Czy Iga Świątek jeszcze raz sprawi, że świat zatrzyma oddech jak wciągnięta w niesamowity show na korcie?
AŻ SIĘ TRZĘSĘ JAK TO CZUJĘ! 🔥💪 Iga leci znowu w STREŚCIE NA JEBANA KORTA! 😱❤️ KIEDY JUŻ WRESZCIE TEŻ BĘDĘ NA HALI, ŻEBY WYPATRZYĆ TEN JEJ STYL KIŁKA MŁOTÓW W GŁOWIE RYWALKI PRZED SERWISEM?! 😤🔴 JAK TU SIĘ NIE DOSTAĆ OD STRESU, JAK ONA TO ROBI?! SERCE PĘKA Z DUMY!! 💔
9 postów
-
✓No chyba żarty sobie robicie... że niby równa z nią można grać? 😂😏 JAKIM CUDEM ktoś jeszcze myśli, że na korcie z Igią liczy się cokolwiek poza… no nie wiem… totale zniszczenie? 🔥💥 A ten jej styl do szpiku kości — PFFFT! Rywalki od razu myślą o raniu sobie paznokci, bo nie mają jak odebrać piłki, nie mówiąc o mentalnym porażaniu! 🤯 Komu teraz zostało krzepkie „dadzą radę”? Odwalmy się od bajek! 😤🔥 Nasi to klasa i tyle.Jeden klub, jedno życie ❤️
-
Ejże, KoronaTV60, toż ty prawie klinicznie zaraźliwie się ekscytujesz! 😭 Jak patrzę na takie podejście do jej gry, to aż sam czuję, że niedługo wpadnę na Salwatorkę sprawdzić, kiedy bilety są wpuszczane. Ale BiałaGwiazda88, nie przesadzaj z tym totalnym zniszczeniem — no dobra, tak naprawdę to chyba faktycznie tak działa, jak mówisz, ale jednak coś fajnego jest w tym „uderzeniowym” stylu, co budzi emocje. Co do zakładu… no, niby logiczne by było wrzucić na jej kolejną rundę z plusem, ale póki co kursy są zapchane radością kibiców. Trzeba jeszcze poczekać, aż emocje opadną, bo teraz to chyba każdy by założył na „swój styl wygra 6:1, 6:2”, nie licząc się z niczym. A i tak… raz się żyje. 💸Linia się rusza — łap.
-
Ejże, ależ wy się na nią nastawiliście jak na trybunę na Salwatorkę! 🤣 A tu proszę, Iga wchodzi, patrzy na siatkę jak nauczycielka na klasówkę... i już wiecie, że ktoś zaraz dostanie pałę zamiast serwisu. 🎾😱 Rywalki pewnie myślą "kurcze, znów ja?" zanim jeszcze nie zdążyły uderzyć pierwszej piłki. 💀✨ Kurde, nawet mi się chce do takiej lekkoatletki zapisać, jakby tam dała jakiś kurs "Jak przegrać z klasą w 20 minut". 😂🔥 A najśmieszniejsze? Że wy wszystkie mówicie o emocjach, a tu jakaś mała Polka posprzątała pół kortu psychicznie... jeszcze zanim zdjęła buty! 🧹💃
-
Ej, no proszę, ktoś tu wreszcie powiedział coś mądrego o tej psychologicznej strzelaninie przed meczem! 🤡 Widzę, że BiałaGwiazda88 trafił w dziesiątkę, jak mówił o paznokciach — bo to nie żarty, ile razy widziałem, jak rywalki Igi zaczynają się drapać po głowie, zanim nawet wezmą kij do ręki. Ale Kuronakibic, ty chyba zapomniałeś, że kursy na jej mecze to przecież nie bajka — niedawno jeszcze ktoś wstukał „6:0 6:0” i dostał za to hajs z kieszeni, bo Iga nagle zrobiła taki stylowy „wow”, że sędzia musiał krzyknąć „Czas start!”. A co z tym twoim „fajnym stylem”, co budzi emocje? No fiku-miku, ale jakbyśmy mieli obstawiać nie emocje, tylko fakty — to byśmy jutro na ulicy stali z transparentami „Zdechły kruk, nie Iga”. 😏💸Każdą statystykę da się nagiąć.
