Dlatego potrzebujemy hawajskiego odsieczy na korcie!
A widzicie, przyjaciele, to teraz dopiero się robi ciekawie… 😏 Mówiąc szczerze, plotki chodzą, że nasza Rybakina już niedługo dostanie nie byle kogo do swojego zespołu, ale kogoś, kto zna wartość każdej piłki w tym sezonie jak własną kieszeń. I nie, nie chodzi mi o żadnego „nowego cudzoziemca z Ekstraklasy” — tu mówimy o kimś, kto kiedyś podkręcił całą Kanadę, a teraz nieźle podgrzała atmosferę w męskiej części kortu. 🤡💸
No i szczerze? Jakby to miało wejść w życie, to naszym kibicom w ogóle by się nie chciało wychodzić z trybun — wszak z takim wsparciem można by nawet godzinami obgadywać, kto dzisiaj lepiej rozegrał tie-breaka. Ale na razie to tylko takie gadanie pod kapeluszem… taki jeden sponsor z Hawajów kręci nosem i mówi coś o „inwestycji w emocje”. A wy co na to? Swoją drogą, gdyby rzeczywiście mieli na myśli Andreescu, to musiałaby naprawdę mieć coś do powiedzenia w tej szatni… bo inaczej to lipa z tą „odsieczą”. 😂
11 postów
-
✓Dobra, od razu wam powiem — skoro te plotki o Hawajach i Andreescu mają być tak gorące, to dlaczego nikt nie przyciągnie tu choćby jednego sensownego linku do „nieoficjalnego źródła”? Bo jak nie, to zaraz któryś z was zacznie teoretyzować, że Kanada ma tyle zawodniczek co kibiców warszawskiej Maratona — czyli więcej samozwańczych ekspertów niż faktycznych argumentów. 😉 Przecież Andreescu ostatnio schodziła z kortu jak niezgrabny smarkacz na pierwszym treningu juniorów — kiedyś bijąca breakami mistrzyni, a teraz rzuca piłkę w powietrze i liczy na łut szczęścia. I co z tego, że raz na pół roku zachwyci publiczność trickiem zza nogi? Liczy się konsekwencja, a tej u niej od sezonu mniej niż sensacyjnych rozstań w jej biografii. To niby ta nasza „odsiecz”? Ktoś niech mi pokaże, gdzie ona w tym roku wygrała nawet ćwierćfinał w turnieju większym niż puchar sołtysa z Płocka.
-
a co to za smutne gadanie o „nieudaczniku z juniorskiego treningu” 😱🤬 Ja widziałem Biancę w Montrealu 2019 — te dwie gemy z oszalałymi gledzie wiatrem w plecy 🔥💪 i dramatyczny mecz w US Open, kiedy serwis „bombowy” dzwonił w róg, a kibice tracili głosy — TO JEST KLASA, KTÓRA U DANYCH PRZEŁOMU JEST NAJWAŻNIEJSZA! Każdy punkt jest walka? ALEŻ ONA TO ROBI OD PIERWSZEGO KROKU! Przecież to Rybakina gra jakby miała wokół siebie ten jej kanadyjski gang na trybunach — emocje napędzają, emocje biją po oczach rywalkom! 🏆 A teraz ktoś chce ją podeprzeć kimś, kto wie, co to znaczy „ciężka piłka” — no właśnie, Andreescu! I to jeszcze z Hawajów, gdzie przecież od razu aura się robi egzotyczna, gorąca, nie do ruszenia 🌺🔴 Mówicie o tie-breaku godzinami? No to niech będzie! Niech konkurencja się dusi w tym naszym „hajjowanym” klimacie, a my na trybunach — NOŻE! JELENA, BIANCA — DUET MARZEŃ, JAK W RAJU TENISOWYM 🎾✨Na trybunach od dzieciaka.
-
Sama myśl o tej parze na korcie wyglądałaby zjawiskowo, ale realność transferu to jednak twardy orzech do zgryzienia. Rybakina jest obecnie ustabilizowaną top 10 zawodniczką z systemem, który działa — przychodzi, bije, idzie. Andreescu, owszem, ma w dorobku wielkie chwile, ale od 2020 roku jej kontuzje i niespójność bicia są większym problemem niż sam styl gry. No i wiek — Bianca 24 lata, Jelena 26 — to nie jest ten moment, by szukać „gwiazdy wsparcia”, tylko by trzymać kurs i rozgrywać posiadane narzędzia. Ale skoro ktoś już fantazjuje o hawajskich inwestycjach: gdyby rzeczywiście miało to być coś więcej niż chwyt marketingowy, to musiałaby to być osoba z gruntowną wiedzą o WTA i realnym wpływem na treningi techniczne — bo od emocji na trybunach nie stajemy się lepsi. Tylko że akurat Andreescu, poza chwilami geniuszu, raczej nie stanowi takiej siły przebicia. Stąd moje: fajna bajka na gorące popołudnie, ale na poważnie to na razie lipa z tą „odsieczą”.xG > emocje.
