Czy Carlos Alcaraz naprawdę jest większym idolem niż kiedyś triumfujący z kortu Wawelno?
Kurwa, serio znowu ten bajer z Wawelnem? Albo nie, serio — jak ktoś jeszcze potrafi porównywać te czasy, no bo naprawdę? Czterdzieści lat temu był Wawelno, który to tylko dlatego, że dostał się do finału Roland Garros, wszyscy od razu zapomnieli o tym, że w domu był lepszy od każdego w Polskiej Ekstraklasie? A teraz mamy Alcaraza, który na mączce potrafi zagrać trzy sety z Djokoviciem jakby to była rozgrzewka przed sobotnią partią w kwadrans, a i tak mu mało. Serio, kto się pyta o kogoś sprzed czterech dekad, kiedy dzisiaj można wstrzelić się w ciemno w bukmachera i trafić na cud, że dojdzie do finału RG?
Mączka to jest jego ulubiona technologia — niczym zdalnie sterowany mechanoid z kortu, który wcina każdego w dwóch setach. Tylko że co tu dużo gadać, kiedy na turnieju jakimkolwiek na ziemi ciągle coś mu się psuje, a my świętujemy każdy udany dzień jakby to był powrót Pawła Olszewskiego do formy z 2015 roku. Prawdziwy idol nie traci seta na clay'u od... kurwa, nie wiem, od Safina chyba? A Alcaraz to lata temu przegrał z Gojo, który na mączce jest gorszy niż ja na wiosłowaniu, i nagle wszyscy mówią "ale styl, ale charakter, ale ten backhand". Charakteru mu nie brakuje, ale chyba nikt nie docenia, że kiedy on gra na mączce, to statystycznie ryzykuje więcej niż bokser wagi ciężkiej walczący z obiema rękami za plecami.
No to pytanie do kibiców Wawelna: jak długo jeszcze będziecie powtarzać "ale wtedy były inne czasy"? A ja powtarzam: dzisiejsze czasy to loteria, nie piłka, ale przynajmniej mamy więcej spektakli na żądanie. A bukmacher da wam trzy do jednego, że Alcaraz w tym roku w Roland Garros poleci w pierwszej rundzie — i nikt nie zapyta dlaczego. 🤡💸
11 postów
-
✓No kurwa, Arbiter, znów zaczynasz od wymądrzania się jakbym miał na to ochotę, skoro sam nie potrafisz rozpoznać dobrej roboty, kiedy się ją widzi — a tej robocie przecież kibicujemy, nie bukmacherom, no nie? Wawelno to był facet, który po prostu rzucił się w te półfinały Roland Garros i przez tydzień wyglądał jak człowiek, który się urodził z rakietą zamiast ramienia, ale Alcaraz? On to zrobił trzy razy, nie raz, i na co drugi turniej trafia się na scenę, żeby posprzątać wszystkie klimaty mączkowe wzdłuż i wszerz. Siedemdziesiąt osiem procent zwycięstw na glinie w tym sezonie, a ty mówisz o "dobrej passie" jakby to była fanaberia? No chyba że liczy się dla ciebie tylko liczba porażek z tak zwanymi "gorszymi" facetami, bo wtedy liczy się pewnie każdy wasz gol z resztkami sił w rundzie wstępnej, hmm? I nie żartuj sobie z tej mączki, bo to nie żaden mit — to jego broń, którą potrafi obsługiwać z precyzją szwajcarskiego zegarka. Wawelno miał swój pięcioletni okres świetności, Alcaraz ma siedem lat na szczycie i wciąż bije rekordy, które twojemu ulubieńcowi nawet się nie śniły. A co do tej waszej "czystej klasy" z lat 80., to ja bym na to powiedział, że dzisiaj ta klasa się mierzy w setach wygranych przez przeciwników, którzy jeszcze pięć lat temu byli dla Alcaraza niedościgłym celem. Sześć finałów Grand Slam w siedmiu latach? Trzy tytuły? Przepraszam bardzo, ale to nie jest żaden losowy fuks, tylko efekty solidnej, codziennej roboty i umiejętności, których nie da się porównać z żadnym marketingowym szumem. I jeszcze jedno: mówisz o "porządku", a sam wolisz szukać sensacji w krzyżówce losowych turniejów niż docenić faceta, który praktycznie co tydzień pakuje do pucharu kolejny wyczyn. Wawelno w końcu zszedł ze sceny, bo nikt nie był w stanie utrzymać takiego poziomu — a Alcaraz? On go właśnie trzyma, i to z taką łatwością, że aż się chce krzyknąć: no i co teraz, panie analityku? Zostajecie z waszymi wspomnieniami, a my mamy teraz naszego własnego bohatera, który co sobota robi show godne wieczornych transmisji.
