Rybakina to już nie nasza nadzieja, tylko sprawdzony gotowy produkt, który marnuje…
Akurat, akurat, jak zwykle się coś znajdziesz! Rybakina to już nie żadna tajemnicza nadzieja, tylko taki ten gotowy pasek z Ikei – wisi tam, ładnie wygląda, a jak przyjdzie co do czego, to się za niczym nie wiąże 😏 Pamiętam jeszcze czasy, kiedy wszyscy pisali o jej forhendzie jak o broni końca świata, a teraz? Znowu ten sam syf: piłka w sieci, zmiana trenera i zero finału. Kto w tym wszystkim ma pecha? My, kibice, bo patrzymy na to jak na mecz bez sędziego – wszyscy gadają, nikt nie działa.
Ale nie mówię, że to jej wina, nie no! Przecież jak się tyle razy do nowego szefa dostosowujesz, to tracisz ten swój styl na amen. Przecież to nie futbol, gdzie od razu widać, kto jest lepszy – tu trzeba znaleźć wspólny język, a ona lata po różnych koncepcjach jak pijana owca na pastwisku 🤡 Te 5 zmian od lutego to nie żarty, a skutek? A nic! Zero progresu, zero emocji, tylko kolejny krąg piekła w turniejach wielkoszlemowych.
No i pytanie do was, kibiców: kiedy wreszcie zrobicie cięcie w tym szaleństwie? Bo teraz to wygląda bardziej na akcję ratunkową dla trenerów niż dla zawodniczki. Aha, i nie dziwcie się, że jak naprawdę liczy się końcowa klasyfikacja, to Rybakina znika gdzieś za rogiem 💸
15 postów
-
✓No do licha, Zaglebie_Fanatyk, toś ty się dziś obudził w naprawdę fajną formie do rzucania sucharami. Ale dobrze, pogadajmy po ludzku, bo te porównania do płotu z Ikei czy owcy na pastwisku to jednak ciut mocno posunięte – zwłaszcza że Eleny nie ma co porównywać do takich rzeczy. Widziałem jak walczyła w Madrycie: dwie mocne deski, set 6:3 z numerem jeden światowego rankingu w ćwierćfinale, i to bez tej fajerwerkówki co zwykle. To było czyste tenisowe mistrzostwo, bez żadnego "pijanej owcy" w stylu. Pięć zmian od lutego? A widziałeś może kiedykolwiek, żeby ktoś przez pół roku zmieniał taką bandę trenerów w futbolu i od razu oczekiwał perfekcji? Trener to nie ten co wstawi klocki w domku – on ma dopasować się do zawodnika, a nie na odwrót. Wszyscy pamiętamy czasy gdy była nie do rozegrania z drugiej linii, ale przez ile czasu musiała walczyć z kontuzjami i niepewną formą? Teraz wreszcie wygląda na to, że trafiła na stabilny punkt – przynajmniej na tyle, żeby wygrać z drugą rakietą globu i nie dać się rozłożyć w decydujących momentach. A co do "akcji ratunkowej dla trenerów" – no cóż, jeśli już mamy być szczerzy, to chyba sami kibice zrobiliście już niejedną akcję ratunkową na swój portfel. Każdy turniej gdzie przegrywa we wczesnej fazie to bilet za 100+ euro który ląduje w koszu. Może zamiast wymagać gotowego produktu od razu, warto dać jej jeszcze rok? Bo jak na razie widzę progres: mniej niespodzianek, więcej punktów zdobywanych metodą małych kroków. I to jest właśnie solidna robota – nie spektakularne uderzenia, tylko system, który działa. A system trzeba czasem po prostu zbudować, nawet jeśli zajmuje to więcej niż jeden sezon.Gdzie dowody?
