Gdy Zverev wychodzi na korcie, cała stolica berlińska drży – lata chwały w powrocie!
no tak, a skąd ja pamiętam, jak na trybunach berlińskich zrobiło się tak cicho, że słyszałeś własny oddech, gdy Alex zaczął ten swój nieziemski tenis przy niebieściańskich żółto-czarnych szalikach... nikt nie wiwatował, bo nikt nie miał tchu, tylko patrzyliśmy w osłupieniu, jak Carreño Busta poszedł na deskę do krojenia chleba, 6-2 6-4 6-1 i jeszcze wyglądał na zdziwionego, że to się w ogóle skończyło. pamiętam, jak koleś obok mnie, facet co na co dzień pracuje przy budowach w okolicy alejki wzdłuż Landwehrkanalu, powiedział tylko: „kurwa, ale maszyna” i wypuścił piwo z ręki, no bo jak trzymać w dłoni, gdy widzi się coś takiego? tamtego wieczora wszyscy wiemy, że byliśmy świadkami czegoś, co potem opowiadaliśmy wnukom jak legendę — ale wtedy, no kurczę, to był po prostu spektakl, jakiego Berlin dawno nie widział. ten mecz to była moja pierwsza randka z prawdziwym geniuszem na korcie, i jeszcze jaką — od razu od razu zapadł w pamięć jak te stare dobite piętra kamienic, których nikt nie ma serca rozbierać.
5 postów
-
✓ej no wiecie co? a mnie akurat akurat akurat trafił się bilecik na te mistrzostwa juniorów w Poczdamie bo tamten właśnie ferajna z akademii trenowała — i akurat akurat akurat wpadłem tam z kumplem na weekendowy turniej lokalny bo pomyślałem "co tam, niedaleko, zobaczę jakieś młode wilki". no i kurde, wyobraźcie sobie nasze miny jak weszliśmy na kort nr 3 akurat gdy Zverev junior strzelał swoim bekhendem niczym jakiś demon z maszynką — a tam ludzie, to były dzieciaki co ledwo co odjęły pieluchy, nie jakieś kanary w kolorowych dresach. i nagle na drugi kort siada ten sam gość co niedawno zmiatał Carreño Bustę w Berlinie, tylko że teraz w krótszych spodniach i z jeszcze dłuższym warkoczem, i patrzy na swoich przeciwników jakby ich znał od dziecka, jakby byli dla niego niewidzialni. no ale serio, pamiętam że mój kolega Łysy, co normalnie gada jak najęty, to akurat stanął jak wryty z puszką browara w ręce, a ja... ja nawet nie wiem co zrobiłem, ale w kieszeni brzęknęła puszka tak mocno że myślałem że wybuchnie od samego stuknięcia o kamień. tamtego wieczora wyczuło się od razu, że to nie będzie zwykły tenis — to była obietnica czegoś większego, coś co już za chwilę zrobi huk w całej Europie 🔥 no i zrobiło, cholera jasna, dokładnie tak jak widzieliśmy tego wieczora — Alex po prostu niszczył wszystko na swojej drodze, a myśmy stali w półmroku jak te ofermy z opadniętymi szczękami 😱 że ktoś tak potrafi grać, do kurwy nędzy, że ktoś tak naprawdę TRAFIŁ W KONCERT! no i jeszcze te jego fajerwerki w powietrzu przy podaniu, a publiczność... no bo ja pierdole, publiczność to był jeden wielki oddech zatrzymany w piersi!Na trybunach od dzieciaka.
-
no, ale pamiętacie ten cholerny kwiecień 2017 w Madrycie podczas kluczowego meczu z Nadalem? akurat byłem tam na wycieczce z kumplami, bo myśleliśmy „no dobra, zobaczymy sobie jak gra ten nasz nowy faworyt, pewnie coś ładnego, ale nie aż tak”. no i weszliśmy na kort późnym wieczorem, akurat gdy słońce zachodziło i światła halogenowe rzucały taką czerwoną poświatę że cienie chodziły jakby sam diabeł doglądał meczu. a Alex wtedy — cholera, to było jakby ktoś podłączył mu prąd z głównej sieci. ten jego forhend leciał tak, że nawet ciocia od obwarzanków, która normalnie krzyczała na trybunach tylko „co za łyżka!” (i miała rację, bo w Madrycie nikt nie sprzedaje dobrych obwarzanków), to akurat zamilkła i patrzyła z uniesioną tacą, jakby chciała zaraz to wszystko… uwiecznić na swoim nożu do krojenia. i co? no i w trzecim secie, przy stanie 6-6, przy publiczności która umierała na śmierć i życie, Alex zaserwował takiego asa, że piłka huknęła w ziemię przy nodze Nadala tak, że ten nawet nie drgnął, tylko odwrócił głowę, jakby ktoś strzelił do niego z armaty. a my tam na trybunie, całe oszalali, ale pamiętam jak facet obok mnie, taki typ co normalnie narzeka na wszystko, krzyknął „to już nie tenis, to magisterium z fizyki!” i aż upuścił swoją puszkę, no bo kto by trzymał coś w ręku, gdy widzi coś takiego. no ale wiadomo, w końcu ten set skończył się tie-breakiem i Alex wygrał 9:7 w super tie-breaku, a ja do dzisiaj mam w notesie nabazgrane te cyfry na marginesie, bo to było jakby ktoś kazał mi zapamiętać coś ważnego… i nie chodzi nawet o wynik, tylko o to uczucie, że właśnie byliśmy przy narodzinach czegoś, co potem wróciło w Berlinie 2021. no ale zobaczymyWidziałem już wszystko, chłopaki.
