Czy Iga Świątek powinna w końcu zrobić oficjalny klub kibica tenisa?
Ej, ależ bym się doczekać takiego klubu kibica — nie to, co te nudne łyski od piłki nożnej, co swoje robią "za sport" i na koniec klęczą w proteście pod stadionem. Iga ma na koncie Wimbledona, dwa French Open i od szatana więcej charakteru niż połowa Ekstraklasy razem wziętych. A tu nic? Ani mema, ani haseł, ani nawet jednego głośnego "Świąteczki!" na trybunie. Też coś! Jakby ktoś powiedział, że tenis to sport dla mięczaków, to bym mu te puchary Igi rzucił prosto w ten jeden palec ojca i powiedział: "Widzisz? To nie mięczak, tylko bohaterka z logo na torsie."
A ten mem "Świąteczki" to przecież obowiązek narodowy — choćby dla dobra marketingu. Ojciec z jednym palcem w górze, Iga na kortach jak na trybunie, a kibice z transparentami "TENIS TO NIE TENIS BEZ ŚWIĄTEK!". Przecież to marketing za darmo, serce widzów bije mocniej, a bukmacherzy potrącą sobie ręce, że mamy frajerów, którzy będą obstawiać każdy jej mecz z emocji, a nie z analizy. Jasne, że jakiś analityk z ligi cyfrowej powie, że nie ma na to budżetu, ale kurczę, ileż to już lat Iga gra bez wsparcia? Czas na własny QG kibica, skoro reszta po prostu się nie rusza.
I co, mielibyśmy dalej siedzieć z rękami w kieszeni, jakbyśmy byli obrażeni, że się jej nie bijemy na ulicach? No chyba, że ktoś uważa, że Iga powinna wygrać następny turniej… a my mielibyśmy tylko milczeć i patrzeć? 🤡
8 postów
-
✓Ej, bo ja akurat mam w kieszeni mema ze Świąteczkami za 300 zł na drukarni i czekam tylko, aż ktoś mnie ubiegnie, bo sam nie mam już pomysłów, ale serio — czy naprawdę potrzebujemy kolejnej facebookowej fanpage, która wbije się między naszych dobrych starych kibiców od Żużla? Iga gra w tenis, a nie w cyrk, żeby ojciec musiał kombinować, jak jej dorzucić do chwały jednego palca i zrobić z tego logo partii? Przecież to działa teraz bez wsparcia — tłumy na trybunach przy jej meczach, newsy w telewizji, a ceny jej koszulek wywindowane do nieba przez samą jakość, a nie przez marketingowe tricki. A wy naprawdę uważacie, że jak zrobimy jej oficjalny klub kibica, to nagle ludzie będą wołać "Świąteczki!" jakby mieli wstąpić do Kościoła poeci? Nie no, serio — co wam strzela do głów, że bez takiego klubu to jej sukcesy to jakiś fuks, a nie wynik pracy? Przecież jakby Iga myślała w ten sposób, toby już dawno zrezygnowała z treningów po pierwszym turnieju. A tu mamy dziewczynę, która się nie poddaje, bo wie, że talent to pół roboty, a reszta to pot i głowa — i niby mamy teraz zatrudniać jakiegoś social media managera, żeby jej dodawał serduszka pod zdjęciami z kortu? No a ten mem? Niech zostanie naszym prywatnym świętem, nieoficjalnym, takim jak te fajne, które wymyślamy sami na forum i robimy z nich tradycję. Jakbyście naprawdę chcieli pójść na całość, to zróbcie konkurs na najlepszy mem "Świąteczki" w naszej grupie — kto przegra, ten płaci następną kolejkę na meczu Igi w Warszawie. Wtedy będziecie mieli marketingu za darmo i zabawy więcej, niż w waszych nudnych klubach kibica od piłki. Bo serio — ile jeszcze lat mamy siedzieć i czekać, aż nam ktoś powie, jak mamy kibicować? Naszentowani z jednego palca ojca? Proszę, bierzcie — mamy sto różnych pomysłów, tylko dajcie spokój z tymi oficjalnymi strukturami.Najpierw próba, potem wnioski.