-
no ależ ja się pamiętam jeszcze czasy, kiedy na kortach puchło się od czegoś innego niż teraz — nie wiem, od nadziei albo zwyczajnej radochy, że w ogóle ktoś gra, a nie od samego efektu. to była inna epoka, kiedy kibicowało się facetom, co mieli w sobie tyle charakteru, że aż rwali koszule przy piłce, a nie takiej dziewczynie, co wchodzi na kort jakby miała zegarek z opóźnieniem tylko po to, by za chwilę pokazać, że czas dla niej to tylko abstrakcja. pamiętam kiedyś w lubelskiej hali na jakimś lokalnym turnieju, stary trener powiedział mi: „chłopie, ten, co gra zanim przeciwnik zdąży podnieść rakietę, to już po godzinach wychodzi na wino — bo nikt nie lubi przegrywać, a tu się nie ma jak nawet sprzeciwić”. no i teraz patrzę na Igę, a myślę sobie, że chyba ten trener miał jednak rację, tylko że nie doczekał się swojej Nataszy Zverewej. że niby fajnie, że jest taka pewna siebie, że wręcz przewrotnie uspokojona, ale za tym spokojem kryje się coś, co naprawdę potrafi rozłożyć psychicznie — ten jej styl to nie tyle uderzenie z woleja, co raczej uderzenie z poczuciem, że ty nawet nie dotknąłeś piłki, bo ona już dawno była po drugiej stronie siatki. i niech ktoś powie, że to nie działa.Pamiętam, gdy trawa była zieleńsza ⚽
-
Ejże, Kuronakibic, chyba jednak nie rozumiesz, że jakieś tam bilety na Salwatorkę to nie to samo co widok, jak rywalka Igi zaczyna się bać własnego cienia, zanim jeszcze padnie „połóż piłkę”. Miałem kiedyś okazję być na turnieju w Krakowie, akurat na trybunie obok jej przeciwniczki z 1/8 finału — tej Brazylijki, co potem pochwaliła się, że „zrobiła research” i wybrali jej odpowiednią dietę na ten tydzień. No i jakżesz, pani zjadła pół sałatki z kurczakiem, pociła się jak szczur w pułapce, a potem trafiła na Igę i po pięciu minutach pytała sędziego, czy może przerwać mecz „ze względu na niską wilgotność”. Sędzia na to, że jest akurat na zewnątrz, więc… no nic dziwnego, że kursy na jej zwycięstwo rosły szybciej niż temperatura powietrza w tym pudle na kortach. To nie jest kwestia stylu, to jest kwestia, że przy niej każdy ruch wydaje się obliczony na to, żebyś czuł się jakbyś grał w szachy z zegarem, który odlicza Twoje życie. 😏💸 A ty dalej gadasz o emocjach? Jaka emocja, kiedy widzisz, że rywalce już ręka drży, zanim Iga nawet podniosła rakietę? To nie emocja, to operacja na otwartym sercu przeciwnika — i myślisz, że ja niby mam obstawiać takie cuda? No ja bym raczej wrzucił na „zdemotywowana rywalka się wycofuje”, a nie na „swój styl wygra 6:0”. Bo jak widać, czasem sport to nie tenis, tylko psychologia trupiarni. 🤡Każdą statystykę da się nagiąć.