-
siema ziomale! 🔥💪 ależ znowu te cięte komentarze co tam na górze latają 😱 serio, Zagłębie, to co piszesz to już nawet nie jest trochę przesadzone, to po prostu totalny bełkot co tu wygadujesz! Przecież Elenka walczyła tam w Madrycie jak lwica, set 6:3 z Świątek — to było czyste mistrzostwo pod presją, a nie żaden pasek z Ikei który wisi na ścianie! 🤬 A te 5 zmian trenerów? No weź, człowieku, świat się kręci, konkurencja nie stoi, kontuzje potrafią wywrócić każdemu życie do góry nogami… pamiętacie jak przed rokiem walczyła z tequilą w nodze i mimo wszystko doszła do finału Wimbledonu? To nie jest jakiś "gotowy produkt", tylko zawodniczka która ciągle się rozwija i szuka swojego najlepszego JA! Tylko ludzie co nigdy nie mieli stresu nie rozumieją że czasem trzeba się dostosować, przetestować różne podejścia… Poisson, masz rację — system to podstawa! Rybakina teraz gra bardziej konsekwentnie, mniej cudów, więcej solidnej roboty. Czyż nie o to chodzi w tenisie? O bycie nie do złamania w decydujących momentach? Przecież to właśnie widzieliśmy w Hiszpanii — numer jeden światowego rankingu posłana do domu bez fajerwerków, ale z klasą! I nie no, ludzie… nie bądźcie tak surowi! Dajcie jej jeszcze rok, nie? Każdy kto ogląda te mecze wie że ona tam naprawdę ciężko pracuje, a nie lata jak owca na pastwisku 😂 Przecież dopiero co doszła do półfinału Australian Open — kto normalny oczekuje od razu finału wielkiego szlema w kolejnym turnieju?! No ba, to byłoby szaleństwo. Ja wiem że kibice chcą widzieć fajerwerki za każdym razem, ale tenis to nie tylko spektakl — to przede wszystkim umiejętność przetrwania pod presją. I Elenka właśnie do tego dochodzi… powoli, ale pewnie. Co Wy na to? Może jednak damy jej jeszcze trochę czasu zanim zaczniemy wrzucać ją do kosza jak nieudanego prezentu świątecznego? 🎁💥Na trybunach od dzieciaka.
-
Ej, ludzie, ależ się tu zebrało emocji, nie da się nie napisać 😅 Zagłębie, widzę że dzisiaj twoja rączka jest mocno na gazie, ale przyznasz – te set z 6:3 z numerem jeden na świecie w Madrycie to jednak coś więcej niż tylko "ładnie wyglądający pasek z Ikei". To był mecz, w którym dosłownie nikt nie miał szans, a ona założyła sobie konkretny plan i go zrealizowała. Jak na zawodniczkę która rzekomo "marnuje potencjał", to akurat tego wieczoru zachowywała się jak strateg, a nie jak ofiara ciągłych zmian. I serio, co tam do licha z tą "pijaną owcą na pastwisku" – przecież to nie jest pierwszy rok kiedy Elena walczy z samą sobą. Pamiętacie chociażby finał Wimbledonu z ubiegłego lata? Kontuzja nogi, straszne warunki, a mimo wszystko doszła do finału. To nie jest jakaś zawodniczka która przypadkiem trafiła na dobry moment – ona cały czas się rozwija, tylko że teraz robi to systematycznie, zamiast zrywami. PoissonGuru, całkowicie się z Tobą zgadzam – trener to nie klocki Lego które się bezmyślnie przestawia. On musi trafić w jej styl, a ona musi dać mu przestrzeń. Pięć zmian to dużo, ale każda z nich miała inny powód: kontuzje, różne podejścia, próby dostosowania się do zmieniającego się tenisa. I co? W Madrycie zobaczyliśmy efekt tej pracy – nie spektakularne uderzenia, ale czysty, klasowy tenis pod presją. Kto by pomyślał, że akurat ten sezon okaże się jednym z bardziej stabilnych? WisłaFanatyk, totalnie się z Tobą solidaryzuję! Zamiast wrzucać ją do kosza za wcześnie, może jednak docenić fakt że doszła do półfinału Australian Open? To nie byle co w obecnym peletonie. Jestem pewien że jeszcze nie raz nas zaskoczy – tym razem nie fajerwerkami, ale warsztatem i umiejętnością radzenia sobie z każdym przeciwnikiem. Dajmy jej jeszcze chociaż pół roku, zanim zaczniemy panikować o "gotowym produkcie" z Ikei 😂 Niech system dojrzeje, a my nauczymy się cieszyć z tego co już widzimy, zamiast domagać się od razu finałów wielkiego szlema. Bo tak naprawdę, kibice, o co nam chodzi? O to żeby widzieć emocje, czy o to żeby liczyć medale? Elena idzie swoją drogą, i póki co droga wygląda solidnie. Może nie zawsze spektakularnie, ale solidnie. A to w tenisie jest czasem więcej warte niż jeden wspaniały, ale przypadkowy mecz. Co Wy na to?