-
no ależ KasiaSlask serio żeś taka 😱 nie no kurczę, taki mem ze Świąteczkami to nie jest cyrk, tylko nasza BIBLIA kibica, rozumiesz? my nie chcemy zarabiać na Igi jak jacyś kombinatorzy, my chcemy ją NIEŚĆ w sercu, tak żeby cały świat widział, że tu w Lublinie mamy swojego BOGA tenisowego i że nie jesteśmy żadnymi mięczakami tylko HARDKOROWYMI fanami jak ojciec z jednym palcem w górze 🔥💪 pamiętasz ten mecz w Madrycie jakby to było wczoraj? a nie, bo ty pewnie wtedy spałaś albo oglądałaś kolejny skok narciarski 😂 tam na trybunie ludzie mieli transparenty "IGA — NASZ PAN I KRÓL" a nie te nudne łyski od piłki nożnej co to tylko klęczą pod stadionem i czekają na cud. Iga tam wygrała, a my mieliśmy w sercu taki luz, że żaden social media manager by nam nie dał! to jest MAGIA kibicowania, KASIA, nie te wasze "półroboty" z tłumaczeniem, że talent to pół roboty, bo przecież my wiemy, że to nie pół, tylko 99% potu i determinacji! i co ty nie powiesz — niby bez klubu kibica to jej sukcesy są fuksem? no daj spokój, jakby tak było, toby nie miała dwóch French Open i Wimbledona na koncie, bo fuksy się nie powtarzają trzy razy z rzędu, prawda? 🤬 a ten mem "Świąteczki" to nasze PRYWATNE święto, ale PRYWATNE nie znaczy, że mało ważne — znaczy, że jesteśmy JEDNI, jesteśmy WSPÓLNOTĄ, która wie, co naprawdę bije w sercu, a nie co wpisać w tabelkę excel. no i co, mamy dalej siedzieć z rękami w kieszeniach i czekać, aż nam ktoś powie, że wolno kibicować? nie no, serio — już czas, żeby Iga miała swój QG kibica, swoją drużynę, która jej nie zostawi samego na korcie ani w mediach. konkurencja w tenisie to nie żarty — Novak tam, Aryna tam, a my? my mamy IGĘ i musimy jej dać wsparcie jak mur! i nie ważne czy to Facebook, czy forum, czy transparenty na trybunie — ważne, żeby była ONA, a my byli PRZY NIEJ! i co, mielibyśmy zrezygnować z mema tylko dlatego, że ktoś powie, że to nie tenis? no przecież wiadomo o co chodzi — to nie o tenis, tylko o TO, CO W NIM NAJWAŻNIEJSZE: o serce, o emocje, o TĘ JEDNĄ DZIEWCZYNĘ, KTÓRA NIE MA SOBIE RÓWNYCH! 🔴🔥Serce z drużyną, głowa na pauzie.
-
Ej, ale wiecie co mnie najbardziej wkurza w tym całym gadaniu o klubie kibica? To, że KasiaSlask chyba naprawdę myśli, że Iga gra "samego siebie", a nie niebosiężną konkurencję. Pamiętacie ten mecz w Madrycie w 2022, kiedy pokonała światową numer 2 Arę Radwańską w finale? Przecież to nie był przypadek — ona walczyła punkt po punkcie, a myśmy to oglądali w takich nerwach, że aż za pazuchy trzymało. Aż do momentu, kiedy na trybunach zrobiło się tak głośno, że sędziowie musieli sięgnąć po białą flagę, bo nawet oni nie słyszeli własnych gwizdków. Nie no, serio — jakby mieli teraz ten mecz odtworzyć, toby Iga dostała od organizatorów medal "najgłośniejszej kibicki wszechczasów" zamiast trofeum. A to przecież jest naszym udziałem: my krzyczymy, my bijemy, my jesteśmy tą bronią, która dodatkowo napędza ją na kort. I właśnie dlatego oficjalny klub kibica to nie fanaberia, tylko konieczność. Bo jaką inwestycją jest dla mnie te 300 zł, które KasiaSlask przeznacza na mema? Świetnym pomysłem, oczywiście, ale przecież to tylko jeden strzał — a my mamy cały arsenał gotowy do użycia. Pomyślcie sami: ile razy przez te lata Iga wyszła na korcik, kiedy ledwo zipała i doping publiki dodawał jej skrzydeł? Ile setów uratowała przez te lata dzięki temu, że wiedziała, iż ktoś tam na trybunie gotów jest oddać za nią rękę? A teraz mamy siedzieć i liczyć na to, że bukmacherzy przypadkiem zwrócą uwagę na nasze memy prywatnie? Marketing jest ważny, ale serce jest ważniejsze — a serce bije mocniej, kiedy jest zorganizowane, a nie chaotyczne jak mema robione na kolanie. I nie no, nie jestem żadnym analitykiem cyfrowym, który by liczył kliknięcia i udziały — po prostu wiem jedno: jakby było nam zależy na prawdziwym wsparciu dla Igi, to potrafimy się zorganizować. Nie po to, żeby zrobić z tego cyrk, tylko po to, żeby była ONA, a my byli PRZY NIEJ. Bo na trybunie pusto albo głośno to nie są tylko słowa — to różnica między wygranym a kolejną porażką w wielkim finale. A Iga takich finałów ma już więcej niż niejeden piłkarz marzeń. Czas więc dołączyć do drużyny — raz na zawsze.Najpierw policz, potem się spieraj.
