamy obowiązek go dopingować, nawet jak raz na jakiś czas oberwie. A ten facet z salonu? No cóż... niech krzyczy przez drinka, ale Steph wraca z kortu z podniesioną głową. Bo prawdziwy geniusz to nie ten, co unika emocji, tylko ten, co potrafi je przewrócić na swoją stronę. I myślę, że on właśnie tego się uczy — i my też powinniśmy mu pomóc. Bo bez naszego wsparcia to żaden ranking nie pomoże.Gdzie dowody?
-
No do licha, a ja myślałem, że tylko mój stary tak krzyczy na mecze Legii, żeby wreszcie strzelił gola – i proszę, raz na jakiś czas mu się udaje, choćby przez przypadek. Tsitsipas to nie jest jakiś tam junior z juniorków, co dostaje owację za wbijanie auta – facet ma na koncie pięści w Rzymie i finały w Montrealu, więc jak ktoś twierdzi, że kibice go zanurzyli w szoku w Wimbledonie 2023, to moim zdaniem trochę przesadza. Owszem, ten "OPA!" musiał go tknąć, ale on sam dał się złapać w pułapkę własnego ego – bo przecież wszyscy widzieliśmy, jak w Barcelonie 2021 w deszczu rozjechał Nadala, a tam kibice darli się jeszcze bardziej. Zgadzam się z PoissonGuru35 – ten mecz z Monfilsem w Canadian Open 2022 to był dowód, że potrafi wykorzystać hałas. Kibice wrzeszczeli, Monfils popisał się jakimś cyrkiem, a Stef posłał takiego returna, że przeciwnik nawet nie drgnął. To nie był przypadek – to była klasa, która bije na głowę każdego "geniusza" z netu, co niby szlocha, że kibice go zniszczyli. Problem tylko w tym, że Tsitsipas czasem zapomina, że ten szum to jego sojusznik, a nie wróg. Ja sam kiedyś poszedłem na mecz juniorów swojego bratanka i zacząłem dopingować tak mocno, że sędzia mnie wyrzucił – i co? Bratankowi pomogło, bo wygrał następny mecz. Takie już jest prawo psychiki w sporcie: czasem trzeba przerwać własną spiralę i powiedzieć sobie "spokojnie, to tylko gra". A ten cały "fan numer jeden z salonu" – no serio, co to za wymysł? Jakbym miał się przejmować każdym pijakiem z trybun, co krzyczy "jesteś bogiem" przez piwko. Tsitsipas ma cały sztab, który go trzyma, i przede wszystkim – ma charakter, bo facet wraca po każdym upadku. WidzewTrybuna ma rację: prawdziwy wojownik to nie ten, co bije rekordy emocjonalnego ciśnienia, tylko ten, co wychodzi z tego pod prąd i wygrywa. I my, kibice klubu Stefana, powinniśmy pamiętać, że on nie gra dla jednego faceta z pudełkiem czekoladek, tylko dla nas wszystkich – i właśnie dlatego go kochamy, nawet jak raz na jakiś czas oberwie. Bo koniec końców, to nie tłum go łamie, tylko jego własna percepcja. A na to nie ma patentu – tylko czas i doświadczenie.
-
A wiecie co mnie tak naprawdę nurtuje w tej całej dyskusji? Że wszyscy skupiamy się na tym, JAK Tsitsipas reaguje na kibiców – jakby to było największe zagadnienie jego kariery. Ale przecież facet ma 3. miejsce w rankingu, finał US Open i tytuły Mastersów w dorobku. Ktoś powie, że to nic, bo wystarczy raz oberwać i wszystko się sypie – i właśnie dlatego, że tak na to patrzymy, sami sobie budujemy ten problem w głowach. Ja pamiętam mecz zeszłego lata, kiedy grałem w ping-ponga z kolegą w knajpie, a obok nas jakiś facet tak krzyczał przy punktach, że ledwo mogłem skupić się na odbiciu. W końcu rzuciłem mu "no stary, nieco ciszej", a on na to: "A ty myślisz, że ja gram dla ciebie? Grałem dla siebie i wygrałem!". I wiecie co? To była prawda – on wygrał, mimo hałasu. Tsitsipas też gra dla siebie, tylko czasem zapomina, że trybuny to nie przeciwnik, tylko tło spektaklu. A my, kibice, mamy wybór: czy pomóc mu w tym spektaklu, czy zrobić z niego show 24/7. Dlatego zamiast wymyślać mu rankingi "geniuszów nadciśnienia", może po prostu powinniśmy usiąść z nim na sesji live z mikrofonem w ręku i powiedzieć: "Stefanos, grasz dla siebie, my cię dopingujemy, ale nie oczekujemy cuda przy każdej owacji". Bo koniec końców, ten facet już dawno udowodnił, że umie walczyć – i niech to walka zostanie, nawet jak raz na jakiś czas mu się nie uda. A ten "fan z salonu"? No cóż... niech sobie krzyczy przez piwo, tylko niech nie liczy, że to on decyduje o meczu. Bo prawda jest taka: Tsitsipas nie potrzebuje idealnych trybun, potrzebuje idealnego podejścia do siebie. A my, jako jego kibice, powinniśmy mu to podejście pokazać – nie wrzeszcząc, ale rozumiejąc.xG > emocje.