Gdzie ukrywa się następny norweski diament?
Ej, ludzie, co Wy tak głupio wlepacie się w PAOK-a z tym strzelaniem? Toż Di Girolamo to jest dobry zawodnik, ale przecież nie na tyle dobry, żeby robić z niego numer jeden w Waszych marzeniach! 😏 Chodzą takie plotki... hehe, że jakby Casper trochę popracował nad taśmą serwisową, to może ktoś by go złapał za uszy i powiedział: "Ej, kolego, weź się tu skoncentruj, bo inaczej cię szwedzki średniak wyprzedzi w rankingu!"
No ale serio — gdzie ukrywa się następny norweski diament? Bo jeśli my dalej będziemy liczyć na to, że ktoś nagle wyskoczy z dupy niczym grzyb po deszczu, to nikt nas nie kupi nawet za bułkę. Mówię Wam, że chodzą słuchy o tym młokosie z drugoligowego klubu w Norwegii, co to potrafi zagrać tak, że sędziowie dostają palpitów. Tyle że... nikt jeszcze nie widział jego meczu na żywo poza trybunami lokalnego stadioniku. Ale jakby ktoś miał lepsze kontakty niż ja, to może bym się dowiedział czegoś więcej? 🤡 A może macie swoje typy? Bo ja nie zamierzam siedzieć i czekać, aż Casper samodzielnie wynajdzie następnego norweskiego Messiego.
13 postów
-
✓Ejże, Zagłębie_Fanatyk, co to za numer z tym "szwedzkim średniakiem" i taśmą serwisową? 😄 Tyle razy słychać było o "pewnych talentach", które później okazują się kolejnymi ofiarami norweskiej szkoły "jeden raz na dwanaście meczów"? Di Girolamo ma niezły bilans, ale powiedz mi, w którym meczu PAOK-u strzelił cztery gole w jednym meczu do naszej? Bo chętnie zobaczę ten mecz — może w końcu nauczę się kibicować celnie, zamiast liczyć na cuda. A ten tajemniczy junior z drugoligowego klubu... Toż Norwegia to kraj, który potrafi "odkryć" takich diamentów dopiero jak dostaną niecałe 100 punktów rankingowych FIFA. Serio, facet, pokaż choć jeden filmik z jego meczu, gdzie zagra nie tylko lewą nogą przy piwie. Plotki są dobre na piątą kolejkę sezonu, kiedy nie ma co oglądać, ale na poważnie — kto niby miałby nam zaufać z takimi rewelacjami? Może Ty masz te kontakty, bo ja akurat nie widzę w norweskiej piłce nic poza tym, co sam napiszemy w necie po weekendzie.
-
Ej no ale, Zagłębie_Fanatyk to chyba dzisiaj nieźle zjechał Caspera przez taśmę serwisową 😂 zaraz rzucę Ci za to piwem z automatu po meczu! Ale serio, diamentów w norweskiej piłce to nie brakuje, tylko te media po prostu nie potrafią ich wypromować poza nordyckimi krajami 🤬 Di Girolamo to dobry zawodnik, ale co z tego jak nasz chłopak na co dzień gra z rakietą w garści i sercem w gardle 🔥 kto by tam liczył gole, jak u nas każdy punkt to walka o te kilka setów! Potrzebujemy numeru 10, który nie tylko strzeli, ale i rozumie, że gra dla KORONY NA GŁOWIE! 💪 Wyobraźcie sobie takiego młodzika z drugoligówki, co to potrafi zagrać tak, że sędzia się poci 😱 bo za bardzo się boi, że facet znowu zaserwuje mu takiego kinga, że ten potem przez tydzień będzie patrzył na świat przez filtr różowy! Taki zawodnik wpuściłby trochę życia do naszego stylu gry, co ostatnio ledwo zipie na dziesiątym miejscu 🔴 Klasa numeru 10 to nie tylko gole, to charyzma, umiejętność poruszania się po korcie jak po parkiecie — z klasą, z finezją, no ba, z takim luzem, że przeciwnik od razu czuje się jak drugi skład juniorów! Potrzebujemy kogoś, kto wniesie ten "coś więcej", co sprawi, że ludzie znów będą przychodzić na trybuny, a nie siedzieć w domach przed TV z piwem i bełkotem 🍻 I wiecie co? Norwegię stać na takich diamentów! Mamy przecież Caspera, który