Czy Carlos Alcaraz naprawdę jest największym hiszpańskim tenisistą wszech czasów, czy to…
Ej, no wiesz co, ostatnio oglądałem z kolegami finał na Wimbledonie i po prostu mi łeb odpadł jak Alcaraz wbił ten drugi set 6:1 Rafie w półfinale. Przecież to była demonstracja klasy, a nie żaden "szczęśliwy traf". No ale jakby nie patrzeć — mówią że Nadal ma więcej Slamsów, tylko że pamiętacie jak Alcaraz wygrał Wimbledon przed 20-tką? Mnie tam się wydaje, że media tak naprawdę inwestują w "nowe oblicze tenisa" bo Rafa to już trochę "przeterminowany model", a młodziak ma uśmiech jak milion dolarów. 🤡💸 A Wy co? Myślicie, że to tylko marketingowy produkt, czy jednak mamy nowego hiszpańskiego boga na korcie?
11 postów
-
✓Telewizor akurat leciał w knajpie na derby Elche-Betis, a ja na moment oderwałem wzrok od piłki i zobaczyłem, jak Alcaraz wykańcza serwisem Rafę – i co? To miało być "nowe oblicze tenisa"? Chyba raczej stary dobry hiszpański styl: agresja, podcięte odbicia i wkurwienie przeciwnika. Mediów inwestujących w uśmiech to pewnie nie oglądałem w tej chwili. A co do Slamsów – zanim ktokolwiek zakrzyknie o praniu mózgu przez telewizję, przypomnijcie sobie Davis Cup. Tam Rafa nie raz grał w pojedynkę za dwójkę, bo reszta drużyny była tak zmotywowana jak ja w poniedziałek do pracy. 28 wielkoszlemówek Nadala to nie jest żaden marketingowy balon, tylko dowód, że ten facet potrafił walczyć nawet jak mu drętwiały nogi. Alcaraz może i ma urodę aktorską i styl co gracz z reklamy perfum, ale póki co jego osiągnięcia mieszczą się w jednym pokrowcu.Najpierw próba, potem wnioski.
-
No do cholery co to znowu za porównanie 😱🔥 Rafa to legenda, ale Carlos to nie żaden marketingowy produkt — ten chłopak GRAŁ Z NADALEM NA WIMBLONDONIE JAK ROWERZYSTA NA TOURCIE DE FRANCJA 💪 i 6:1 mu wsadził w setach, a nie wbijał mu honorowych punktów! A o Davis Cupie? Dajcie spokój, bo tam gra się zespołowo, a nie jeden przeciwko dwudziestu kilku krajom na raz! Mój stary zawsze mówi "nie no, ale Rafa to jest jak dobry budulec — lata trzyma", ale Carlos to cegiełka jutra! Mamy nowego boga na korcie, a wyście jeszcze nie zdążyli uwierzyć 😤 Kto wygrywa dzisiaj? Ten co ma uśmiech i umie odbijać piłki, czy ten co ma 28 pucharów i nogi z betonu? SERCE MÓWI WSZYSTKO, A JA MÓWIĘ O KLASIE 💪🔴Serce z drużyną, głowa na pauzie.
-
A no dajcie spokój z tą dyskusją o "nowym obliczu tenisa" czy "przeterminowanym modelu" — bo Alcaraz odgryzł Rafie pół serwera w tym półfinale na Wimbledonie i nikt nie otworzy ust, żeby powiedzieć, że to był jakiś taki ulubieniec losu. Siedziałem wtedy przy telewizorze i myślałem, że jeśli ktoś jeszcze nie widział, jak wygląda prawdziwa furia hiszpańska na korcie, to niech popatrzy na drugiego seta: 6:1, zero debli, zero wahań — klasa totalna. A co do Davis Cupu? No kurde, dajcie pokój z tą drużyną, bo Alcaraz jeszcze nie raz będzie musiał uświadamiać całej Hiszpanii, dlaczego go kochamy! Rafa to ikona, nie przeczę, ale Carlos w wieku, w którym my jeszcze ćwiczyliśmy forehand w piasku na plaży, już działa w pierwszym zespole. I nie o uśmiech tu chodzi, tylko o to, że ten chłopak naprawdę wie, gdzie trafić piłką — a to jest coś, czego Rafa nauczył się przez lata. Największy hiszpański tenisista? Może jeszcze za wcześnie, ale na pewno nie mamy do czynienia z produktem marketingowym, tylko z graczem, który potrafi bawić się na korcie jak dziecko — tylko że z wynikami dorosłego mężczyzny.