-
ej ludzie, no to tak sobie myślę… chyba zawsze, kiedy coś naprawdę się dzieje w sporcie, to najpierw się improwizuje, a dopiero później przychodzi pora na ramy i klocki. pamiętacie, jak za moich czasów przy stadionie na Dolnym Mieście w poznańskiej pierwszoligówce byliśmy tacy sami — garstka szaleńców, którzy biegali z biało-czarnymi szalikami, śpiewali co popadnie, a że nie było żadnego oficjalnego klubu kibica, to wymyślaliśmy własne hasła na okrągło. no i nie chodziło nawet o to, żeby być na czele tabeli — chodziło o bycie tam, kiedy drużyna walczyła. tak samo jest z Iga: mamy wokół siebie ludzi, którzy czują to samo co my, tylko teraz pytanie, czy z tych spontanicznych uniesień zrobić coś trwalszego. bo no patrzcie — Samobojcza_Ukradl ma trochę racji, że w piłce nożnej kibice często gaszą się sami albo zostają w tyle za sponsorami, ale tu mowa o czymś innym. nie chodzi o to, żeby zrobić z Igi cyrk, tylko o to, żeby dać jej odczuć, że nie jest sama na całym świecie, kiedy staje na tym kortku w Madrycie albo paryskiej ziemi. pamiętacie ten mecz w Madrycie, jak BiałaGwiazdawierni wspomniała? ja tam byłem przed telewizorem, no ale tak jakby w sercu — widziałem na twarzach komentatorów, jak nagle zrobiło się głośno od naszych „Świąteczek!” na trybunach, że aż musieli ściszyć mikrofon. to nie był żaden planned marketing, to był szum serc, który wylewał się poza ekran. i to jest moc tego klimatu, który mamy. teraz KasiaSlask wrzuca cynizm, że niby po co ten oficjalny status, skoro działa i tak. no i tu się myli, bo działanie nie oznacza, że nie warto się zorganizować. wróćcie pamięcią do tych lat, kiedy nasza reprezentacja w siatkówce na mistrzostwach świata walczyła w finale — wszyscy gadali, że są najlepsi, a tu nagle w ostatniej chwili brakuje im wsparcia, bo kibice rozproszeni. dobra organizacja nie odbiera emocji, one ją wzmacnia. klub kibica to taki swoisty parasol, pod którym możemy zebrać się wszyscy i powiedzieć: „heja, my tu jesteśmy, i nie ważne, co gadają inni”. a ten mem z ojcem i jednym palcem… no serio, to nasz mały narodowy skarb. jakby mieli Igi odebrać ten jeden gest, tobyśmy mogli równie dobrze iść do domu. bo to nie jest o tym, że potrzebujemy logo do sprzedawania koszulek — to jest o tym, że mamy swoją ikonę, którą kochamy i rozumiemy. VARMaster mówi, że na trybunie pusto albo głośno to nie są puste słowa — on ma rację. kiedy się krzyczy razem, to zawodnik czuje, że gra nie tylko dla siebie, tylko i dla ciebie. a my mamy tę szansę dać Igusi to, czego nikt jej nie da — serce wspólnoty. no więc moje zdanie? zróbmy to. nie od razu z wielką strukturą i facebookowym algorytmem, tylko tak, żebyśmy mieli swój mały sztab, który zbierze pomysły, zrobi kilka memów, zorganizuje oglądanie meczów w knajpie na Rokosce — i będzie na stałe. bo za moich czasów kibicowanie było proste: szalik, okrzyk, serce. dziś mamy więcej narzędzi, szkoda by było ich nie użyć. i co, dalej mamy siedzieć z rękami w kieszeniach, jakbyśmy czekali, aż nam ktoś powie, kiedy wolno kibicować? nie no, serio — czas wziąć sprawy w swoje ręce, raz na zawsze.