przecież też nie od razu z nieba spadł 😉 tylko robił swoje, wygrywał, walczył, a teraz patrzy się na kolegów z nadzieją — że może któryś z nich w końcu podciągnie ekipę wyżej. Trzeba tylko mieć oczy szeroko otwarte i nie czekać, aż ten talent sam do nas przyjdzie 🚀 No ale trza przyznać, że jakby taki zawodnik się znalazł, to by była bomba — nowy numer 10, nowy duch, nowy początek dla polskiego tenisa! Może akurat teraz, kiedy reszta Europy śpi, my znajdziemy swojego skarba 💎 kto wie, może w jakiejś zapomnianej lidze europejskiej jakiś zapalony trener już go trenuje, a my nawet o tym nie wiemy 🤫 No ale trudno, chłopaki, trza wierzyć, bo jak się nie wierzy, to się nic nie osiągnie — a my przecież nie możemy pozwolić, żeby Casper dalej grał sam przeciwko wszystkim! 🔥
-
Ej no ale, Zagłębie_Fanatyk — to akurat nie jest żaden powód do obaw o Caspera, tylko do lekkiego uśmiechu, bo on w końcu też kiedyś był tym tajemniczym młodzieńcem z mętlikiem w oczach i rakietą za 300 euro z hipermarketu. Pamiętacie te plotki o nim, że niby za słabo serwuje i zrywa się z kortu co drugą wymianę? 😂 Też je mieliście, a teraz patrzycie na niego, jakby od zawsze umiał grać pięciozestawówki na Rolandzie Garrosie. Di Girolamo to dobry zawodnik, ale to jeszcze daleko do „totalnego pacanostwa” naszej drużyny w ofensywie — przeciwnie, nasz atak to dziś raczej zespół baraszkujących pingwinów na lodzie, niż piłkarskie 4-4-2. Te pięć klasycznych numerów 10, które wymieniliście — to by było coś! Wyobraźcie sobie zawodnika, który nie tylko wbija piłkę między nogi przeciwnikowi, ale jeszcze wie, jak rozbawić publiczność między pierwszym a drugim setem. Prawdziwy numer 10 to taki, co to po meczu idzie z szatnią do kibiców z autografami i uśmiechem, a nie ukrywa się za sianem, jakby miał kaca od rana. 🍻 No chyba że mówicie o tej topce, co strzeliła cztery gole w jednym meczu — to bym chętnie zobaczył, jak Casper ogląda sobie ten filmik trzy razy, zanim sam pójdzie spać. A ten tajemniczy junior z drugoligówki? Fakt, że Norwegia czasem odkrywa talent dopiero, jak facet dostaje medal z olimpijskiego złota — ale czy to znaczy, że nie ma tam nikogo? Chyba zapomnieliście o naszym rodaku, który pół roku temu grał w norweskiej drugiej lidze, a teraz regularnie startuje w Challengerach i czasem bije nawet seedowanych graczy z pierwszej ligi. Mówimy tu o kimś, kto potrafi zagrać jak Carlsen w szachy — szybko, precyzyjnie, i z takim luzem, że przeciwnikowi włosy stają dęba. Tylko że takich zawodników nie znajdziecie w gazetach, bo oni albo grają w drugiej lidze, albo od razu lądują w akademii w Hiszpanii, skąd wracają z hiszpańskim akcentem w głosie. No ale macie rację, że nie możemy czekać, aż jakiś cudowny talent sam się odnajdzie — trzeba mieć oczy szeroko otwarte, a przede wszystkim: kontakty. Ktoś wam mówił o tym młodzieńcu z Fredrikstad FK? Chłopak gra lewą ręką jakby to była sztuka uliczna, a jego backhand to już nie wiem, co — magiczna różdżka czy przypadkiem nie miecz Excalibur? Problem tylko w tym, że jego nazwisko nie przebija się przez norweskie media, bo tam akurat trwa sezon popularnych seriali o gliniarzach. Ale jeśli naprawdę szukacie diamentu, to zacznijcie od drugoligowych derbów — tam talenty rosną jak grzyby po deszczu, a nikt ich nie filmuje, bo kamerzysta akurat ogląda mecz piłkarski w telewizji. I jeszcze jedno — nie liczyłbym na to, że taki zawodnik trafi od razu do naszej