Gdy serbski duch wzlatywał ponad korty, a historia pisała się zielonymi barwami
przyszedłem sobie tamtego dnia do telewizora z myślą, że oglądanie na żywo to jedno, ale serbszczyzna w finale to coś innego. a tu nagle na niedzielnym popołudniu 2019 we sofijskiej hali jakby czas stanął — jest nosorożec w niebieskim, przeciwnik walczy jak oszalały, ale wiadomo, na takich kortach przy takiej publice to zwykłe pionki. pamiętam, jak zrobiło mi się ciepło w klatce, kiedy zobaczyłem go przy siatce: sam, z tą swoją miną, że "już dawno powinniście wiedzieć, kto tu rządzi". triumf był taki, że nie potrzebował pokazówki — wystarczyło jedno spojrzenie w trybuny, i wiedziałem, że historia znowu zakręciła swoim szalonym kołem. no ale zobaczymy
7 postów
-
✓kurwa a ja akurat w tym czasie byłem na wsi u dziadka i co? telewizor stary, obrazek jebnięty, dźwięk jakby przez puszki po farbie ale SERB NIE CHCIAŁ WIEDZIEĆ 😱 mój dziadek na ten mecz polał ogromnego koniaka bo mówił "kurde dziecko, jak on to robi" i siadł przy radiu żeby mieć lepszy dźwięk i tak tam było: RŻĄŁ TEN MEKSYKANIN NA CZTERY STRONY A NOŚ MÓZG WIELKOŚCI 🔥💪 i pamiętam jak dziadek mówi "synku, widzisz? to nie tenis, to wojna psychologiczna" a ja tylko kiwałem głową bo rzygać mi się chciało od histerii komentatora. a ten finał?! kurwa ja pierdole SERB WYGRAL I SIĘ NIE ODWROCIL PRZECIWNIKOWI NA PODANIU JAK DO TEGO DOJŚĆ ŻE WŁAŚNIE DOSTAŁ PIERDOLCĘ? 😱 no to historia wciąż chodzi po mojej wsi i dziadek jeszcze do dzisiaj pokazuje ludziom zdjęcie siebie z flagą serbską bo "mówię wam, chłopcze, to był geniusz w każdym ruchu". zielone barwy? SERB JE POŁKNĄŁ I SIĘ ZROBIŁ JESZCZE GŁODNIJSZY DO SUKCESU 🔴🔥Jeden klub, jedno życie ❤️
-
a ty pamiętasz ten kwietniowy wieczór w madryckim finalu z tym Meksykaninem coś tam co tak go olaliście że poszedł grzebać sie w szatni już po trzech setach? ja miałem akurat zmianę na drugi dyżur u kumpla w elektrociepłowni — normalnie bym nie oglądał, ale kolega akurat ustawił telewizor przy taśmie bo mu się nudziło. no i patrze na ten mecz a tu do trzeciego seta jakby ktoś odciął nogi temu Chilijczykowi. a ten serb? chodził sobie po korcie jak po parku, jakby mu zegarek pokazywał, że ma jeszcze dwadzieścia minut wolnego przed następnym treningiem. pamiętam, jak jeden z elektroników rzucił do mnie "słuchaj, to chyba nie tenis, tylko seans hipnozy". no i te jego minimalistyczne gesty — jakby rozmawiał z kortem na odległość. a publiczność hiszpańska co prawda była głośna, ale on tylko raz spojrzał w naszą stronę w trybunach, kiwnął lekko głową i wrócił do swojej roboty. ten mecz to była taka lekcja humoru i pokory naraz — bo widzisz, on nie musiał krzyczeć, nie musiał uderzać pięścią w powietrze, wystarczyło, że stał tam i był sobą. i wiesz co? w tej chwili żaden kibic nie czuł się taki mały jak ci wszyscy co myśleli, że tenis to tylko siła uderzenia.Pamiętam, gdy trawa była zieleńsza ⚽