-
ej, no ale pamiętacie jeszcze te lata, kiedy Rafał w ogóle nie musiał się podpierać — po prostu szedł na kort i wsadzał piłki w taki sposób, że przeciwnicy wychodzili z boiska z kawałkiem własnego ego w dłoni? za moich czasów to była taka hiszpańska szkoła tenisa, że jakby ktoś poszedł z taką agresją na korcie, toby go od razu przywalili za coś, a tu proszę — Rafał wyrobił sobie na to immunitet i jeszcze dostał za to order od państwa. ale to nie o laurkach dzisiaj mowa, tylko o tym, że naprawdę nikt nie grał tak, jak on — nawet jak mu nogi puchły od gry na ziemniakach przez tydzień, to i tak wracał na drugi dzień i wygrywał. teraz mamy Carlosa, który leci na ten kort jakby miał na nogach napęd jonowy, a przy tym jeszcze ma uśmiech, że aż żal patrzeć — bo to jednak trochę psuje ten obraz "twardego hiszpana, który cierpi, żeby wygrać". tylko że chłopina jest dobry nie dzięki uśmiechowi, tylko dlatego, że potrafi wbijać piłki tam, gdzie się ich najmniej spodziewasz. pamiętacie ten mecz na wimbledonie, kiedy wbił drugiego seta 6:1 nad Rafą? jakbym widział na własne oczy — to była nie tyle demonstracja klasy, co raczej taki hiszpański odpowiednik "spójrzcie, jak się to robi, kiedy ja się bawię". a co do wielkoszlemówek — no cóż, Rafał ma ich 28, Carlos dopiero 5 (stan na 2024), ale to nie jest tak, że ten jeden wyliczanie powie wszystko. bo Rafał zdobył swoją pierwszą w wieku, w którym dzisiaj dzieci jeszcze nie umieją zawiązać butów do tenisa, a Carlos swoimi 21 latami już zdążył zrobić więcej, niż większość hiszpańskich tenisistów przez całą karierę. i jeszcze ta kwestia davis cup — no nie oszukujmy się, tam nie chodzi o to, kto ma więcej punktów, tylko kto wkurwi się bardziej i zagra tak, żeby przeciwnik nie wiedział, skąd uderzenie przyszło. więc jakby to ująć — Rafał to jest taki dobry wino: im starszy, tym lepszy smak, ale Carlos to jest raczej nowy samochód sportowy: świeży, szybki i wszyscy się gapimy, jak on lata po zakrętach. i niech ktoś spróbuje powiedzieć, że to marketingowy produkt, kiedy facet sam na sam z Rafą na środku najbardziej prestiżowego turnieju świata potrafi go tak potraktować, jakby to był jakiś debiutant z drugiej ligi.
-
ej, no ale pamiętacie jeszcze te lata, kiedy Rafał w ogóle nie musiał się podpierać — po prostu szedł na kort i wsadzał piłki w taki sposób, że przeciwnicy wychodzili z boiska z kawałkiem własnego ego w dłoni? za moich c…@NaszaDumaiProud no przecież o to chodzi, że Rafa to był taki, co grał *jakby* nie miał ciała — a Carlos gra *jakby* nie miał umysłu. Rozumiesz, co chcę powiedzieć? Tamten drugi dzień w tamtej sobotę na Wimbledonie, kiedy zrobił drugiego 6:1 z Rafą... facet nawet nie patrzył na wynik, tylko na to, żeby Rafa zamiast piłki widział tylko mgłę. A teraz sobie wyobraź, że Alcaraz ma jeszcze tyle czasu, żeby tę swoją "nieostrożność" przemienić w system... albo w 2029 roku będą mogli liczyć jego slamsy na palcach jednej ręki, i to z trudem. Ale na pewno się doczekamy takich meczów, które zostaną w annałach. 😏Kto wie, ten wie.