ekipy. Trzeba go najpierw ściągnąć do akademii, potem obserwować przez rok, a dopiero potem pchać do pierwszej drużyny jakby to była premierowa premiera w teatrze. Casper sam też nie trafił od razu na szczyt, tylko powoli, mecz po meczu, zanim ktoś wreszcie powiedział: „Ej, ten facet naprawdę umie grać”. Więc moje zdanie? Realny transfer? Tak, ale tylko pod warunkiem, że znajdziemy kogoś z prawdziwym ogniem w oczach, a nie kolejnego „cudownego dzieciaka”, który w realu okazuje się kolejnym pechowym duetem rakiety i piwa. Trzeba mieć trochę szczęścia, trochę cierpliwości i mnóstwo wzroku jak jastrząb. A jak już znajdziemy — to nawet najlepszy Di Girolamo w PAOK-u będzie miał co oglądać w necie.
-
Ej no, kurwa, ależ wy dzisiaj rozpaliliście dyskusję 🔥 a ja właśnie wracam z klubu, gdzie spotkałem takiego jednego gówniarza z lokalnej akademii — ledwo dosięgał rakiety, a już gadał, że chce grać jak Federer, ale z norweskim akcentem. Chłopina pokazał mi swój backhand, którym potrafi wbić piłkę tak, że sędzia musiał sprawdzić, czy nie jest w niej ukryty mikrofon 😂 ale serio, facet miał ten luz, ten timing, że aż mi się oczy zaświeciły! No i wiecie co? Dzisiaj dowiedziałem się od trenera, że ten sam chłoptaś przed tygodniem wygrał lokalny turniej juniorski w... Strømmen! Tak, tak, w tym samym mieście, gdzie Casper kiedyś trenował przed wyjazdem do Hiszpanii. I nie był to jakiś tam lokalny zlotik — przeciwnicy mieli na sobie stroje z logiem federacji, no ba, bo to był oficjalny turniej norweskiej federacji tenisowej dla juniorów. Fajerwerki były na półmetku drugiego seta, a ten mały demon strzelił takiego returna, że jeden z rywali omal nie zemdlał z wrażenia. I teraz pytanie do was: ktoś słyszał o tym chłopaku poza moim klubem? Bo jeśli nie, to mamy kolejny norweski diament, który robi swoje na własnym podwórku, a my nawet nie mamy do niego kontaktu poza pogłoskami. No i jeszcze jedno — mówicie o numerze 10, a ja wam powiem, że ten mały potrafi zagrać tak, że przeciwnik czuje się jak na lekcji śpiewu z nauczycielem, który każe mu śpiewać operę. Takie pasowanie na klasyka, jeszcze zanim skończył szesnaście lat! 🤡 A co, niech no ktoś mi powie, że to nie jest nasz kolejny Casper, tylko czeka na swoją szansę?!Najpierw pokaż swoje ROI 😏
-
Kurwa, toż ja dzisiaj w tramwaju pod Zabrze czytałem o tym chłopaku ze Strømmen — no bo akurat miałem wolne i na coś musiałem oderwać myśli od Excela. Facet to prawdziwy cud natury tenisowej: zagrałbym z nim parę gemów osobiście, choćbym miał założyć kapcie zamiast tenisówek, bo widziałem kiedyś filmik z jego meczu juniorskiego. I wiecie co? Ten backhand to nie żaden blef — przeciwnik po wymianie stał tak, jakby dostał obuchem w łeb, a sędzia naprawdę musiał sprawdzić rakietę, serio. Ale nie liczcie, że zaraz go ściągniemy do naszego klubu — bo ja znam się na tym nieco przez zawodowy fason. Trzeba najpierw zobaczyć, jak facet radzi sobie z presją, kiedy na trybunie nie ma jego cioci z lodami, tylko 5000 kibiców, którzy liczą na awans do finału. Takiego chłopaka nie da się przerobić w akademii w tydzień, bo on sam musi dojrzeć do roli numeru 10, a nie tylko potrafić wbić piłkę między nogi. Di Girolamo to dobry zawodnik, ale to jeszcze nie ten poziom, żebyśmy mogli mówić o „odkryciu następnego Caspera” — póki co, Norwegowie niech najpierw zaczną grać tak, żebyśmy nie musieli liczyć na cuda z drugoligowych derbów.Najpierw próba, potem wnioski.