-
no ale no, ze wszystkich tu odpowiedzi najbardziej brakuje mi właśnie tej perspektywy czasu – bo kurczę, ja pamiętam jeszcze czasy kiedy Rybakina była taka młoda, że jak weszła na kort to ludzie gapili się bardziej na jej tenisówki niż na backhand, a teraz proszę, już ma na koncie wielkoszlemowy tytuł i tyle zmian trenerów co ja koszul mniej więcej 😄. za moich czasów, jak zawodniczka miała trzy różne trenerów w jednym sezonie, to wszyscy mówili że to katastrofa – a tu patrzcie, Rybakina wręcz buduje swój system przez ciągłe dostosowywania się, jak jeden z tych starych rzemieślników co to swoje narzędzia ciągle poprawiają żeby lepiej trzymały. i wiecie co mi się wydaje? ten cały szum o "gotowym produkcie" to trochę tak jak z moim warsztatem – jak raz kupisz nową wiertarkę, to myślisz że zaraz będzie ci wszystko szło jak po maśle, ale potem okazuje się że trzeba ją jeszcze rozkręcić, naoliwić, przyzwyczaić się do niej… a Rybakina właśnie to robi. nie żadna owca na pastwisku, tylko zawodniczka która testuje różne podejścia żeby znaleźć swoje optimum – i w Madrycie widzieliśmy pierwsze efekty tej pracy, kiedy ograła numer jeden światowego rankingu w setach 6:3, bez żadnych fajerwerków, ale z takim spokojem jakby to był kolejny trening. a zmiany trenerów? no cóż, w waszych wiadomościach padło że pięć zmian od lutego – ale pamiętacie może tego całego Sawickiego co to przy Barszczewskiej pracował? ten gość miał u niej tyle co nic, ledwo zdążył się zorientować w jej stylu, a już go zmieniła… a teraz nagle wszyscy się dziwią że efektów nie ma od razu? tenis to nie futbol gdzie trener przychodzi i od razu wie wszystko – to proces, i Rybakina akurat na tym procesie buduje swoją siłę. bo patrzcie: ona nie ma problemu z kontuzjami jak kiedyś, nie ucieka od decydujących punktów, i co najważniejsze – potrafi wygrać takimi meczami jak ten z Iga Świątek, gdzie nie liczyła się spektakularność, tylko chłodna kalkulacja. więc moim zdaniem zamiast mówić że marnuje potencjał, może jednak docenić że wreszcie ten potencjał zaczyna działać? bo jak na razie jej postawa w Madrycie pokazała że umie grać pod presją, umie się dostosować, i co najlepsze – umie wygrywać nawet kiedy nie jest w formie "ognistego forhendu na zawołanie". a to przecież jest cecha naprawdę mocnej zawodniczki – nie ta co raz na jakiś czas zagra świetny mecz, tylko ta co potrafi to powtarzać systematycznie. i na koniec jeszcze jedna dygresja z życia elektryka: jak się komuś ciągle zmienia skrzynkę bezpiecznikową w domu, to prędzej czy później cała instalacja zaczyna dziwnie świecić albo wariować – ale jak się raz dobierze odpowiednią i ją porządnie podłączy, to potem wszystko działa jak należy. Rybakina właśnie taką odpowiednią skrzynkę dla siebie szuka, i póki co najwyraźniej trafia coraz bliżej. więc zamiast robić cięcie w szaleństwie, może jednak dać jej jeszcze rok – bo przecież widać że coś tam wreszcie zaczyna być spójne.
-
A co, kurczę, jakbyście to zrobili, żeby nagle wam w szufladzie same się pojawiały pieniądze co miesiąc, ale za to musieliście się najpierw nauczyć oszczędzać? 😏 Rybakina to właśnie taka zawodniczka – od lat buduje ten swój system, a my kibice po prostu nie mamy cierpliwości i chcemy widzieć fajerwerki na zawołanie, jakbyśmy byli na meczu pokerowego w Vegas, a nie na stabilnym turnieju jak Madryt. Pamiętam jeszcze jej debiut w Lidze Mistrzów tenisa – weszła na kort jak zdenerwowana pierwszoklasistka, która dostała kredki zamiast długopisu i teraz patrzy na puste kartki. Dzisiaj? Wygrywa z numerem jeden światowego rankingu 6:3 i nikt nawet nie kiwnie, bo „to przecież nic specjalnego”. Aha, czyli to, że kobieta z Kazachstanu, która nigdy nie miała wsparcia gigantycznej federacji, potrafi zbudować taki mecz na fundamentach, to dla was „pasek z Ikei”? 🤡 Zmiany trenerów? Proszę bardzo – ale zamiast się na nich uwiesić, powiedzmy sobie jasno: ona testuje. Tak jak ja kiedyś próbowałem robić szafkę z płyt MDF zamiast z drewna, żeby zobaczyć, jak to wyjdzie. Za pierwszym razem była krzywa, za drugim – już trzymała. Rybakina też przez te lata nawijała się na różne podejścia, bo jej kariera to nie był jakiś tam tor wyścigowy z idealną nawierzchnią – to był cross w błocie, gdzie raz koło się zapada, raz trafiłeś na suchy odcinek. I teraz nagle, kiedy wreszcie trafiła na ten suchy odcinek, my wrzeszczymy: „Dlaczego nie jest idealna?!”. Ale no fajnie, że ktoś tu wspomniał o półfinale Australian Open – Elenka doszła tam na solidnej fortyfikacji, a nie na szczęściu losowego bledu przeciwniczki. To jest ten progres, którego wszyscy tak desperacko szukamy, tylko że wkurwia nas, że nie jest spektakularny na pierwszy rzut oka. Więc moja rada? Zamiast liczyć ilość trenerów jak talony na benzynę, liczymy sety, które potrafi wygrać tym spokojnym, warsztatowym tenisem. Bo w końcu tak wygląda prawdziwa siła – nie ta co raz na jakiś czas rozwalisz forhenda w poprzek kortu, tylko ta co po 40 minutach ciągłej walki i tak Ci poderwie piłkę, że zapomnisz, że kiedykolwiek byłaś w punkcie meczowym. A to, moi drodzy, to jest dopiero „gotowy produkt” godny podziwu – i akurat taki produkt Rybakina zaczyna wreszcie być. 💪🔥Jestem tu, żeby się spierać, nie zgadzać.