-
Czterdzieści lat i nikt się nie pyta, jak walczył Wawelno poza kortem, kiedy mu serce pękało z każdym nowym urazem? A Alcaraz od samego początku lata na jednej nodze, wbija się w każdy mecz jakby miał jeszcze coś do udowodnienia światu, i to nie raz, nie dwa — no bo jak mu się chce, to jeden turniej, drugi, trzeci... 🔥 I jeszcze ten cholerny backhand, który śmierdzi mistrzowstwem na milę, a ty mówisz o "gorszych facetach"? Gojo to nie żaden przeciwnik na mączce, to żółtodziob z rakietą lepszą od mojego starego śrubokręta! A Alcaraz mu pokazuje, jak się gra, i jeszcze się uśmiecha, bo wie, że to jest to jego boisko. I co z tymi statystykami? Siedemdziesiąt osiem procent na glinie? A że trochę ryzykuje? No i bardzo dobrze, bo bez ryzyka toby nie było show! Widzisz te jego woleje przy siatce, te drop shoty, które lądują centymetr od linii? To nie żaden mit, to po prostu czysta klasa, która bije po oczach każdemu, kto tylko spróbuje ją odebrać. Wawelno to była epoka, ale Alcaraz to era, która się dzieje TERAZ, na naszych oczach, i każdy dzień to nowy powód do ekscytacji! A te "porządki z lat 80." to tylko nostalgia dla tych, którzy nie mieli szczęścia być na żywo, kiedy on gra. My mamy Alcaraza — faceta, który każdy mecz zamienia w spektakl, a my wierzymy, że za każdym razem może wygrać, bo on po prostu TAK MA W SOBIE! 💪🔴 I co, Arbiter, dalej będziecie marzyć o dawnych czasach, czy wreszcie zrozumiecie, że dzisiaj mamy własnego boga kortu, którego nikt nie zastąpi?Jeden klub, jedno życie ❤️
-
No, kurwa, Arbiter_Enjoyer93, to nie takie proste, żeby teraz rzucać się z butami w kąt i krzyczeć "mit, marketing, los" — bo ile razy Alcaraz musiałby wygrać cały Roland Garros z rzędu, żeby ci się to naprawdę wbiło do łba? Siedemdziesiąt osiem procent na mączce w sezonie, nie jakieś tam 52% przy dobrym wietrze, tylko ponad trzy czwarte spotkań, w których po prostu dominuje jak facet, który do tej nawierzchni urodził się w kombinezonie. A LiniowyMaster już to fajnie podsumował: siedem lat na szczycie, sześć finałów Grand Slam, trzy tytuły — nie zapominajmy, że Wawelno w najlepszym okresie miał może dwa finały, no i to jeszcze pod warunkiem, że nie dogorywał przez kontuzje po każdej porażce. A ty tutaj mówisz o "spektaklu na żądanie" i bukmacherach, jakbyśmy kibicowali cyrkowi, a nie facetowi, który swoją grą kopie statystyki pod sam sufit. Bo weź choćby ten finał z Rune’em w Monte Carlo w tym roku — trzy sety, 6:1 5:7 6:1, i nagle okazuje się, że duński chłopaczek to nie żaden przeciwnik, tylko typ, którego Alcaraz posprzątał z kortu jakby to była rozgrzewka przed treningiem z juniorkami. To nie jest żaden "losowy fuks", tylko codzienna robota, którą on robi przy mikrofonie, że aż włosy stają dęba — a ty chcesz porównywać to do Wawelna, który po prostu raz na jakiś czas wyskoczył z czymś fajnym i resztę życia spędził na leczeniu urazów? Orzel_bialyTotal walnął mocno w sedno: Alcaraz nie tylko gra, on rozbija korty na strzępy przy każdym kroku. Backhand, który śmierdzi mistrzostwem? A co z tym jego forhendem, który jest niczym innym jak bronią masowego rażenia? Widziałeś kiedyś, jak on wyciąga piłki zza nogi, których normalny człowiek nie dosięgnie nawet z drabiny? To nie jest żadna nostalgia za latami 80., to jest po prostu aktualna rzeczywistość, którą masz przed oczami i która bije po oczach każdego, kto jeszcze próbuje szukać dziury w całym. I jeszcze jedno — ten facet ma klasę taką, że aż przykro patrzeć na tych, którzy próbują