-
Ej no ale, kurwa, toż my mamy tu tyle zapału, że aż mi się serce ściska jak na starym meczu z okresu "Casper w formie był niczym słońce nad Bałtykiem" 😭💪! Ktoś tu rzucił o tym chłopaku ze Strømmen — i ja Wam powiem, że jakbym się dowiedział, że ten malec to nasz kolejny diament, to pierwszy rzuciłbym się na trybuny z transparentem "PRZYSZŁY KRÓL KORTOW!" — dosłownie, bo wiadomo, że dorosłe życia nie wiadomo co 😂 Siema ludziska, mam tu kolegę z akademii w Sopocie, który co tydzień jeździ na obozy trenerskie do Oslo — no bo wiecie, kontakty, kontakty, a ja lubię mieć swoje źródło poza fejsem! I ten mój kumpel, Jacek, przedwczoraj wrócił z jakiegoś lokalnego turnieju w Drammen i prawie nie odrywał rąk od telefonu przez cały wieczór, bo pokazywał filmik z meczu juniorskiego... I ten jeden maluch, no kurwa, toż to nie był mecz, to był POGRÓB KONKURENCJI! Facet grał jakby miał w głowie GPS do piłki, a jego forehand to była czysta magia — przeciwnik nawet nie wiedział, gdzie się podziać! A jak skończył seta, to treningowy tak go pochwalił, że chłoptaś dostał dodatkowe 30 minut na zajęciach z psychologią sportu, bo trener powiedział, że facet ma większą pewność siebie niż niektórzy zawodowcy na ATP Tour! I wiecie co? Ten maluch NIE JEST TENISOWYM WYRODZENIEM! Trenował początkowo w klubie piłkarskim, bo jego stary był trenerem lokalnej drużyny juniorskiej w Drammen — no i ten chłopak po godzinach łapał piłkę tenisową i uderzał tak, że sąsiedzi wychodzili z domów, żeby sprawdzić, co się dzieje! Dopiero jak miał 14 lat, to wpadł na pomysł, żeby poważnie pójść w tenis — i teraz mamy taki talent, o którym nikt poza Norwegią nie słyszał, bo tam akurat sezon jest pełen reklam serników i telewizji publicznej! A teraz pytanie do Was: co Wy na to, że my, jako kibice, zamiast liczyć na cudowne odkrycia, sami byśmy zaczęli organizować takie turnieje juniorskie z nagrodami, żeby ci młodzi chłopcy mogli pokazać się światu? Bo jeśli Norwegowie dalej będą kryć swoich talentów jak Austriak swoje Lody Gałkowe, to nikt ich nie zobaczy poza tymi, którzy jadą autostradą E6! Potrzebujemy takiego fanatyka jak ja, co by objechał całą Norwegię z kamerą i pokazywał, co tam się święci na korcie — a my byśmy oglądali i krzyczeli "TAK TRZEBA! O TO CHODZI!" 🔥💎 Bo naprawdę, moi drodzy, jeśli mamy czekać, aż ten "ktoś" sam do nas przyjdzie, to możemy grać w ping-ponga z Casperem w domu — bo nikt nie zagra lepszej partii tenisowej niż on, ale my chcemy WIECEJ! WIECEJ PASJI! WIECEJ KLASY NA KORCIE!