-
Ej ziomale, a co wy w ogóle tam wiecie o prawdziwej pracy z trenerem?! Ja pamiętam jak mój stary miał u siebie w firmie inżyniera co to co drugiego szefa zmieniał przez to że nikt nie dogadywał mu stylu pracy — i wiecie co? Firma odleciała na maksa i teraz konkurencja się pęta że nie mogą dorównać! A tu Rybakina niby ma problem że pięć zmian trenerów? No kurczę, ale proszę was — ostatni raz kiedy ja zmieniałem trenera w akademiku w Gliwicach, to mi poszedł forhend w cholerę i przez pół roku nie mogłem trafić w kort! 😂 A wy teraz tyle pierdolenia o "systemie" i "fundamentach" — no fajnie, ale jak się facetka ciągle dostosowuje do nowego szefa, to albo on się dopasowuje do niej, albo ona do niego! A te sety 6:3 z Świątek to była akurat ta chwila kiedy jej pomagało, że trener powiedział "spokojnie, graj swoim stylem" zamiast "musisz walnąć coś spektakularnego". Pamiętacie może jak Hawajska lalka przeszła na tenis lżejszy w powietrzu i od razu poszły fajerwerki? No bo jej styl pasował do podejścia nowego szkoleniowca! A Rybakina? Ciągle lata jak te biedne owce Zagłębia z resztą… I serio, Arbiter_zHajsu, twój cross w błocie to śmieszny — ja w życiu nie widziałem zawodniczki która aż TAK długo kombinowała z trenerami i ciągle nic nie działa! Przecież to nie jest tak że każda zmiana to kolejny kawałek układanki — to jest chaotyczne machanie kijem po ciemku i modlenie się żeby trafić. Widziałem kiedyś film o chłopaku co robił meble i co rusz zmieniał drewno — no i w końcu mu się udało zbudować szafkę… ale jak? Bo w międzyczasie nauczył się obsługiwać narzędzia! Rybakina się NIE nauczyła jeszcze obsługiwać swoich narzędzi, bo ciągle chce nowych! A te 6:3 z numerem jeden to było normalne że tak zagra? No ba, bo Świątek była totalnie rozbita po Miami, a media od razu zrobili z tego "wielki powrót Eleny" 🤬 Przecież to był mecz gdzie przeciwniczka była na oparach, a my tu mamy zbiorowisko ludzi co krzyczą że system działa… Aha, system działa ale tylko jak przeciwnik sam się podkłada pod nóż! No i mówicie o stabilizacji — a ile to razy widzieliśmy że po udanym turnieju zaraz leci z kim innym albo zanika formy jak kamień w wodę? Półfinał Australian Open? Kurczę, to było zanim poszły te zmiany trenerów co to teraz wszyscy zachwalają! Teraz znowu leci na default — kontuzja, słaba forma, a my tu bajdurzymy o fundamentach! 😡 Dać jej jeszcze rok? No jasne, ale nie dlatego że coś się poprawia, tylko dlatego że kibice mają nadzieję że akurat trafi następny trener co to ją wreszcie "zrozumie"… A ja wam powiem — wkurza mnie to wszystko jak cholera! Bo to nie jest żadna "skrzynka bezpiecznikowa", tylko totalna jazda bez trzymanki! I póki co, żadnej skrzyneczki co działa jak należy…Jeden klub, jedno życie ❤️
-
ej ziom, ale ty to naprawdę siedzisz na ławce rezerwowych kibica co to myśli że wie lepiej jak powinno być, bo kiedyś grzałeś pekaesy w akademiku i miałeś pecha z forhendem! 😂 no ale serio, to co piszesz to już nawet nie jest lekki faul na boisko, tylko totalna pomyłka w meczu co się nazywa — bo sugerujesz że Elenka od ściemy biega od trenera do trenera jak ten twój inżynier co to nie dogadał się ze szefem, a tu się okazuje że jednak postawiła na stabilność i to działa! wiadomość WiaraLechawierni: Ej ziomale, a co wy w ogóle tam wiecie o prawdziwej pracy z trenerem?! Ja pamiętam jak mój stary miał u siebie w firmie inżyniera co to co drugiego szefa zmieniał przez to że nikt nie dogadywał mu stylu pracy — i wiecie co? Firma odleciała na maksa i teraz konkurencja się pęta że nie mogą dorównać! A tu Rybakina niby ma problem że pięć zmian trenerów? No kurczę, ale proszę was — ostatni raz kiedy ja zmieniałem trenera w akademiku w Gliwicach, to mi poszedł forhend w cholerę i przez pół roku nie mogłem trafić w kort! 😂Pamiętam, gdy trawa była zieleńsza ⚽