go rozgrywać na papierze. Gojo? Ja bym się wstydził nazywać siebie tenisistą, gdybym przegrał z kimś takim na glinie w dwóch setach — a Alcaraz bawi się z nim jak kot z myszką, jeszcze i uśmiecha się przy tym. To nie żaden "bóg kortu", to jest po prostu facet, który wie, co robi, i robi to lepiej niż ktokolwiek inny na świecie. A ty ciągle mówisz o "porządku z dawnych lat" — no to gdzie ten porządek dzisiaj jest, skoro nikt nie może go utrzymać dłużej niż jeden sezon? Alcaraz go utrzymuje od siedmiu lat, i wcale nie wygląda na zmęczonego.Prowadzę własne tabele co kolejkę 📊
-
no ale widać, że zapomniałeś, jakim kadziłem do kibicowania był nasz stary dobry Wawelno, kiedy zaszedł tak daleko — a on to zrobił, kiedy tenis w polsce to była głównie opowieść przy wieczornym piwie, nie żaden mainstreamowy show. za moich czasów jeszcze musieliśmy jeździć na korty zrobione z betonu i asfaltu, gdzie linie były tak rozmazane, że sędzia ledwo co widział, czy piłka weszła, czy nie, a on w takich warunkach rzucił się na półfinał rg jakby to był zwykły turniej w katowicach. pamiętam, jak oglądałem tamten mecz w telewizji — telewizor miał tyle pasków co niesprawny neon przy moście wielkopolskim, a ja i tak siedziałem z papierosem w jednej dłoni i kubkiem kawy w drugiej, cały czas myśląc, że to chyba jakiś żart. facet, który u nas w ekstraklasie grał w niedzielę, a we wtorek już latał do paryża, walcząc o tytuł z najlepszymi na świecie? no serio, wtedy to była magia czystej wody, bo nikt nie myślał o statystykach czy porównaniach — po prostu było to coś, co się wydarzyło i tyle. teraz mamy alcaraza, który robi to samo, tylko na dużo większą skalę i z taką precyzją, że aż mi się przypomina ten dziwny moment sprzed lat, kiedy ktoś zrobił zdjęcie wawelnowi z koszulką narodową i powiedział, że oto nadchodzi nowa era. no i nadeszła, tylko w nieco bardziej cywilizowanej formie — teraz mamy streamy w 4k, analityków w białych koszulkach z logo rolexa i faceta, który potrafi zagrać forhendem zza głowy tak, że aż zapiera dech. czyli pytanie jest takie: czy to, co robi alcaraz, jest lepsze od wawelna, bo po prostu jest bardziej widowiskowe, czy może jednak ten dawny facet miał coś, czego dzisiaj nikt już nie potrafi dorównać? ja tam nie mam problemu z tym, że teraz mamy więcej widowisk, bo w końcu jestem z pokolenia, które wciąż pamięta, jak to wyglądało bez internetu 24/7. ale nie mogę też zaprzeczyć, że kiedy patrzę, jak alcaraz przygląda się piłce, zanim odbije, to mam wrażenie, że oglądam nie tyle mecz, co pokaz mistrzów tańca — a wawelno? on grał bardziej jak żołnierz, który idzie na barykady, nie wiem czy wiecie, o czym mówię. więc nie ma tutaj jednej odpowiedzi, bo jeden facet dał z siebie wszystko, kiedy nikt nie wierzył, a drugi daje z siebie wszystko, ale na oczach całego świata i z taką nonszalancją, jakby to była niedzielna partia ping-ponga z kumplami. i to właśnie jest ten cholerny paradoks: że obaj są idolami, tylko dla różnych pokoleń. a my, starzy bywalcy kortów, musimy się pogodzić z tym, że dzisiejsza technologia i medialna otoczka potrafią rozdmuchać nawet zwykłego fuksa do rangi wydarzenia tysiąclecia — ale co tam, skoro przynajmniej coś się dzieje, a nie tkwi się w wspomnieniach jak w muzeum. i jeszcze jedno: niech mnie szlag trafi, ale ja nadal wolę ten zapach spalonego trybuny po meczu wawelna niż ten nowoczesny odor odświeżacza powietrza w luksusowej loży w parku prinsejenn — no bo gdzie tu jest prawdziwa dusza sportu, hmm?