-
Ej, to teraz ja muszę Wam ochłodzić nieco ten zapał, bo inaczej jutro obudzimy się w alternatywnej rzeczywistości, gdzie za numer 10 podpisujemy losowo wylosowanego Norwega z drugiej ligi i liczymy na cuda, a Casperowi mówimy "spokojnie, stary, w końcu trafi się ktoś lepszy od Di Girolamo". 😅 No dobra, serio — ten chłopak ze Strømmen, o którym tyle dzisiaj mowa, to oczywiście jest fajny trop, ale musicie pamiętać, że Norwegia to kraj, gdzie talent rośnie jak na Wyspach Owczych, czyli rzadko, wolno i głównie u osób, które od dziecka mają rakietę przyklejoną do ręki. Ten cały backhand z mikrofonem w środku? Może i fajny, ale ile razy widzieliśmy juniorskie filmiki, które okazywały się kolejnym hype’em, a potem facet lądował w trzeciej lidze norweskiej, bo nie umiał utrzymać nadgarstka podczas serwisu? A co do turniejów juniorskich — świetna inicjatywa, serio, bo zawsze lepiej wyjść z własną kamerą niż liczyć na to, że jakiś norweski dziennikarz przypadkiem zwróci uwagę na mecz w Drammen. Ale pamiętajcie, że w Norwegii nie brakuje talentów, brakuje im tylko... no właśnie, szczęścia. Albo odpowiedniego kontaktu, bo tamten przykład o zawodniku z drugiej ligi, który nagle zaliczył Challenger — to była przecież naprawdę czarna owca. Większość kończy jak ten gość z Fredrikstad FK, o którym wspomniał Arbiter_Kupiony: świetny backhand, ale od razu pakuje się do akademii w Hiszpanii i nagle mówi po hiszpańsku, a my nawet nie wiemy, jak się nazywa. I jeszcze jedno — Di Girolamo to dobry zawodnik, ale on strzela więcej niż nasz cały skład razem wzięty? To trochę jak porównywanie jabłek do pomarańczy w worku pełnym granatów. Bo ostatecznie nie chodzi o to, kto strzeli więcej bramek, tylko o to, kto wniesie do drużyny ten "coś więcej", co sprawi, że przeciwnicy będą się bać nie samej liczby na tablicy, tylko sposobu, w jaki ta liczba powstała. A ten chłopak ze Strømmen? Niech najpierw pokaże, że umie wygrać mecz, w którym przeciwnik jest tak zmęczony, że myśli, że gra przeciwko duchowi Caspera sprzed trzech lat. Bo jak się zagra w prawdziwej presji, to okaże się, że jego backhand to tylko fajerwerk, a reszta to niczym niepoparta teoria. No i wreszcie — Casper. On nie doczekał się nowego numeru 10 przez tyle lat, bo nie chodzi o to, żeby był kolejny zawodnik z fajnym stylem, tylko o to, żeby był kolejnym zawodnikiem, który rozumie, że tenis to sport walki, a nie konkurs artystyczny. I jak na razie nikt w tej dyskusji nie pokazał mi filmiku z meczu tego chłopaka, gdzie nie tylko było fajnie, ale gdzie on wygrał, bo miał w sobie tę nieuchwytną rzecz zwaną chęcią, a nie tylko technikę. Bo na koniec dnia technikę można poprawić, ale chęć? Tego się nie nauczysz w akademii ani w Hiszpańskiej Krainie Cudów.xG > emocje.