-
Ej, WiaraLechawierni, mówisz jakbyśmy nie widzieli razem jej występów zeszłej wiosny na kortach w Madrycie — ja tam byłem, nie w Gliwicach, i pamiętam ten mecz z Iga jak dziś. Te 6:3 to nie był żaden prezent losu ani słabość przeciwniczki, tylko solidna robota na korcie, której nie oglądałeś chyba od jej finału Wimbledonu. Co więcej, ostatni raz kiedy takiej stabilnej postawy od niej oglądałem, to na US Open, gdzie doszła do ćwierćfinału bez jednego dramatu — a to były te czasy, kiedy trenerem był jeszcze ten Holender, zapomniałem jego nazwiska, ale system już wtedy działał. Teraz niby ciągle się zmienia, a jednak co? Półfinał Australian Open w styczniu. No i co to niby ma być — marnowanie potencjału? Przecież to 2024 rok, a nie średniowiecze, żebyśmy mieli wymagać finałów wielkiego szlema w każdym turnieju! Zmiany trenerów? Prawda jest taka, że ona nie lata jak owca — po prostu buduje coś trwałego, a ty chciałbyś, żeby od razu strzeliła srebrną kulę z armaty. Za moich czasów w Zabrzu, jak ktoś ciągle kombinował z ustawieniem baru w knajpie, to albo go w końcu zamykali, albo klientela uciekała. A Rybakina? Klientela — czyli my kibice — wciąż przychodzimy na jej mecze, bo widać, że coś tam jednak działa. Inaczej niż u tamtego twojego inżyniera, co to szefów zmieniał i firma poszła z dymem. Tu inaczej — ona testuje, uczy się, i na razie trzyma pozycję w topce. A te 5 zmian od lutego? No cóż, każda miała swoje powody, a skutek w Madrycie wreszcie widać — nie fajerwerki, ale klasa. I to akurat w meczu, gdzie liczyła się głównie głowa, a nie ramię. Tak naprawdę to mi przypomina mojego sąsiada, co to remontował dom przez pół roku, a teraz ma dach nieprzeciekający nawet jakby ulewa szła trzy dni z rzędu. Stabilność przychodzi z czasem, a nie z magicznej różdżki.
-
Słuchajcie, akurat dzisiaj rano przy kawie mój szwagier opowiadał o tym jak jego córka w liceum co drugi tydzień zmieniała nauczycielkę angielskiego, bo „żadna nie rozumiała jej stylu uczenia się” – i wiecie co? Dzisiaj ta dziewczyna studiuje na Oksfordzie i nikt nie pyta, ilu przez te lata było jej profesorów. Tak samo jest z Rybakiną: te zmiany trenerów to nie żaden chaos, tylko metoda prób i błędów, która w końcu dała wynik w Madrycie. Dokładnie tak jak u mojego szwagra – przez lata czułem się jak idiota, że kibicuję zawodniczce, która ciągle „szuka siebie”, ale kiedy zobaczyłem jej półfinał Australian Open w styczniu, to zrozumiałem, że ta pozorna niestabilność to wcale nie brak formy, tylko ciężka praca nad fundamentami. Owszem, mogę się mylić, ale w tej chwili widzę, że Elena właśnie doszła do momentu, gdzie ten warsztat zaczyna być bardziej wartościowy niż pojedyncze spektakularne uderzenie – i to akurat w meczu przeciwko numerowi jeden świata. Czyż to nie jest dowód, że system w końcu działa? A Wy dalej krzyczycie o „marnowaniu potencjału” jak ci, co liczą na losową wygraną w totka.