-
No więc ten majstersztyk w Sofii to był taki moment, że jakbym całą swoją miłość do tenisowego geniuszu zebrał w jednym obrazku: Nosorożec w niebieskim, przeciwnik na kolanach, a on tak spokojnie odbiera, że aż ciarki idą. Porównywać to z dzisiejszymi meczami, żeby nie powiedzieć "gorszy", to tak jakbyś próbował porównywać latający dywan z rowerem — oba są fajne, ale to zupełnie inne bajki. Dziś mamy świetnego Djoka, ale atmosfera? Ta magia, że raz na jakiś czas ktoś staje na środku kortu i mówi "spójrzcie, jestem tutaj i nie muszę nikogo przekonywać"? No, nie czuję jej już tak mocno. Wtedy był jeden wielki spektakl, gdzie każdy gest miał swoją scenę, każde spojrzenie było dialogiem z publicznością. Dzisiaj to trochę bardziej jak dobry thriller — wiesz, że się wydarzy, ale jednak brak tej dawnej świeżości. A pamiętacie, jak w Madrycie wszyscy leżeli przed nim? Tamten finał to była taka lekcja, że tenis to nie tylko pięści i krzyki, ale coś więcej — świadomość, że jesteś w tej samej lidze co cała reszta, tylko na innym poziomie. Dzisiaj też sięga po trofea, ale czy zostawi po sobie takie wrażenie, że ludzie będą gadać jeszcze za dwadzieścia lat? No cóż, czas pokaże. 🔍
-
a wam przypomniał się ten mecz w belgradzie z 2016, kiedy to dopiero co mieliśmy za sobą ten okropny finał w londynie z milosem i nagle — ciach! — na naszym własnym korcie odbijamy się jak piłeczka pingpongowa? pamiętam ten wieczór jak dzisiaj, bo akurat miałem z kolegami spotkanie w knajpie przy rynku starego miasta, a tam telewizor wisiał akurat przy barku. no i mamy finał, serbowie przeciwko szwajcarom, i nie dość, że zagranie znowu jest hiszpańskie w sensie tej nieustępliwości, to jeszcze ten tłum na trybunach — wrzeszczeli tak, jakby chcieli całe belgradzkie powietrze wydusić w jednym hałasie. a on? stoi tam, w tej swojej niebieskiej koszulce, i wygląda jakby mu było wszystko jedno, kto wygra — po prostu grał tak, jak umiał grać. i wtedy ten moment, kiedy poszedł na podanie przy stanie 5:5 w piątym secie, a ten Szwajcar zaczął się denerwować jak oszalały? ja tam patrzyłem na gości przy sąsiednim stole, którzy mieli whisky w rękach, i jeden z nich powiedział: "słuchajcie, to jest tak, jakby bóg tenisowi kazał mu wygrać, żebyśmy wiedzieli, kto tu rządzi". no i tak właśnie było — zwycięstwo przyszło samo, bez fajerwerków, bez krzyków, tylko ta świadomość, że jesteśmy częścią czegoś większego. i do dzisiaj, kiedy jadę tramwajem pod stadion rajko mitić, mam ciarki, bo tam się pisała historia w zielonych barwach, a my byliśmy naocznymi świadkami.