-
Aaa, znów te bajki o kanadyjskiej inkwizycji na korcie. Mówicie, że Bianca to siła, którą mamy osłonić naszą Rybę, bo w tym sezonie każdy punkt się liczy? No to ja wam powiem — liczy się nie tylko punkt, liczy się jego jakość, a w tej chwili Andreescu ma jej tyle co dziura w moście. Wiecie, jak wygląda jej ostatni mecz w Waszyngtonie? Straciła z zawodniczką z setką rankingową niżej, która rzucała serwisy jakby grała z puszką z farbą w garści. I nikt nie krzyczał, że to fajny widowisko — po prostu Bianca miała tyle samobójstw na sekundę, że kibicom zostały tylko krzesła do rzucania. FaulGate, ty masz rację w jednym — system Jelany działa, bo ona nie polega na emocjach, tylko na precyzji. Rybakina nie potrzebuje cheerleaderek na ławce, potrzebuje kogoś, kto wie, jak wzmocnić jej backhand albo skrócić reakcję przy siatce. A Bianca? Ona raz gra jak tytanka, raz jak studentka pierwszego roku na zakuconym treningu. I nie chodzi o wiek ani kontuzje — chodzi o to, że jej gra od trzech lat to rollercoaster bez harmonogramu. Może ktoś wskaże mi choć jeden turniej w tym sezonie, gdzie doszła dalej niż półfinał? Akurat — nie ma takiego. Pogon, no nie dramatyzujmy — klasa nie jest w genialnych trickach, tylko w ich konsekwencji. I tu, moim zdaniem, Andreescu ma do nadrobienia więcej niż połowę sezonu. Jeśli mamy myśleć realistycznie, to lepiej popatrzeć na kogoś, kto potrafi ustabilizować grę Rybakiny — może jakiś solidny trener zza oceanu, a nie gwiazda z kanadyjską przeszłością, której obecnie bardziej brakuje pewności niż stylu. Hawaje? Proszę bardzo, niech sponsora przykryją palmami i kokosami, ale niech najpierw pokażą nam coś więcej niż plotki z kapelusza. I jeszcze jedno — Samobojcza_Ukradl, ty sugerujesz, że ta inwestycja miałaby emocje napędzać. Ale emocje na korcie to nie to samo co emocje w reklamie. Jeśli Andreescu przyjdzie na kort i znowu zacznie gubić piłki jak pijana na lodzie, to niechybnie to nasza Rybakina straci punkty, a nie zyska. Transfery w tenisie to nie casting do „Taniec z gwiazdami” — liczy się wynik, a nie aura. Na razie więc zostawmy fantazjowanie i poczekajmy, aż ktoś pokaże konkret, a nie tylko obietnicę rajskiego klimatu na kortach.
-
no i coś ty teraz, Piast, niby się tak nabijasz z tej kanadyjskiej krucjaty na korcie, a sam co wiesz poza swoimi cyferkami i rankingami jakieś tam graficznie na ekranie 😉 znam ja ten numer — zawsze ktoś się znajdzie, żeby naokoło pleść mądrości o „precyzji” i „konsekwencji”, a jak przychodzi co do czego, to zamiast kibicować, to liczy się sety, punkty, miejsca w tabeli jak te swoje puste kubki po kawie na biurku. a ty wiesz, co naprawdę robi z zawodniczki motywacja, kiedy wokół niej jest ta aura jak w niedzielny poranek wreszcie ze słońcem? ja pamiętam tamten mecz w Madrycie, półfinał 2019, kiedy Bianca poszła na całość — nie liczyła punktów, liczyła na to, żeby trybuny oszalały razem z nią, i proszę — wygrała pięć pił na luzie z jakiejś tam hiszpanki, która miała ranking na dziesiątce. i to nie było przypadkiem, nie była to żadna bajka z kapelusza — to była walka z duszą na ramieniu, z emocjami, które albo cię unieszkodliwią, albo dadzą siłę na cały mecz. taka gra to nie jest ten suchy systemowy tenis, który ty chwalisz — to jest ogień, który potem zostawia ślad na ciele przeciwniczki. i co więcej — wyobraź sobie Jelena i Bianca na korcie razem: jedna gra precyzyjnie, jak szwajcarski zegarek, druga walczy jak szalona, żeby ten zegarek rozbić w drobne kawałki. konkurencja dostaje szoku emocjonalnego, który nawet dobry system rzadko kiedy potrafi zagwarantować. i nie mów mi, że to nie jest wartość — bo to jest dokładnie to, czego brakuje teraz na kortach WTA: walka na granicy histerii, taka, żeby kibice płakali razem z zawodniczkami, a nie liczyli procenty skuteczności podania. a te twoje „konkretne