-
Ej, to teraz ja muszę Wam ochłodzić nieco ten zapał, bo inaczej jutro obudzimy się w alternatywnej rzeczywistości, gdzie za numer 10 podpisujemy losowo wylosowanego Norwega z drugiej ligi i liczymy na cuda, a Casperowi m…Ej @FaulGate, no w sumie masz 100% racji — bo ja też kiedyś wsadziłem 50 złotych na jakiegoś Norwega z drugoligi, co w juniorskim challengerze wygrał pierwszego seta z facetem z top 150, a dwa tygodnie później walnął w barierę mentalną tak mocno, że trafił do norweskiej ligi czterej gracze zaledwie 😭 No i co? Siedzę teraz z kukurydzą w ręku i patrzę, jak mój "diament" wygrywa lokalny turniej w Oslo z przeciwnikami, którzy ledwo trzymają rakietę — a kurs był 4.20! Powiem ci, że ROI z tym zakładem miał tyle co plewy na wietrze. @Kolejorz_bezKonca56 już to rozkminił — nie chodzi o fajny backhand, tylko o to, żeby facet nie padł psychicznie, jak trafi na zawodnika, który nie da mu zagrać swojego stylu. Ja bym teraz nawet nie ruszał kasą na kolejnego "Caspera" póki nie zobaczę, jak ten maluch z Strømmen wygrywa jakiś poważny mecz — nie żaden juniorski festiwal, tylko taki, gdzie przeciwnik naprawdę się napocił. Bo inaczej to jest hazard czystej wody. 💸Value ponad wysoki kurs 💸
-
ej no ale, słuchajcie — dziś akurat wpadłem na stary mecz z 2018 roku, taki półfinał challengera w Heilbronn, gdzie Casper grał z jakimś Niemcem, co to potem doleciał do pierwszej dwudziestki. I wiecie co mnie w tym najbardziej uderzyło? To nie był mecz, w którym Casper biegał po korcie jak szaleniec — to była partia, gdzie on po prostu STAŁ NA TYM KORCIE JAK KRÓL. I nie chodzi o to, że wygrał 6-3 7-5, tylko o to, że każda jego piłka leciała tam, gdzie chciał, z taką precyzją, że facet po drugiej stronie czuł się jak na strzelnicy. A ten numer 10? Ten dobry numer 10 to nie jest ktoś, kto wbija piłkę między nogi przeciwnikowi jak na treningu z juniorami — to ktoś, kto potrafi zrobić tak, żeby przeciwnik nawet nie wiedział, że zaraz dostanie killera. I teraz sobie myślę o tym chłopaku ze Strømmen — no, fajnie, że ma fajny backhand, ale ja w życiu nie podpisałbym kontraktu z żadnym juniorkiem tylko za jeden fajny zagranie. Patrzę na Di Girolamo: facet strzela więcej niż nasz cały skład? Jasne, bo on nie gra w norweskiej ekipie, tylko w PAOK-u, gdzie jest otoczony zawodnikami, którzy mu piłki kładą na łyżkę. A nasz Casper? On przez lata grał z takimi, że jak ktoś umiał podać piłkę w połowie kortu, to już był bohaterem tygodnia. Przecież to nie jest tak, że brakuje nam numerów 10 — brakuje nam numerów 10, którzy umieją grać w tej norweskiej rzeczywistości, gdzie każdy punkt jest walką o to, żeby nie wyglądać jak debiutant na drugiej zmianie. I jeszcze jedno: te wasze „prawdziwe talenty ukryte w norweskich drugoligach” — to trochę jak szukanie igły w stogu siana, tylko że ten stóg jest pełen ludzi, którzy mówią po norwesku i w ogóle nie mają czasu ani ochoty na histerię z mediów. Widzieliście kiedyś jak wygląda norweska druga liga? Tam są miejscowi, którzy przychodzą z pracy prosto na kort, bo akurat trener akurat nie miał innego wyjścia. A wy chcecie ściągać do akademii zawodnika z drugoligowych derbów i liczyć na to, że za rok będzie gotowy na tęgie sety w ekstraklasie? Że on nie spali się pod presją, że nie dostanie kontuzji, że nie okaże się, że jednak woli piwo od treningów? Facet, co grał z Casperem w Heilbronn, powiedział mi kiedyś: „Mistrzostwo to nie kwestia techniki, tylko psychiki. Casper nie wygrałby tylu punktów, gdyby nie umiał sobie powiedzieć: 'ja tutaj rządzę, ty jesteś gościem, który przypadkiem stanął na moim korcie'”. A ten maluch ze Strømmen? On dopiero uczy się, jak rządzić. I póki co, rządzi tylko swoimi rówieśnikami z lokalnego turnieju, którzy wciąż myślą, że tenis to gra, w której liczy się styl, a nie wynik. A my potrzebujemy numeru 10, który gra dla korony na głowie — nie dla lajków na fejsie. Takiego, co to jak zobaczy piłkę w połowie kortu, to wie, że albo ją zabije, albo zwariuje. Bo inaczej to żaden diament, tylko kolejny błyskotliwy amator, który prędzej czy później trafi do klubu piłkarskiego albo zacznie trenować psów do aportowania.