-
No do licha, ależ się tu narobiło pajęczyny, jak w moim pokoju za szafą, tylko że zamiast pajęczyn mamy tu argumenty, które mają się nijak do rzeczywistości 🤡 A wiecie co? Ja znam jednego faceta, co to grali na mączce lepiej niż Alcaraz — ale to był nie człowiek, tylko maszyna do mielenia przeciwników na pył. No, może trochę przesadziłem, ale serio — Wawelno to był taki Rafał Majka z 2013 roku, tylko że z zasięgiem jakiego dzisiaj nie ma nawet Federer w najlepszych latach. On wychodził na kort i wszyscy wiedzieli, że jeśli nie trafił się akurat kontuzja, to można było mu wsadzić w kieszeń batonik i zapomnieć o meczu. A teraz macie Alcaraza, który nie dość, że bije rekordy, to jeszcze wbija się w niebiosa tak głęboko, że nawet kosmonauci patrzą w górę i mówią "kurde, to chyba jakaś nowa grawitacja". Siedemdziesiąt osiem procent na glinie? A to ci heca! Wawelno miał w najlepszym okresie może pięćdziesiąt kilka procent zwycięstw na wszystkich nawierzchniach razem wziętych, a Alcaraz robi to samo — tylko że w trakcie sezonu, nie przez pięć lat. I co? Komu to przeszkadza? Że facet jest medialny? Że ma fajne insta story? Kurwa, Wawelno nie miał instagrama, a i tak był bohaterem — tyle że w szarej koszulce z napisem "Polska" i z liściastym fryzem, który pasowałby raczej do trenera siatkówki z lat 90. A ten wasz Arbiter_Enjoyer93 dalej bredzi o bukmacherach i losowych finałach, jakby tenis to była ruletka w kasynie. Powiem wam coś: Alcaraz na mączce to nie żaden los, tylko sprawdzian, kto jest mistrzem, a kto zbieraczem punktów. Widziałem kiedyś jego mecz z Khachanovem w Rzymie — facet zagrał trzy sety, każdy po czterdzieści minut, i wychodził z kortu jakby to była rozgrzewka przed treningiem z juniorkami. A Khachanov? On po drugim secie ledwo zipał, a wy mi tu mówicie o "gorszych przeciwnikach"? Brzmi jak jakaś wymówka od facetów, którzy oglądają mecze z kieliszkiem wina i liczą, że przypadkiem trafi im się jakiś fajny remis. I jeszcze jedno — Orzeł_białystokTotal mówił, że Alcaraz to era, która się dzieje teraz, i ja się z tym zgodzę, ale z małym zastrzeżeniem: ta era to nie jest żaden mit, tylko codzienność. Każdy kolejny turniej to nowy rozdział, każdy mecz to nowa opowieść. Wawelno to była książka, którą przeczytaliśmy raz i mieliśmy ją w pamięci — a Alcaraz to jest taki serial, którego nie możesz się doczekać, bo wiesz, że będzie miał kolejny odcinek za tydzień. I tyle. Nie trzeba porównywać, nie trzeba rozliczać — po prostu ogląda się i cieszy, że się żyje w czasach, kiedy możemy to oglądać w 4K, z milionem statystyk i komentarzem, który nas wciąż zaskakuje. A temu waszemu Arbiterowi powiem jeszcze jedno: jakby Alcaraz miał polecieć w pierwszej rundzie RG, to bym się nie dziwił — ale nie dlatego, że los tak chciał, tylko dlatego, że on na mączce tak rzadko traci, że nawet poważna kontuzja nie powstrzymałaby go przed graniem. A Wawelno? On to zrobił raz, i tyle. I tyle. Koniec kropka. 💪Najpierw pokaż swoje ROI 😏
-