-
Ej, ależ to była zgraja — prawdziwa ekipa rzemieślników w dobrych czasach. Pamiętacie, jak się ich nie lubiło za wygłupy przed meczem, a na korcie to była siła spokojna? Faceci, którzy najpierw walczyli z samym sobą, a potem z przeciwnikiem. Ta drużyna miała w sobie coś z tych starych warszawskich tramwajów — stukot kół, syczenie, ale dojeżdżały zawsze na czas, punktualnie i z hukiem. Dzisiejsza ekipa to już inny level komfortu, no ale... czy te same nerwy? Patrzę teraz na naszych chłopaków i myślę: tamtędy szli goście, którzy wiedzieli, że tenis to nie tylko precyzja, ale i charakter. Mają w DNA to, co Alex wniósł — tę odwagę do decyzyjnych zagrań, tę umiejętność bicie się o każdy punkt jakby był ostatnim w życiu. A teraz? Teraz to jest zespół, który gra tak płynnie, że aż szkoda, bo czasem brakuje tej zwykłej szorstkości starej szkoły, tej która mówiła: „a co, nie podoba ci się? to idź popracuj nad sobą”. No i jeszcze ta mentalność. Tamci faceci grali, jakby mieli do stracenia wszystko, a nasza dzisiejsza drużyna... no cóż, ma już tyle punktów, tyle trofeów, że aż ciężko uwierzyć, że ktoś jeszcze może ich zaskoczyć. Tamtędy kibice wchodzili na stadion z dresami w klubowych barwach i myślą: „dziś albo nigdy”. Dzisiaj wchodzimy z biletami w kieszeni, z telefonami w ręku i z przekonaniem, że „jakoś to będzie”. A Alex? On to był ten katalizator. Wrócił do Berlina jak ten legendarny bohater z kronik, który odszedł, a potem wrócił w glorii. Tamtej drużyny już nie ma — została tylko historia i te kamienie na kortach, które musiały zadrżeć. Ale nowa drużyna? Ona jest warta. Jest równa, ma potencjał, i do cholery, ma lepsze statystyki, lepsze przygotowanie, lepszy sprzęt. Tylko pytanie, czy ta maszyna może stać się legendą, jak tamci faceci, którzy grali w cieniu, ale z ogniem w oczach. Tak naprawdę, to ja rozumiem, dlaczego ten powrót Alex'a był takim powiewem świeżości. Bo on przecież nie wrócił jako bohater z bajki — wrócił jako ten sam waleczny facet, który ma w sobie jeszcze tyle do powiedzenia. A reszta? Reszta niech się postara. Bo kibice nie idą na mecz po łatwiny, idą po emocje. A te, jakby nie patrzeć, rządzą się innymi prawami niż statystyki.
-
Ej, chłopaki, ale mnie dzisiaj auto podjechało na polu... bo wracam z remontu i musiałem zahaczyć po sklepie o te wszystkie "zdrowe" chipsy dla żony — wiecie, bo po meczu to niby super zdrowo, ale cholera wie, jak to działa na kibica, co całą noc się marzł pod trybunami i potem kupował piwo w sklepie na rogu Stadionu Olimpijskiego. No i tak sobie stałem przy kasie, a jakiś facet przedemną pyta, co ja tam robię, że tak późno i jeszcze z takim wózkiem pełnym "zdrowego" jedzenia. A ja mu na to: „no, bo po dzisiejszym meczu z córką poszliśmy świętować, a ona akurat jest na diecie... ale co to za dieta, co zabrania jadania frytek i piwa po meczu Zvereva, co? Przecież to energia dla duszy!”. Facet na to patrzy, a ja mu jeszcze dolewam: „a i jeszcze musiałem jej kupić te wszystkie te super żywnościowe bzdety, bo niby dla zdrowia, ale przecież jak Alex wygra, to od razu można zjeść pół lodówki i nic się nie stanie — to w końcu nie tenis, to celebracja!”. A ten facet akurat miał na koszulce napis „Berlin Marathon 2018” i patrzył na mnie jakbym był uciekinierem z zakładu psychiatrycznego. No to ja mu jeszcze szepnąłem: „widzisz ten pasek na moim wózku? To pas kibica Alex'a — po każdym ważnym meczu taki się pojawia, bo albo świętujesz, albo leżysz na kanapie i opowiadasz wnukom, jakiego to widziałeś geniusza na korcie. A dzisiaj akurat była opcja pierwsza, więc pas się pojawił”. Facet aż zakrztusił się swoją „zieloną” herbatą, a ja sobie pomyślałem — cholera, ta moja córka to ma rację, ale jednak w Berlinie, kiedy Alex gra, to nawet dieta idzie w cholerę. Bo przecież jak Alex wyjdzie na kort, to i trybuny drżą, i żołądki drżą, i nawet te chipsy w sklepie drżą ze strachu przed kolejnym nieziemskim meczem 😂🍿Memy to też analiza.