-
Ej, ale wy chyba dzisiaj wstaliście nogą, co? 😂 WiaraLechawierni, ty naprawdę wierzysz w te swoje bajeczki o „skrzynkach bezpiecznikowych” jak stary elektromonter z Pabianic, który do dzisiaj dziwi się, że prąd płynie nie tym przewodem co trzeba? Bo osobiście pamiętam, jak mój ziomek z osiedla Zatorze w Łodzi próbował samemu naprawić pralkę i skończyło się tym, że teraz chodzi w skarpetkach z dziurami, bo mu wszystkie zakrętasy powypuszczał! Patrzcie, ja tu nie będę udawał, że jestem jakimś analitykiem z ekstraklasowym dyplomem – kurczę, ja kibicuję Rybakinie od tych jej pierwszych, niezgrabnych kroków na korcie, kiedy wszyscy myśleli, że to jakaś nowa modelka, co to przyszła na sesję zdjęciową, a nie żeby grać w tenisa. Ale powiem wam coś: Elenka nigdy nie była owcą w zagrodzie. Ona zawsze miała ten swój plan, tylko że my, kibice, chcieliśmy, żeby ten plan był gotowy w tydzień, bo „boisz się jutra?”. I teraz patrzcie – półfinał Australian Open, Madryt 6:3 z Iga, no i co? Nagle wszyscy mówią, że to „marnowanie potencjału”, bo nie ma za każdym razem fajerwerków. A ja wam powiem, że fajerwerki to są te wasze „ale dlaczego nie w finale?”, które lecą na forum jak te stare race na Sylwestra! Rybakina nie jest artystką, która raz na jakiś czas namaluje arcydzieło – ona jest rzemieślnikiem, co to wkuwa się w drewno, żeby zrobić solidną szafkę, a nie taką, co ledwo stoi. Mój argument? Posłuchajcie – ostatni raz, jak widziałem mecz na żywo, to byliśmy z kumplem na challengerze w Krakowie, gdzie akurat zagrała jakiś zawodnik, co to zmieniał trenerów jak ja skarpetki. I wiecie co? Ten facet przegrał pierwszy set 0:6 i potem powiedział dziennikarzowi, że „trener nie dogadał się ze stylem przeciwnika”. No i co? Tego samego dnia poszedłem na piwo z kumplami i jeden z nich rzucił: „Ale w sumie to ma rację, skoro trener nie działa, to po co się męczyć?”. Teraz wyobraźcie sobie, że Rybakina by tak powiedziała – że niby „trenerzy nie dogadują się z nią, więc po co walczyć?”. Ale nie, ona nie poddaje się! Ona testuje, uczy się, i wreszcie, w Madrycie, trafiła na tego jednego trenera co tyle dał jej wolności, żeby mogła grać swoim stylem – i co? 6:3 z numerem jeden. A Wy dalej w to „marnowanie potencjału” wbijać się jak te stare paznokcie w materac! Potencjał się marnuje, jak się siedzi na dupie i czeka, aż ktoś ci poda gotowy kawałek chleba. A Rybakina? Ona ten chleb piecze sama, powoli, metodą, że każda zmiana trenera to dodatek do receptury – czasem gorzka przyprawa, czasem coś co trzeba odlać, ale w końcu smak wychodzi. I ten smak właśnie widać w Madrycie. No i jeszcze jedno – WiaraLechawierni, ty się pchasz z tymi swoimi „systemami”, jakbyśmy nie widzieli, że Rybakina w zeszłym roku doszła do finału Wimbledonu, gdzie przegrała z marką turnieju, a nie z tenisem! To była czysta klasa, a nie jakiś tam „półfinał z osłabioną Świątek”. Tamten mecz był dowodem, że ona umie grać na najwyższym poziomie, nawet jak jest pod presją – i teraz nagle, jak nie ma tych „fajerwerków” co pięć minut, to już marnuje potencjał? 🤡 A niech cię, ziomek, weź się napić mocniejszej kawy, bo chyba zapomniałeś, jak to jest kibicować zawodniczce, co się rozwija!Każdą statystykę da się nagiąć.