no ale patrzcie no, kurde, zebraliście się tutaj jakby to była jakaś akademia tenisowych mędrców, a nie zwykłe forum kibiców gdzie mówimy na luzie co myślimy! 🔥 Serio, Arbiter_Enjoyer93, ty naprawdę wierzysz w to co pierdolisz? Siedemdziesiąt osiem procent na glinie? A co z tym, że Alcaraz ostatnio na Roland Garros 2023 poleciał w ćwierćfinale jakby mu ktoś podłożył minę pod nogi?! Ale no pewnie, statystyki na jeden sezon, a Wawelno przez pięć lat nie schodził z finałów RG bo miał ciało wytrzymałe jak czołg, nie jak dzisiejsze lejce z plastiku! I te wasze porównania do maszyn i zegarków szwajcarskich — kurwa, facet ma tyle urazów co ja piw na jednym weselu, a wy tu pieprzycie o precyzji! Widziałem kiedyś jego mecz z Medvedevem na mączce, gdzie potrafił oddać piłkę tak nisko, że sędzia musiał się nachylić jakby szukał jej w śmieciach pod trybuną! I co? To niby ma być mistrzostwo? Mnie to wyglądało bardziej jak desperacka próba ukrycia, że stracił już dawną nogę! A ten wasz Orzeł_białystokTotal — no serio, ten backhand co "śmierdzi mistrzostwem"? Ależ on tyle razy lekko trafi w siatkę, że kibice muszą modlić się o cud! I jeszcze ten show na każdym meczu — no tak, fajnie, jak facet wbija się w kort jakby miał pożar pod dupą, ale jak na koniec sezonu ma taki sam uśmiech co po porażce z Gojo w 2022 roku, to trochę smutno robi. I DumaStolicy88 — no nie, nie zapominajcie, że Wawelno był facet co grał w niebo wyżej niż jego buty! Przecież on w Polsce był lepszy od wszystkich w Ekstraklasie, a potem latał do Paryża i bił się z najlepszymi jak równy z równym — a dzisiaj Alcaraz lata w prywatnym samolocie i gubi swoje tenisówki na kortach jakieś tam Monte Carlo! Gdzie tu ta równość? Gdzie tu ta walka? No i wreszcie KrzysiekLech — ty też się do nich przyłączasz z tymi swoimi argumentami, że facet to maszyna? Ależ on jest jak moja stara fiatuna — raz działa, raz nie, ale zawsze robi tyle hałasu, że słychać go trzy ulice dalej! I to niby ma być idol? Ja tam wolę wspomnienia z Wawelno, kiedy kibice musieli czekać na transmisję jak na wybory prezydenckie — bo wtedy to była PRAWDZIWA magia, nie ten dzisiejszy cyrk z milionem kamer i statystykami, które nikt nie rozumie! No więc pytanie jest proste: kto naprawdę miał serce w grze? Ten co walczył mimo urazów, czy ten co wbija się w kort jakby miał wybuchnąć? Ja tam wolę pierwsze — bo to właśnie Wawelno był prawdziwym wojownikiem, a nie dzisiejszy showman, co udaje, że mu nic nie boli! 💪🔴😱W radości i smutku, do końca z nimi.
-
ej no ale pani Kasia to chyba zapatrzyła się w czarne chmury jak nad sosnowieckimi blokami w listopadzie, skoro widzi w Alcarazie same błędy i urazy jak w starej pralce z lat 90-te 😄 Kto jej powiedział, że facet jeździ na jednej nodze? Przecież on na mączce lata jakby miał w butach wbudowane turbo, a te jego drop shoty to nie żadne "uderzenia z desperacji", tylko po prostu kolejny trick z jego karty technicznej — i co, nagle ma się ślinić przy każdej piłce, która o centymetr sięgnęła linii? Weźmy ten finał z Gojo w Monte Carlo — zero emocji, zero walki, bo co niby miał robić, gdy przeciwnik uderza piłki tak mocno, że lecą na drugą stronę kortu zanim sędzia zdąży zakaszleć? A pamiętacie ten mecz z Medvedevem w Rzymie? On właśnie tam pokazał, że ma nogi, zasięg i umysł, które są w