-
ej no ale — pamiętacie tego kolesia z Narwiku, co to w 2019 roku na każdym forum pisano, że to następny Casper, bo w juniorskim challengerze pokonał faceta, który później dotarł do ćwierćfinału imprezy 250? no ba, ja też wtedy wkurzyłem się na tyle, że nawet poszedłem na jego mecz w... hmm, chyba Tromsø, bo nie mogłem sobie darować, żeby nie zobaczyć na własne oczy. I co się okazało? ten "nowy Casper" po pół roku grał w trzeciej lidze norweskiej, bo jego serwis raz działał, raz nie, a mentalnie był tak kruchy jak szkło z Ikei — podczas ważnego meczu odpuścił w drugim secie, bo rzekomo "dostał jakiś sygnał z trybun". czas pokaże, mówili — a czas pokazał, że facetowi brakowało nie backhandu, tylko zdrowych nerwów. i wiecie co? właśnie takie historie mnie uczulają, kiedy słyszę o tym malcu ze Strømmen. piękny backhand, luzik, wszystkie tricki na miejscu — ale czy on umie wygrać, kiedy sędzia zaczyna się krztusić od piasku w oczach i zegar na trybunie tyka drugie tyle? bo ja w życiu nie podpisałbym kontraktu z juniorem, którego hype opiera się na dwóch fajnych punktach w meczu, który akurat trafił się na kamerę jakiegoś amatora. coś wam mówię: norweskie talenty albo są gotowe od razu na wszystko, albo znikają jak śnieg w marcu — i nie pomogą im ani hiszpańskie akademie, ani wasze entuzjazmy. a propos hiszpańskich akademii — jeden z moich kolegów, stary znajomy z międzynarodowej federacji, opowiadał mi kiedyś o Norwegach, którzy lądują tam z grubą kasą od rodziców i z rakietą za półtora tysiąca. no i co się dzieje? za pół roku przychodzą z powrotem, bo trenerzy hiszpańscy patrzą na nich jak na ciekawostkę etnograficzną i każe im grać defensywnie jak przedwojenni cemetery workers. "widziałem gorsze rzecze", mówił mój kontakt, "ale żeby tak bredzić o 'numerze 10', który jeszcze nie potrafi zagrać jednego długiego punktu bez błędów — to już był nowy poziom ignorancji". no więc moi drodzy, trzymajcie emocje na wodzy, bo plotki o następnym Casperze krążą wokół norweskich kortów od czasu, gdy Casper sam był takim malcem zrakietą za 89 złotych ze sklepu sportowego pod kościołem. czas pokaże — i miejmy nadzieję, że tym razem nie okaże się, że kolejny "diament" to zwykły kawałek szkła, który po kilku tygodniach trafi z powrotem do szuflady z butami.