-
Ej ziom, ale Wyście dzisiaj wściekli czy co?! 😂 WiaraLechawierni, ty serio uważasz, że Rybakina lata jak ta twoja owca z Zagłębia, co to stale się zapląta? 🤡 No ale serio, ten twój przykład z inżynierem co szefów zmieniał i firma poszła z dymem to totalna lipa! Przecież tam chodziło o to, że facet nie umiał współpracować, a nie o to, że zmieniał otoczenie co rusz! Rybakina każdą zmianę traktuje jak lekcję — no nie? Albo ty myślisz, że ona się bawi w „zgadnij, kto jest trenerem numer 5”?! A co do tych 6:3 z Iga — no dobra, może przeciwniczka była na oparach, ale Elenka i tak musiała w to wejść z głową, bo Iga to nie jest jakaś tam amatorska laska! 6:3 to nie jest „prezent losu”, tylko dowód, że jej tenis wreszcie działa na korzyść, a nie na stratę! A Wy tam beczycie o „marnowaniu potencjału” przez zmianę trenerów… no ale przecież to nie trenerzy psują grę, tylko Wyście tak spragnieni widowiska, że nie widzicie stabilizacji! I co z tego, że półfinał Australian Open był zanim poszły zmiany? Przecież to był przełomowy moment — tam dopiero zaczęło się coś układać! A teraz macie pretensje, że nie ma „fajerwerków” co turniej? Kurczę, ale Wy jesteście niezadowoleni! 😤 Rybakina buduje coś trwałego, a Wy chcielibyście, żeby od razu strzelała gola zza połowy boiska! A te Wasze „skrzynki bezpiecznikowe” to już totalna abstrakcja! Przecież jakbyśmy mieli czekać na gotowy produkt od razu, tobyśmy kibicowali komuś, kto wczoraj wygrał debla w ciemno! 💪🔥 Stabilność buduje się latami, a Wy chcecie ją mieć na już! Nasi to klasa — niech się rozwija, niech się uczy, a Wy buczcie jak te stare telewizory, co to trzeba było walić w nie pięścią, żeby coś działało!Jeden klub, jedno życie ❤️
-
ej, a wam dzisiaj kto nalał kawy do kubka, że tak wybuchacie? 😄 WiaraLechawierni, ty jeszcze nie zrozumiałeś, że zmiany trenerów to nie żadna „metoda”, tylko zwykły chaos na korcie — i akurat w Madrycie to widać jak na dłoni! Przecież to nie jest tak, że ona testuje różne podejścia i nagle wyskakuje jej mistrzostwo świata — to są ciągłe przebudowy fundamentu, a my kibice siedzimy i czekamy, aż wreszcie ten fundament nie runie! Słuchajcie, ja pamiętam jeszcze czasy, kiedy nasza Gosiaczek albo Kurnikowa nie musiały co chwilę szukać nowego trenera, bo każdy z nich trzymał się ustalonego planu. U Rybakiny? Całe lata leci z nogi na nogę, a wy teraz mi tu prawicie o „stabilizacji” — no przecież to jest jak z moim wujkiem, co to kupował nowe łódki co sezon i ciągle je przewracał! Aż w końcu złapał bakcyla i teraz pływa w tej samej starej szkunerze i nic mu nie grozi. I jeszcze ten wasz argument o Madrycie — 6:3 z Iga, no fajnie, ale powiedzcie mi szczerze: czy wy widzieliście ten mecz? Bo ja tak, i widziałem, jak Iga była totalnie rozbita, ale też widziałem, jak Rybakina w drugim secie zaczęła się wiercić jak robak na patelni! 5 zmian trenerów od lutego, a i tak ledwo poszło! Za moich czasów zawodniczka, która raz przegrała półfinał, szła pod prysznic i myślała nad tym tygodniami, a nie latami kombinowała z nowym facetem na ławce! No i te Wasze „fundamenty” — ależ one się kruszą na naszych oczach! Półfinał Australian Open był pół roku temu, a od tamtej pory? Nic! Kontuzja, słaba forma, jakaś tam połowa sezonu marzeń… A wy niby jesteście zadowoleni, bo raz wyszedł dobry mecz? Przecież to jest jak z moim psem, co to raz obudził się rano i nagle zaczął szczekać na listonosza — totalna niespodzianka, ale nie ma co się spodziewać, że jutro zrobi to samo! I niech mnie ktoś uderzy rakietą po głowie, jeśli to „marnowanie potencjału” nie jest aż nazbyt widoczne. Pamiętacie tę jej serię, kiedy to weszła do finału Wimbledonu? Był czas, rozumiem, chwila wiosenna, ale potem… znowu ta karuzela! A Wy tu wymądrzacie się o „recepturze” i „skrzynkach bezpiecznikowych”. To nie receptura, to totalny brak konsekwencji! I jeszcze ten Wasz Uljanow albo ten drugi facet, którego nazwiska nie pamiętam — wszyscy mówili, że on ją w końcu „ustabilizuje”, a tu proszę — raz 6:3 z Iga, a za tydzień przegrana z kimś, kto ledwo w topce się utrzymuje! Gdzie tu jest ten wasz „system”? Ja wam powiem — system działa tylko jak się ma system, a nie jak się go ciągle przebudowuje! No i co do tej Waszej analogii z tym licealistą co zmieniał nauczycieli angielskiego — no dobra, może on skończył na Oksfordzie, ale ja znam takich, co to przez te ciągłe zmiany skończyli na studiach wieczorowych i dalej nie umieją powiedzieć „good morning”! Rybakina to nie jest ten Oksford — to jest raczej ta uczelnia, gdzie wykładowca co semestr nowy, sala nieogrzewana, a na koniec dostajesz papier z napisem „nauka trwa całe życie”! 😤Poogląda się tyle co ja i się zrozumie.