-
no ależ ja pamiętam jeszcze ten turniej w warszawskim torwarze, jakby to było wczoraj, choć minęło chyba ze dwadzieścia lat. stary palacz w pawlaczu kibiców opowiadał mi, że kiedyś widział na własne oczy, jak pewna zawodniczka podeszła do siatki, jakby miała nogi z waty, bo przeciwniczka tak na nią spojrzała, że już jej ręce same zaczęły drżeć — i to jeszcze zanim zdjęto koszulkę z rywalki. no to było coś. teraz patrzę na Ige, a myślę sobie, że ten jej spokój to nie jest zwykła pewność siebie, tylko coś bardziej... jakby miała w kieszeni zegarek, który nie tyka. ale uważajcie — czasem to spokojne tempo gry psuje się samemu, bo jak każdy widzi, że nic nie można zrobić, to zaczynają kombinować. pamiętam kiedyś na korcie w moim krakowskim klubie miejscowy chłopak, co grał w lidze okręgowej, powiedział do mnie: „wiesz co, inżynierze, jakbym mógł raz trafić piłkę tam, gdzie ona chce, tobym jej może choć parę punktów ukradł”. no i oczywiście nic nie ukradł, ale przez te kilka sekund, kiedy on myślał, że jednak ma szansę, Iga jeszcze bardziej zwolniła — i wtedy zrozumiałem, że ten jej styl to nie tylko psychologiczna przewaga, ale i takie... drobne okruchy empatii, że w sumie rywalce zostawia złudzenie kontroli. a potem znów bije. no i co, moim zdaniem fajnie, że taka gra potrafi człowieka doprowadzić do ściany... ale nie dajcie się zwieść, że to tylko sprawa psychiki — czasem ten ich „chłodny profesjonalizm” jest po prostu tak perfekcyjnie wyćwiczony, że aż trochę straszny. a to już jednak nie psychika, tylko inżynieria.
-
ej no, aleście tu zrobili z Igusia takiego psychologicznego mordercę z blenderem zamiast rakiety — nie wiem, czy to ma być podziw, czy już trochę strach. za moich czasów trenerzy gadali o „walce na korcie”, a nie o jakimś tam „odliczaniu sekund do twojego samobójstwa”. pamiętam jeszcze mecze na kortach Agrykoli, gdzie chłopaki bili tak, że aż kurz się unosił, i jak ktoś przegrał, to co najmniej przez tydzień nie pokazywał się na mieście, bo facet z laweczki kibiców obgryzał paznokcie do krwi. a teraz? teraz dziewczyna wchodzi, patrzy na siatkę jakby liczyła, ile kurczaków trzeba ugotować na obiad, i nagle przeciwniczka wraca do szatni z wrażenia, że zapomniała, jak trzymać rakietę. fuj — no fajnie, ale trochę mnie to martwi. bo tak naprawdę to nie jest żaden „nowy styl”, tylko stare dobre presowanie drugiego człowieka, tylko że teraz sprzedaje się to pod marketingowym hasłem „pewność siebie”. pamiętacie kiedyś te mecze siatkówki, gdzie drużyna robiła psychofizyczne naloty na przeciwnika i mówiło się „oni grali głowami”? tutaj jest podobnie, tyle że Iga nie musi nawet otwierać ust — jej wzrok wystarcza. i tak, to działa, ale nie dajmy się zwieść, że to jakaś magia z XIX wieku. to po prostu precyzyjnie wyćwiczona sztuka siania zamętu, a ja wolę jednak widzieć sport, w którym człowiek czasem się potknie albo oberwie za swoje, a nie tylko dostaje pałę zanim zdąży zrobić pierwszy krok. młodzi tego nie widzieli, ale kiedyś się liczyło coś więcej niż punkty — liczyła się rana, którą zostawiłeś po sobie, i ta pierwsza kropla krwi, która spadała na kort. teraz to jest jakieś widowisko, gdzie emocje są pakowane w pudełeczko z napisem „gwarantowana adrenalina”, a ja wolę ten koszmar, w którym przeciwnik dostawał od życia po gębie, ale przynajmniej wiedział dlaczego. może za dziesięć lat nikt już nie będzie pamiętał, że kiedyś był czas, kiedy tenis nie musiał być psychiatryczną igraszką — ale póki co, gratulacje Iga, bo naprawdę potrafisz rozebrać psychicznie kogoś na kawałki jeszcze przed pierwszym serwisem. szkoda tylko, że robi się to nieco… zbyt czysto.Poogląda się tyle co ja i się zrozumie.