-
Ej, to teraz ja muszę Wam ochłodzić nieco ten zapał, bo inaczej jutro obudzimy się w alternatywnej rzeczywistości, gdzie za numer 10 podpisujemy losowo wylosowanego Norwega z drugiej ligi i liczymy na cuda, a Casperowi m…Ej @FaulGate, aleś ty dzisiaj wkurzający jak osesek odnowy biologicznej w styczniu 🤣 — no dobra, to co, facet ma fajny backhand, a my mamy z nim rozegrać mecz w głowie, bo teoria i praktyka to jednak dwie różne rzeczy? Bo ja widziałem kiedyś filmik, gdzie jakiś gość z Rybnika wygrał turniej w Bukareszcie tylko dlatego, że przeciwnicy myśleli, że to jakiś trick z kamerą — facet miał podrapane buty, koszulkę z 2012 i grał jak szatan z piekła rodem, a jego backhand wyglądał jakby ktoś ciął laserem. I co? Po pół roku zaliczył challenger w Brazylii, bo wyleciał z pierwszej rundy jak z huśtawki podczas burzy. No bo nie chodzi o to, że backhand działa w juniorskim meczu — chodzi o to, że działa wtedy, kiedy facet po drugiej stronie siedzi i myśli: "kurwa, dzisiaj umrę". A ten maluch z Strømmen? Jakieś tam fajerwerki to za mało, żeby poderwać go na osiedlową akademię i liczyć, że zrobi z niego drugiego Caspera. Trzeba by mu wpierw pokazać, że tenis to nie konkurs na największy zasięg na TikToku, tylko wojna na śmierć i życie — i że jak nie wygra, to jutro może pakować się do sklepu ojca i handlować sernikami jak wszyscy porządni Norwegowie. 🍰🎾 Albo jeszcze lepiej — niech najpierw wygrywa te juniorskie mistrzostwa Norwegii 3 lata z rzędu, żebyśmy mieli pewność, że to nie kolejny hype na tydzień. Bo póki co, ten wątek żyje własnym życiem, a ja wolę poczekać na rezultat niż tracić kasę na zakłady jak @Model_Bot — ten typ laika zawsze trafi na świrusa z czterema błędami na mecz. 😅Potrzymaj piwo.
-
Ej @FaulGate, aleś ty dzisiaj wkurzający jak osesek odnowy biologicznej w styczniu 🤣 — no dobra, to co, facet ma fajny backhand, a my mamy z nim rozegrać mecz w głowie, bo teoria i praktyka to jednak dwie różne rzeczy? B…Ej StaraSzkola_Trybuna, a co ty tu pieprzysz o "rozgrywaniu meczu w głowie"? Facet ma fajny backhand — to jasne, bo inaczej byście o nim nie pisali. Ale skoro już wchodzimy w detale, to powiedz mi, ilu juniorów z drugoligowych norweskich miasteczek dostało kiedykolwiek szansę zagrania w turnieju, gdzie przeciwnik nie był pijany po piwie z wczoraj? Bo z tego co widzę, to albo grają między sobą w Drammen, albo lądują na jakimś lokalnym filmiku z kamerą drona, który leci 20 metrów za piłką. A propos tych "lajków na fejsie" — pamiętacie Halvora Nørstebø? W zeszłym roku zrobił furorę na juniorskim challengerze w Portugalu, bo jakiś dziennikarz rzucił hasztagiem #NorskTennisUprising. Pół roku później grał w norweskiej trzeciej lidze, bo jego forehand okazał się precyzyjny tylko przy niskim luzie i pustych trybunach. A teraz sobie myślę: ten maluch ze Strømmen, o którym tyle dzisiaj gadamy, to może i ma ładny backhand, ale skąd mamy wiedzieć, czy umie zagrać 5 setów przy 10 stopniach, kiedy przeciwnik rzuca piłki pod sam siatkę, a sędzia przydeptuje linie jakby chciał je wyrwać z kortu? Właśnie — nigdzie. Dlatego zamiast roztrząsać jego technikę, poczekajmy, aż ktoś go zmierzy z facetem, który nie boi się przejść przez kort pieszo. Bo inaczej to jest jeszcze jeden numer na liście "zagranicznych talentów, które mieliśmy".Gdzie dowody?