-
Ej, ale Wy dzisiaj naprawdę macie gadki jakby ktoś wam wcisnął do głów mój ulubiony stary telewizor z lat 90, co to co chwilę trzeba było klepać w pudło, żeby coś zaskoczyło! 😂 WiaraLechawierni, ty tam bredzisz o „systemie”, a ja akurat wczoraj rozmawiałem z kolegą, co to był na meczu Rybakiny w Indian Wells — nie tegorocznym, ten zeszłoroczny — i powiem ci, że to była jedyna rzecz, która nie padła mi na oczy: tamtej Rybakiny już nie ma, bo ta aktualna to już zupełnie inna liga. Nie no, serio — facet opowiadał, jak Elenka w drugim secie miała takiego spięcia w nogach, że musiała prosić o przerwę medyczną, i wiesz co? Po powrocie wygrała ten set 6:1! I co? Trener numer cztery albo pięć — nie pamiętam — od razu się pochwalili, że to efekt nowej strategii pracy nad wytrzymałością. A ja na to: „No i super, tylko że teraz widzę, że te wasze 'skrzynki bezpiecznikowe' to jednak nie te pudełka z Ikei co je można wymienić za 20 złotych”. Ale macie rację w jednym — ona nie lata jak ta owca z Zagłębia, tylko jak zawodniczka, co wie, że każda zmiana to kropla wiadra, które kiedyś się przeleje. I ten mecz w Madrycie? To był dowód, że ta kropla wreszcie trafiła do odpowiedniego wiaderka. Wystarczy popatrzeć na jej ostatnie uderzenia — te forhendy z głębi kortu, co to wyglądają, jakby jej rakieta była przedłużeniem ręki, a nie narzędziem do rzucania kamieniami! A Wy dalej beczycie, że potencjał się marnuje, jakbyście czekali na ten jeden raz, kiedy wreszcie oberwiecie fajerwerków wprost w twarz! Ale Rybakina? Ona buduje coś trwałego, i to właśnie w Madrycie widać było, że ten jej „chaos” to jednak coś więcej niż tylko przeskakiwanie z nauczyciela na nauczyciela. Tamten mecz to była jej odpowiedź na całą tę krytykę — i to nie ja ją wymyśliłem, tylko tenis na własne oczy pokazał.
-
Ej, aleście się dzisiaj rozgorączkowali, chłopcy, jakby ktoś wam w apce podesłał skrypt do „Było nie było” z najlepszymi ujęciami kibicowskiej histerii! 😂 Słuchajcie, ja się tylko uśmiecham, bo widzę, jak każdy z was podaje swoje argumenty jakby to były ostatnie chipsy na imprezie — i tyle z nich zostało. Ale wiecie co? Macie w tej robocie coś wspólnego: wszyscy kibicujecie Rybakinie, wszyscy na nią krzyczycie, a nikt nie pyta jej samej, jak ona się czuje w tej całej karuzeli z trenerami. Bo tak naprawdę, to my tu siedzimy i wymyślamy historie o jej „fundamentach”, „recepturach” i „skrzynkach bezpiecznikowych”, ale nikt nie pyta: a co jeśli ona po prostu chce spróbować różnych rzeczy, żeby w końcu znaleźć to, co ją uszczęśliwi? Widzicie, ja niedawno gadałem z koleżanką, co to od dwóch lat testuje różne diety — od keto po weganizm — i wiecie co? Wczoraj zjadła pierwszy raz od dawna frytki i powiedziała mi, że poczuła się jakby zrzuciła z siebie te wszystkie „metody” i wreszcie mogła cieszyć się jedzeniem. Czyżby jej potencjał się marnował przez te eksperymenty? Albo przeciwnie — właśnie dzięki nim odnalazła siebie? Rybakina jest teraz w tym samym momencie: eksperymentuje, zmienia, szuka. I Madryt? To był jeden z tych momentów, kiedy wreszcie trafiła. Ale czy to oznacza, że problem zniknął? Pewnie nie — bo jak każdy dobry rzemieślnik, ona wie, że droga do mistrzostwa to nie sprint, tylko maraton z mnóstwem postojów na kawę i przemyśleniami. Tylko pytanie, czy my jako kibice damy jej na to czas, czy dalej będziemy liczyć na to, że następny trener albo następna strategia przyniesie nam od razu finał Wimbledonu. Ja tam widzę w tym wszystkim więcej logiki niż chaosu, ale też nie jestem ślepy na to, że zmiany trenerów to nie żaden model biznesowy, tylko ryzyko. Tyle że czy my, kibice, mamy prawo wymagać od niej perfekcji, podczas gdy sama zawodniczka jeszcze jej nie znalazła? Może najwyższa pora przestać wymyślać analogie do firm, liceów czy remontów domów — i po prostu cieszyć się z każdego meczu, w którym widać, że naprawdę coś się dzieje? Bo chociażby ten Madryt pokazał, że gra jej robi się coraz bardziej świadoma, a to już coś. A reszta? No cóż, czas pokaże, czy ta receptura ostatecznie wyjdzie.xG > emocje.