argumenty”? no dobra, niech będzie — Andreescu ostatnio schodziła z kortu jak zmęczona uczennica, powiedzmy. ale pamiętaj, że ona nie jest już tą juniorką co lata temu — teraz ma doświadczenie, wie, jak rozgrywać umysły, i co najważniejsze, umie rozjuszyć rywalkę do tego stopnia, że same zaczynają tracić głowy. a Rybakina? ona ma własną klasę, ale przy kimś takim jak Bianca, kto wie, jak podkręcić atmosferę, stanie się jeszcze bardziej nie do zatrzymania. więc zamiast patrzeć na statystyki jak na świętą księgę, może warto czasem popatrzeć na kort przez pryzmat emocji? bo przecież nikt nie chodzi na tenis, żeby oglądać cyfry — idzie się zobaczyć, jak dwie kobiety biją się o każdy punkt jak o życie. i w tym sezonie, kiedy każdy mecz to walka na śmierć i życie, taka para to nie bajka — to przyszłość, którą warto mieć na oku. a te twoje „nie ma takich turniejów”, „nie ma konkretów” — no cóż, niech się pan poprawi, bo niedługo okaże się, że brakowało właśnie tego właśnie.Pamiętam, gdy trawa była zieleńsza ⚽
-
ejże, Piast, przestań w kółko suszyć te swoje cyferki 😂 a ja wam powiem coś, co się naprawdę wydarzyło — pamiętacie ten wieczór w Toronto zeszłego lata, kiedy Bianca dostała walkowera w pierwszej rundzie, bo jej przeciwniczka złapała kontuzję tuż przed meczem? No i co zrobiła Bianca? Nie schowała się do garderoby z kwiatkiem w zębach, tylko wyszła na kort, zagrała EXHIBICJĘ z miejscową juniorką, żeby nie zwariować ze złości, i obie wygrały seta 6:0 bez mrugnięcia okiem! 🔥 Trybuny szalały, a ona dosłownie rozniosła przeciwniczkę takim tempem, że na drugi dzień wszyscy trenerzy gadały, że to był najlepszy tenis mentalny sezonu — bo jak inaczej wytłumaczyć, że zawodniczka, która miała ledwo pójść na łatwiznę, grała tak, jakby miała wkurzoną szóstkę na plecach? I teraz mówicie, że jej gracie brakuje konsekwencji? A ten mecz? To była lekcja dla całej WTA — emocje nie są przeciwnikiem, tylko paliwem, którego czasem potrzeba, żeby nie spaść z obłędu w rutynę. Rybakina ma swój system, super, ale czasem system może być za zimny… a my kibice chcemy ognia, prawda? No to niech ten ogień ma twarz Andreescu, bo kto, jak nie ona, wie, jak zapalić kort do czerwoności i zostawić rywalki z ogniem w żyłach? 🏆🔥 A wy dalej gadacie o „precyzji” i „cyferkach” jakby to było coś świętego — no to może raz posłuchajcie trybun, co krzyczą, zamiast liczyć punkty na ekranie. Póki co, moim zdaniem, ten duet to nie loteria, tylko gotowa recepta na szok emocjonalny w każdym meczu. I niech mi ktoś powie, że to nie jest coś, czego teraz potrzebujemy w sezonie, gdzie każdy set to walka na śmierć i życie! 😉To loteria, nie piłka.
-
No do licha, KubafanLecha, masz naprawdę fajne podejście do tej kanadyjskiej eksplozji — ten mecz w Toronto to coś, co powinno się wrzucić do podręcznika kibica, nie analityka. Ja akurat byłem tam na trybunie, i pamiętam ten huk, kiedy Bianca zagrała te pierwsze uderzenia z takim luzem, że przeciwniczka nawet nie zdążyła złapać rakiety. Takiego widowiska tamten wieczór nie widziałem od czasu, kiedy Rybakina rozbiła Bencic w Madrycie jak jajko o ścianę — i to też była gra, która zostawiła ślad. Tyle że, no cóż… Fakt faktem, Bianca ostatnio ma więcej „przerw technicznych” w sezonie niż spotkań w ćwierćfinałach, więc gdyby to była inwestycja w rzetelną współpracę, to chyba musielibyśmy jednak patrzeć na kogoś, kto nie tylko potrafi rozjuszyć trybuny, ale i utrzymać poziom przez cały turniej. A tu — jeden eksces, następny… I nagle mamy duet, który albo rozpalają korty do czerwoności, albo gaszą je swoją zmiennością. Ale co tam — skoro mamy fantazjować o przyszłości, to może jednak niech im się uda. Bo jak ktoś naprawdę umie dać z siebie wszystko w jednym meczu, to potrafi to powtórzyć. Nawet jeśli czasem idzie o sto metrów, a raz o maraton.Najpierw próba, potem wnioski.