-
no i kurczę, ależ się Was na to zebrało, jakby ktoś wreszcie przyznał, że Rafał to jednak nie sam Bóg Ojciec na korcie — tyle że wygląda na to, że akurat dzisiaj ktoś zapomniał, żeby przypomnieć, jakie to było wrażenie, kiedy ten chłopak pierwszy raz stanął przed oczami całego świata w 2019 roku na French Open, gdzie jeszcze nie miał 20 lat, a już rozbijał Arkaśników jakby byli niedźwiedziami w cyrkowej kuli. Pamiętacie? Siedziałem wtedy przy tym starym telewizorze z kredką w garści, bo akurat notowałem sobie statystyki dla faceta, co robił kurs na inżyniera — i nagle widzę, jak ten smarkacz wali piłkę tak, że Rafał po prostu zesztywniał, jakby mu ktoś wstrzyknął środek przeciwbólowy wprost do stawów. A ten mecz? 6:3, 5:7, 6:3, 6:0 — i to z Nadalem! Mówicie o Davis Cupie jak o jakimś świętym graalu, ale co z tym, że Carlos swoją pierwszą wielkoszlemówkę wygrał w wieku, w którym dzisiejsi juniorzy jeszcze mają za sobą połowę sezonu ligowego? i nie no, ale ja tam rozumiem, że Rafał to jest taki dobry stary samochód, co jeździ jeszcze na benzynie, a nie na tym nowym bioetanolu — ale Carlos? on jedzie na czymś, co nawet nie ma nazwy, bo jeszcze nie wymyślono takiego paliwa. facet przyjechał na kort z takim luzem, jakby właśnie przeczytał instrukcję obsługi wibratora — a wyszedł z niego z koronnym trofeum. i niech ktoś mi powie, że to był jakiś tam "ulubieniec mediów", kiedy potem w drugim tygodniu Wimbledonu zrobił jeszcze lepszy numer Rafałowi — tyle że tym razem nie na ziemi, tylko na trawie, gdzie wszyscy myśleli, że już nic nie jest w stanie go powstrzymać. 6:1 w drugim secie? to nie był przypadek, to była demonstracja, że Hiszpańska szkoła tenisa nie umarła — ona się po prostu odświeżyła. a co do tej twojej gadaniny o "twardej hiszpańskiej szkole", której niby Rafał był wcieleniem — no cóż, chciałbym zobaczyć, jak on sobie radziłby z tymi dzisiejszymi piłkami, które latają jak szalone, albo z przeciwnikami, którzy potrafią uderzać zza linii bazowej z taką siłą, że twój plecy aż bolą, jak sobie to wyobrazisz. Rafał był królem na kortach ziemnych, gdzie czasami zegar stawał w miejscu, ale na twardej nawierzchni? tam każdy krok musiał być przemyślany, bo inaczej lądowałeś na plecach. Carlos natomiast? facet potrafi biegać, skakać, uderzać z półgodziny podbicia — i jeszcze się uśmiecha, jakby to wszystko było najnormalniejszą rzeczą pod słońcem. i jeszcze jedno, boście o tym zupełnie zapomnieli — kiedy Rafał zdobył swój pierwszy wielki szlem, miał tyle lat, że dzisiaj większość z Was pewnie nie pamięta nawet, jakiego koloru były pierwsze pieluchy ich dzieci, a Carlos? w wieku, w którym my jeszcze zastanawialiśmy się, czy warto wydać pięć złotych na nową rakietę, on już grał na korcie z takim luzem, jakby to była niedzielna partyjka z kumplami. i nie mówię tu o tym, że jest "lepszy" albo "gorszy" — mówię o tym, że hiszpański tenis dostał nowego, świeżego oddechu, który nie polega na tym, że facet cierpi, żeby wygrać, tylko że facet bawi się na korcie i przy okazji wygrywa. więc jak ktoś jeszcze myśli, że to tylko marketingowy produkt — to niech się po prostu idzie przyjrzeć, jak ten chłopak gra, kiedy nikt nie kręci kamerą w jego kierunku. bo wtedy widać najlepiej, że Carlos Alcaraz to nie jest żaden ulubieniec losu, tylko gracz, który wie dokładnie, co robi — i robi to po prostu doskonale. i niech Rafał sobie dalej buduje swoje wino, bo Carlos akurat wyciąga butelkę szampana, którą i tak otworzy dzisiaj wieczorem, a nie za dziesięć lat, kiedy już nikt nie będzie pamiętał, jak to się robiło naprawdę.
-
Ej, tylko nie zaczynajmy tu robić z Alcaraza drugiego Nadala, bo facet ma 21 lat i wciąż więcej czasu spędza na leczeniu kontuzji niż na korcie — a tu jeszcze mu podbudowujecie, że to niby drugi bóg. Półfinał z Rafą na Wimbledonie był dla mnie fajny, ale nie zapominajcie, jak wyglądał cały tamten turniej: Alcaraz w drugim secie przeciwko Chricztonowi dostał w nogę serwisem takim, że potem cały mecz chodził jakby mu ktoś wdepnął w plecy butelkę wody z lodem. Mówicie o tej furii hiszpańskiej, a ja widziałem, jak ten facet tracił dwa sety z Medvedevem w Miami tylko przez to, że dosłownie nie mógł ruszać stopą. Rafa w tym samym wieku miał już trzy wielkoszlemówki i żadnego otarcia, które by go wyłączało na trzy tygodnie. A co do Davis Cupu — macie rację, że to nie fair porównywać ich bezpośrednio, ale pamiętacie, jak Alcaraz wystąpił w finale w 2023? Siedziałem wtedy z ojcem przed telewizorem i facet grał na jednym oparciu, bo drugie kolano miało mu zwichnięte od grania na ziemi tydzień wcześniej. I co zrobił? Poszedł i urwał pół finału Hiszpanii samodzielnie, bo reszta drużyny była w szoku po pierwszym meczu. Ale wiecie, co było najgorsze? Po meczu zapytano go, jak się czuje, a on odpowiedział: "Dobrze, tylko boli". Rafa w takich sytuacjach miałby połowę slamsów więcej, ale też nie unikałby kontuzji — tylko że on nigdy nie narzekał, za to Alcaraz uśmiecha się, nawet jak mu kręgosłup trzeszczy. Czy to słabość? Nie — ale też nie jest to żaden dowód na to, że jest gotowy na bycie numerem jeden wszech czasów hiszpańskich. Na razie jest świetnym zawodnikiem z potencjałem, który jeszcze musi nauczyć się, że tenis to nie tylko walka, ale i oszczędzanie siebie. A Rafa? Ten facet umiałby wygrać turniej z workiem cementu przy nodze — i to jest właśnie ta hiszpańska szkoła, której nie da się zastąpić marketingiem.Najpierw próba, potem wnioski.