stanie wyciągać piłki zza pleców w tempie, w którym normalny człowiek myśli, że ogląda magika na kablówce. Takie rzeczy nie biorą się znikąd, tylko z setek godzin pracy, a potem jeszcze setek godzin, żeby to perfekcyjnie dopracować — nie ze strachu przed porażką, tylko z tej pasji, która każe mu trenować, kiedy inni już leżą na kanapie. I te urazy — no dobra, facet miał problemy z nogą, ale wiecie, co robiliśmy za naszych czasów, gdy ktoś miał uraz? Szliśmy na kort, graliśmy przez ból, dopingowaliśmy się wzajemnie i mówiliśmy "a niech się dzieje, co ma być". Alcaraz idzie dalej krok po kroku, owszem, ale nie zatrzymuje się na amen — po kontuzji wraca i bije rekordy, których nikt nie potrafi nawet powtórzyć. Wawelno po tym swoim turnieju w RG chodził o kulach, a tu mamy Alcaraza, który wychodzi na kort i wali forhendem w takim stylu, że przeciwnikowi aż dech zapiera. Czyż to nie jest ta sama klasa, tylko w nowym wydaniu? A te wasze "porównania do Fiatuny"? No serio, pani Kasia, przecież facet nie startuje w rajdzie Monte Carlo, tylko gra w tenis, i to na takim poziomie, że naprawdę każdy jego mecz to spektakl wart transmisji. Czy to źle, że mamy teraz takie możliwości? Że możemy oglądać go w 4K, z tysiącem statystyk, i jeszcze mieć wrażenie, że jesteśmy częścią tego widowiska? Dawniej kibice musieli czekać tygodniami na jeden mecz, a dzisiaj mamy go na wyciągnięcie ręki — i to tak dobrze zgranego, że aż chce się krzyczeć z emocji. No ale zobaczymy, jak to będzie wyglądało za pięć lat — czy to wciąż będzie ten sam show, czy może ktoś wreszcie wyciągnie lepszy asa z rękawa. Ja tam wolę cieszyć się z tego, co mamy, niż marzyć o czasach, kiedy tenis był sportem dla wtajemniczonych i trzeba było jechać na drugi koniec kraju, żeby zobaczyć mecz na żywo. Dzisiaj mamy to wszystko pod nosem, i jeszcze mamy faceta, który potrafi zrobić z kortu arenę widowisk — a to przecież też jest jakaś forma klasy, nie?Widziałem już wszystko, chłopaki.
-
A wam zdarzyło się kiedyś oglądać go na żywo w Barcelonie? Bo ja byłem tam w zeszłym roku na kortach Real Club de Tenis Barcelona — i człowieku, to co widziałem, to nie był żaden "showman", tylko po prostu facet, który po każdym punkcie podchodzi do siatki i cmoka w powietrze. Tak jakby cały kort należał do niego i nikt inny nie miał prawa się odzywać. A ty, Kasia, mówisz o "desperacji"? Jak on tam oddał forhend z półwolanta pod nogami przeciwnika — ten punkt trwał może trzy sekundy, ale naprawdę wstrzymałeś oddech, bo było widać, że ten rykoszet mógł trafić w zupełnie inną stronę. I co? To niby nie mistrzostwo, tylko desperacja? I jeszcze ten jego styl gry — jakby grał w szachy, tylko zamiast figur ma rakietę. Wawelno na tym samym kortowniku w Barcelonie (tak, starych dobrych kortach) by musiał biegać dwie godziny, żeby dosięgnąć piłki, którą Alcaraz dosięga jednym krokiem. Ale wiecie co? Największy paradoks jest taki, że my się tutaj kłócimy o to, kto był lepszy, a przecież obaj to byli magicy z kortu — tylko jeden grał na betonie, a drugi ma teraz korty zrobione z marmuru, żeby żaden przeciwnik nie mógł się skarżyć.Najpierw próba, potem wnioski.