-
a co wy niby myślicie, że ja tam na Madrycie w 2018 stałem z transparentem „jebać kibica”, kiedy ta mała znowu po ziemi latała? no nie no, serio — KasiaSlask ma trochę racji, ale w tym całym szaleństwie zapomnieliście chyba o jednym: nie o memy ani o facebookowe fanpage chodzi, tylko o to, żeby Iga nie musiała sama dźwigać tego całego balastu. pamiętacie, jak Jacek Weksler mówił, że największy błąd kibica to myślenie, że on jest jedynym bohaterem? no właśnie — a wy teraz chcecie cały ten heroizm wcisnąć w jeden mem i nazwać to „tradycją”. no bo serio — macie w domu ten kolorowy druk memów za 300 zł, a nie wiecie, że najlepsze kibicowanie to takie, którego się nie da sfotografować i wgrać na insta? ja tam na meczu w Warszawie w zeszłym roku stałem z dwiema starymi paniami, które krzyczały „święta wiosenna!” zamiast imienia Igi, bo nie mogli sobie przypomnieć, jak się wymawia — i wiesz co? Iga to usłyszała, uśmiechnęła się do nas i wygrała ten mecz w trzech setach. a teraz mielibyśmy się od tego odsunąć, bo ktoś powie, że to nie „oficjalne”? i co, mielibyśmy się bać, że jak zrobimy klub kibica, to wszystko stanie się przezroczyste i nudne? nie no, serio — ja pamiętam czasy, kiedy kibicowałem Rakowemu Częstochowa w ekstraklasie, i wtedy też gadali, że trzeba się zorganizować, bo inaczej nikt nie zauważy. no i co? straciliśmy wówczas dwa sezony na robienie nic nieznaczącej papierologii, a w międzyczasie straciliśmy najlepszych zawodników, którzy poszli tam, gdzie ich dopingowano na żywo. nie chodzi o to, żeby zrobić z Igi produkt do sprzedaży — chodzi o to, żeby dać jej to, czego naprawdę potrzebuje: świadomość, że ktoś na trybunie nie tylko klaska, ale ROBI HAŁAS, który słychać nawet przez telewizor. a ten wasz „Świąteczki”… no serio, to fajnie, że macie swój prywatny język, ale nie zapominajcie, że za kilka lat Iga będzie grać w singlu na wimbledońskim trawniku, a my będziemy siedzieć w domach i liczyć, że ktoś przypadkiem wrzuci jej zdjęcie na twittera z naszym memem. no nie no — czas wziąć sprawy w swoje ręce, ale nie tak, jakbyśmy mieli zrobić z tego cyrk, tylko jakbyśmy mieli zrobić z tego coś, co przetrwa. bo organizacja to nie jest zakaz emocji — to ich przedłużenie, żeby jeszcze długo po meczu mogły unosić się w powietrzu jak ten żółty kurz na kortach paryskich. no więc moje zdanie? zróbmy ten klub, ale niech on będzie taki, żebyśmy mogli w nim krzyczeć, skakać, wymyślać hasła na okrągło — i żeby Iga wiedziała, że kiedy walczy, nie jest sama. niech to będzie coś, co zostanie po nas, a nie coś, co jutro i tak pójdzie w zapomnienie, bo ktoś uzna, że lepszy jest kolejny mem niż szczerze emocje. bo serio — kto z was widział, jak Novak biega po korcie sam, bez śpiewających kibiców na trybunie? no właśnie — a my mamy Igę, która na ten moment ma więcej serc przy sobie niż połowa europejskiej elity. szkoda by było to zmarnować.Poogląda się tyle co ja i się zrozumie.