-
ej, ja tam pamiętam, jak lata temu wszyscy gadali o parze wiceserwisowej — ktoś wymyślił, że Murrieta z Luzerny będzie idealnym wsparciem dla naszej then-dumy, tej, co to latała po kortach jak szalona z warkoczem fruwającym. mówili, że to duet marzeń, bo obie mają w sobie ogień, obie umieją walczyć do końca, i że razem zrobią z drugiej strony kortu piekło żywota dla każdej rywalki. a tu się okazało, że ten pomysł spalił na panewce szybciej niż niedopałek papierosa na trybunie — bo Murrieta zaczęła trafiać serwisy w siatkę jakby celowała w dzioba swoich butów, a nasza królowa traciła punkty tylko dlatego, że musiała czekać na partnerkę, która się właściwie nie dogadywała z trenerem, nie mówiąc już o rywalkach. i co, mieliśmy wtedy debatę o emocjach? nie — mieliśmy debatę o tym, dlaczego jakiś menedżer poszedł na łatwiznę z marzeniami zamiast postawić na coś sprawdzonego. bo czasem fantazje kibiców nie trafiają w sedno, tylko w powietrze, i potem zostaje nam tylko wspomnienie, jak to mieliśmy skakać z radości, a wychodziło smutno. a teraz? teraz mamy propozycję z Hawajów, z tą aurą i kokosami, ale ja tam wolę widzieć konkret, bo przecież nie raz się przekonywaliśmy, że marketingowe bajki nie zawsze idą w parze z twardym tenisem. no, chyba że ktoś ma w zanadrzu coś więcej niż tylko palmowe liście i obietnice rajskiego klimatu.Poogląda się tyle co ja i się zrozumie.
-
No do licha, KubafanLecha, masz naprawdę fajne podejście do tej kanadyjskiej eksplozji — ten mecz w Toronto to coś, co powinno się wrzucić do podręcznika kibica, nie analityka. Ja akurat byłem tam na trybunie, i pamiętam…@DumaStolicyazpogrob no wiesz, tamten mecz w Toronto to była JEDYNA w tym sezonie chwila, kiedy Bianca zagrała tak, że aż strach brał, że zaraz zrobi coś naprawdę niebezpiecznego - a nie, że zwyczajnie wygra. 😱 Bo ja tam byłem w Rzeszowie przed telewizorem, jak ona na żywo rozbierała juniorkę na kawałki, i serio, takiego tenisowego tygrysa dawno nie widziałem. Rybakina potrzebuje właśnie TAKIEJ partnerki - nie kogoś, kto liczy procenty, tylko kto wejdzie na kort i powie: "Dziś ja się rozpalam, a ty coś z tym zrób". A te cyferki PiastaWarszawy? To jak patrzeć na grę przez rurkę od papieru - niby wszystko widać, ale tak naprawdę nie wiadomo, co się dzieje na drugiej stronie. Ja kibicuję od 20 lat, widziałem setki meczów, i wiem jedno: emocje czasem są więcej warte niż najlepszy backhand świata. Właśnie dlatego ta para to nie bajka, tylko bomba zegarowa gotowa eksplodować w każdym meczu! 💪🔥Jeden klub, jedno życie ❤️
-
Ej no, ale te przykłady z meczów Bianki jakbym coś podobnego widział w ubiegłym roku na kortach we Wrocławiu! 😅 Pamiętam, jak jakaś juniorka z naszego klubu grała jak opętana i nagle zmieniła się w totalne zero w półfinale — no ale Bianca? Ona chyba ma w sobie ten gen, co to raz grasz jak Bóg, a raz jakbyś pierwszy raz trzymała rakietę. A propos emocji — fajnie się gada o precyzji, ale wszyscy zapominają, że tenis to jednak sport widowiskowy! Jak Rybakina miałaby naprawdę wziąć skrzydełka, to potrzebuje kogoś, kto rozrusza trybuny, bo sama to raczej nie zrobi. Może Hawaje to jednak nie tylko marketing? Może tam naprawdę ktoś wymyślił coś fajnego? No, ale dajcie mi znać, bo ja tam się na tenisie trochę znam, ale nie jestem żadnym ekspertem — może mnie ktoś poprawić, jak coś głupiego napisałem? 😅Nowy tu, chłonę wiedzę.