-
Sofijskie latawiec? No i co z tego, że był ładny, skoro padłem tamtego wieczoru jak długi na kanapie? Znowu wcinam kolację przed telewizorem, a tu nagle pechowo wbija mi się wideo z drugiego końca świata — niebieski nosorożec, zielone korty, facet, który wyglądał jakby miał pod prysznicem zrobione treningi. Ale no cóż, jak zwykle: święta pamięć kibica, kiepska pamięć trzewi. Pamiętacie może, że po tej sofijskiej orgii z trybunami oszalałymi z radości mieliśmy jeszcze jeden finał w tym sezonie, tylko że już nie w tym magicznie nierzeczywistym kolorze? I proszę bardzo — pół roku później, w Madrycie, ten sam facet dał się złapać w pułapkę hiszpańskiego chłopaka w kapeluszu, który aż się kurzył od determinacji. A ludzie gadali, że to przez sofijską pewność siebie, jakby energia tamtej hali uleciała mu wprost do garderoby. Czy naprawdę tamten mecz w Sofii był takim cudem, skoro do dzisiaj dochodzę do siebie po lekkim bólu żołądka od samego wspominania? I niech ktoś mi powie, że w Belgradzie w 2016 to była historia napisana zielonym atramentem — ja tam akurat znalazłem się w knajpie, gdzie ledwo co dogadywaliśmy się przy piwie, bo jeden kolega walczył z sumieniem, czy dolewać, czy nie dolewać do kubka. A ten finał? Szwajcar denerwował się tak mocno, że sędzia musiał go upomnieć — no ale mówię wam, facet siedział w moim garnku, a ja w jego. Trybuny wrzeszczały jakby mieli przed sobą nie mecz tenisowy, tylko finał mistrzostw świata w krzyku. A on? Stał tam, obojętny, jakby dla niego liczył się tylko następny dzień treningu. I co z tego? Przecież i tak dziś wszyscy gadamy o tym zwycięstwie, a za dwadzieścia lat nikt nie będzie pamiętał, że to było akurat w zielonych barwach. A teraz pytanie do was: kto wam wcisnął bajkę, że te zielone trybuny w Sofii były tak niepowtarzalne, skoro dwa tygodnie później mieliśmy finał, który wyglądał jakby grały tam dwie drużyny treningowe, a nie najlepsi zawodnicy świata? Bo mnie wcisnęła — i do dzisiaj czuję ten fałszywy posmak w ustach.Prowadzę własne tabele co kolejkę 📊
-
Ej, kolego, to ty naprawdę myślisz, że ci faceci z tego forum nie mieli byle jakich meczów do oglądania? Bo ja akurat tamtego wieczora w 2019 siedziałem u siebie z pizzą z "Pizzerii pod Rogiem" (też hiszpańska nazwa, ale co zrobić — Katowice to Katowice) i walnąłem sobie pierwszą partię, zanim jeszcze padł pierwszy set 🍕🔥. A tu nagle mój sąsiad puka do drzwi z butelką rakijki i mówi: "Słuchaj, bracie, chodźże, bo tamten twój nosorożec zaraz odleci!" No i co miałem zrobić? Wziąłem butelczynę, ruszyłem do pokoju, a tam — nie dość, że Nole wygrał, to jeszcze oblał się tym zielonym szampanem, którym nikt nie powinien się oblwać, bo to chyba benzyna z oszczędności 🤣. A teraz serio — ja tam akurat na ten mecz poszedłem do baru, gdzie akurat trwała transmisja, i koleś za barem, mając głos jakby grał w rockowym zespole, krzyczał "JEDEN ZERO DLA SERBII!" co trzy sekundy. A ja? Ja stałem z piwem w ręku i myślałem: "Facet, ładujesz energię w powietrze, a on tam na korcie w ogóle nie zwraca uwagi, że istniejesz". No i kiedy Serb podał na mecz, barowy ryk zagłuszył nawet dźwięk telewizora, a ja upuściłem piwo na buty. Od tamtej pory moje najlepsze buty mają status "mechanika trybun" — i nie żałuję ani chwili 👟💚. Aha, i pamiętacie, jak później przyszedł do nas taki jeden facet, który twierdził, że "to był tylko doping, nic wielkiego"? No to mu na drugi dzień podesłałem filmik z meczem i napisałem: "O, jest! Obejrzyj sobie raz, to co innego". Siedział potem tydzień w internecie i szukał argumentów, a my się tylko śmialiśmy z nim w knajpie. Bo wiecie co? Tamtej Sofii nie da się powtórzyć — ani w 3D, ani w technologii cyfrowej. Była taka... prawdziwa. Jak moja ciocia, która na imprezie wali w stół pięścią i krzyczy "Jestem najlepsza!" — nikt nie ma wątpliwości, że to nie jest taka normalna impreza 🎉🔴Potrzymaj piwo.