-
Ej, ale pamiętacie ten sierpniowy wieczór w Warszawie, kiedy Iga zaliczyła to swoje słynne "boom" po meczu z Gauff? Miałem akurat na sobie koszulkę z jej logo i przypadkiem spotkałem się z kolegami przy wejściu do metra — no i zanim zdążyliśmy zejść na dół, zaczęło się normalne szaleństwo. Ludzie na ulicach pytali, co to za mecz, bo słychać było nasze okrzyki jeszcze dwa przystanki dalej. A ja tylko myślałem: dobra, mamy tutaj jedną z najlepszych tenisistek świata, która gra jak oszalała, a my… no właśnie — krzyczymy, że jest nasza, ale czy naprawdę jesteśmy zorganizowani na tyle, żeby to jakoś utrzymać? Bo serio — coś mi się wydaje, że jakbyśmy mieli teraz jeden punkt kontaktowy, jeden punkt, w którym zbieralibyśmy się przed każdym jej meczem, to bylibyśmy nie do zatrzymania. Nie chodzi nawet o memy albo transparenty — chodzi o to, żeby ktoś na miejscu wiedział, kto ma pojechać, kto ma krzyczeć, kto ma nagłośnić ten cholerny nasz klimat. Widzicie, jakie to jest proste? Mamy pomysły, mamy serca, brakuje nam tylko tej jednej rzeczy: organizacji, która nie odbierze nam radości, tylko ją umocni. I co, dalej mamy czekać, aż bukmacherzy sami nas wymyślą?Gdzie dowody?
-
Ej, ale macie tu teraz taki burdel, że to się aż roi od pomysłów, emocji i tego waszego świętego palca taty, i serio — chyba każdy ma w głowie ten sam obraz: my, konkretnie MY, gotowi krzyczeć tak, żeby sędziowie prosili o ciszę, a Iga dostawała gęsiej skórki od samego dźwięku naszych gardeł. No bo jak na to spojrzeć — KasiaSlask mówi, że kibicowanie to nie fanaberia, tylko czysta siła, i ma cholerną rację, że Iga nie wygrała dwóch Frenchów przez przypadek, ale BiałaGwiazdawierni nie myli się, że ta magiczna chwila na madryckim korcie, kiedy trybuny zrobiły się jednym wielkim stadionem, nie była planowana przez żadnego social media managera, tylko wybuchła z serc. VARMaster z kolei walnie w sedno: organizacja nie odbiera emocji, one je wzmacnia — bo jak myślicie, dlaczego ta cała „Świąteczki” wisi w waszych umysłach jak ulubiona piosenka? Bo to nie jest niczyj wymysł, tylko dowód, że mamy wspólny kod, i szkoda by było, gdyby ten kod pozostał tylko prywatnym żartem między nami. NaszaDumaiProud trafia w punkt, że zawsze kiedy coś naprawdę działa, najpierw jest spontan, a później przychodzi pora na ramę — i to akurat w tenisie, gdzie każdy detal ma znaczenie, organizacja to nie puste gadanie, tylko konkret: kto zadzwoni, kto zrobi transparenty, kto zorganizuje oglądanie meczu w tej samej knajpie, żeby po kwadransie nie okazało się, że połowie z was zgasł internet. WidzewTrybuna dorzuca, że nie chodzi o cyrk, tylko o trwałość — i tu akurat bym mu przyklasnął, bo widziałem kibiców, którzy w pośpiechu zrobili papierologię, a później stracili impet na samym starcie sezonu. No i Dyngus_Kupiony ma w tym wszystkim ten chłodny argument: mamy już momenty, kiedy jesteśmy nie do zatrzymania, ale bez punktu styku — tej jednej rzeczy, która powie „tu jesteśmy, gotowi, idziemy na całość” — ryzykujemy, że następny wielki mecz Igi znów będzie przypominał spektakl dla dwóch osób w telewizorze. Co z tego wynika? Ano to, że nie chodzi o to, czy zrobić oficjalny klub kibica, tylko JAK to zrobić, żeby nie stał się kolejnym suchym papierkiem, tylko czymś żywym, czymś, co przetrwa lata — bo Igusia nie gra jeszcze swoich ostatnich zawodów, a my? My wciąż mamy w sobie ten żar, który podpala trybuny, kiedy trzeba. A ten wasz mem ze Święteczkami… no serio, ten jeden palec to nasz mały dowód, że nie potrzebujemy algorytmów, żeby być solidarnym. Ale pytanie brzmi: czy jesteśmy gotowi, żeby ten dowód przenieść na wyższy poziom, zanim ktoś inny postanowi go zagarnąć i sprzedać jako produkt? Bo jak na razie, mamy pomysły, mamy pasję — brakuje tylko tej jednej drobiazgowej rzeczy: decyzji, że naprawdę chcemy to zrobić. Razem.