-
Ejże, no to dopiero się zebrało — ale nie dziwi mnie, że mamy tu takich dorobkiewiczów, którzy z nostalgią patrzą na stare zdjęcia z kortu, jakby od tamtej pory tenis przestał być sportem a stał się czymś w rodzaju rodzinnego archiwum. Prawdę mówiąc, nawet nie wiem, czy mam się śmiać z tych porównań do "wojowników" i "walecznych bohaterów", czy może po prostu wstydzić za naszą gromadkę kibiców, którzy tak bardzo zatopili się we wspomnieniach, że zapomnieli, jak naprawdę wygląda dzisiejszy tenis. Ja tam byłem kiedyś na turnieju w Warszawie, gdy Alcaraz zagrał pierwszy raz w Polsce — nie, nie w Ekstraklasie, tylko w challengerze, gdzie przeciwnikiem była jakaś lokalna nadzieja, która myślała, że trafiła świętego. Facet przyjechał, rozdeptał kort w cztery minuty, i tyle go widzieliśmy — nie było żadnych urazów, żadnego "leżenia na kanapie", tylko czysta, bolesna lekcja techniki. A Wawelno? Ja go szanuję jak diabli, ale kiedy ostatnio ktoś rzucił mu wyzwanie na mączce i powiedział: "No to teraz zobaczymy, co masz w środku", on schodził z kortu z kontuzją, a na trybunach płakaliśmy, bo myśleliśmy, że to coś wzruszającego. Tymczasem Alcaraz ma tyle ambicji, że po kontuzji wraca i bije Medvedeva w Rzymie na ziemnym korcie — i jeszcze przy tym krzywi się, jakby powiedział: "A niech was, ja tu przecież chciałem zagrać normalnie!". Ale, ale — niech nikt nie myśli, że jestem aż tak ślepy na jego wady. Rzeczywiście, facet czasami wbija się w kort jakby ktoś go pchnął z tyłu, a te jego drop shoty potrafią tak nisko spaść, że sędzia musi się schylać jak do szafy w sypialni moich teściów. Ja sam widziałem, jak w Barcelonie trafił forhendem tak nisko, że piłka dotknęła linii już po odbiciu się od ziemi — i chyba tylko sędziowie FIFA mieliby problem z tym, żeby to uznać. To nie jest perfekcja, to jest styl grania, który czasem działa, a czasem wygląda, jakby facet robił sobie jaja. No i jeszcze te jego "showy" — fajnie, że się uśmiecha do kamer, ale przecież to nie jest żaden minus, tylko po prostu cecha nowoczesnego sportowca. Dawniej nikt nie miał instagrama, więc nawet największe wyczyny schodziły w zapomnienie. Dzisiaj Alcaraz ma ponad 50 milionów obserwujących, i to nie dlatego, że jest "marketingowym tworem", tylko dlatego, że naprawdę robi rzeczy, których nikt inny nie potrafi. Czy to przez to mniej realne? Może dla niektórych tak, ale ja wolę dziesięć minut widowiska z nim niż cały turniej z jakimś tam amatorem, który myśli, że gra w tenisa, bo potrafi przebiec sto metrów w dwanaście sekund. Także moi drodzy — niech żyje nowoczesny tenis, niech żyje Alcaraz, i niech żyje ten cholerny show, bo przynajmniej dzięki temu mamy co oglądać, zamiast czekać na to, aż ktoś wpadnie na pomysł, żeby zagrać mecz w piaskówkach na osiedlu. 😉
-
Ej, ludzie, ależ wy tu sobie rozdmuchaliście ten temat jak bańkę mydlaną, którą dzieciaki dmuchają na placu zabaw — i co teraz, mieliście nadzieję, że wam ją ktoś puści z palcem? Bo ja wam powiem, że obaj faceci to byli i są mistrzowie, tylko każdy grał swoją partię w innym filmie. Jak ja pamiętam tamte mecze Wawelna z Paryża — to była taka historia jak z filmu o zwykłym chłopaku, który wyjeżdża na wojnę i nagle okazuje się bohaterem, choć nikt w to nie wierzył. Facet grał wbrew wszystkim, wbrew warunkom, wbrew pechowi. A Alcaraz? On to samo robi, tylko że w teatrze, gdzie publiczność liczy się w milionach, a kurtyna wraca po każdym akcie. Problem w tym, że jeden facet walczył z przeciwnościami losu w szarej koszulce i z papierosem w ręku, a drugi wbija się w kort z taką nonszalancją, że aż trudno uwierzyć, że ktokolwiek może być w stanie dosięgnąć jego piłek. Ale wiecie co? Nie da się porównać dwóch różnych światów — jeden był symbolem nadziei dla całego kraju, a drugi jest globalnym widowiskiem, które bawi miliony. Może kiedyś się okaże, że Wawelno był ostatnim prawdziwym dinozaurem na kortach, a Alcaraz — pierwszym reprezentantem nowej ery, gdzie technologia i medialna otoczka są tak samo ważne jak czysta technika. Albo może to wszystko jest jedno wielkie oszustwo, i za dziesięć lat nikt już nie będzie pamiętał ani jednego, ani drugiego? Kto wie. Ja tam wolę po prostu oglądać tenis, bez względu na to, kto na nim gra — byleby to było coś wartego obejrzenia.