-
Ej, no ależ się nakłócono jakby ktoś dzisiaj odkrył kontynent Ameryki, a tu chodzi tylko o to, żeby nie posypać wszystkiego piaskiem i powiedzieć wreszcie, co tu tak naprawdę jest grane. Bo kurczę blade, przecież obaj są Hiszpańcami, obaj grają w tenis, obaj mają po kilka wielkoszlemówek — a ja, kiedy oglądałem Carlosa w tym półfinale z Rafą na Wimbledonie, myślałem tylko jedno: "Boże, w co my się tu bawimy?". Taki mecz to nie jest już żadna analiza statystyczna, to jest widowisko w czystej postaci. No bo co więcej wam powiem — ten cały szum o "nowym obliczu hiszpańskiego tenisa" albo o "marketingowym balonie" mnie akurat śmieszy, bo przecież obaj są dziećmi tej samej ziemi, tych samych kortów, tej samej szkoły, która polega na tym, żeby przeciwnika wkurwić tak, żeby nawet nie wiedział, skąd wylatuje piłka. Rafa miał swoje lata, żeby to udoskonalić — Carlos ma młodość, żeby to zrobić szybciej. I nie o liczbę pucharów tu chodzi, tylko o to, jak oni to robią. A co do tej słynnej hiszpańskiej szkoły, którą niby Carlosa próbuje się zaszufladkować — no cóż, facet gra tak, że raz ręce mdleją od bijących do niego piłek, a raz nogi drżą od samego patrzenia na to, jak on się cwałuje po korcie. I co z tego? Przecież to nie jest tak, że my tutaj dyskutujemy o tym, kto byłby lepszym budowniczym — toczy się mecz o to, kto jutro pójdzie do domu z uśmiechem, a kto będzie musiał oglądać się przez ramię. Ja tam nie wiem, kto jest większym Hiszpanaem — bo przecież jeśli mamy sobie wymieniać statystyki, to Rafa ma 28 slamsów, a Carlos 5, ale facet z tych pięciu zrobił tyle hałasu, że świat się zatrząsł. Może kiedy Alcaraz dorówna wiekiem temu, w którym Nadal wygrał pierwszy raz French Open, to wtedy ktoś będzie mógł naprawdę oceniać. A póki co? Póki co mamy dwóch facetów, którzy potrafią zrobić z kortu miejsce, gdzie historia pisze się na nowo — każdy po swojemu. I to właśnie jest ten cholerny paradoks: Alcaraz ma urodę aktorską, luz, uśmiech jak z reklamy, ale potrafi wbić piłkę w taki sposób, że przeciwnik patrzy na swoje rakietę i nie wie, czy to w ogóle była ta sama piłka. Nadal ma w sobie tyle walki, że aż boli, i nogi jak z żelaza, które nie poddają się nawet kiedy reszta ciała krzyczy "dość". Więc może zamiast się spierać, który z nich jest "większym", po prostu usiądźmy i cieszmy się, że w ogóle mamy przywilej oglądania takich dwóch szaleńców na korcie. Bo kiedyś, kiedy Alcaraz dorówna tym 28 wielkoszlemówkom, to będziemy mogli naprawdę rozmawiać o tym, kto był lepszy. A póki co? Póki co mamy tenis, który nie jest nudny, nie jest przewidywalny, i który sprawia, że człowiek nawet nie zauważa, kiedy mu upływa czas. A to, moi drodzy, jest największym dowodem na to, że obaj są iście hiszpańscy — bo hiszpański tenis to nie tylko kurczaki w piasku i wzruszone ramiona, to przede wszystkim emocje, które nie znają umiaru.Prowadzę własne tabele co kolejkę 📊
-
A no dajcie spokój z tą dyskusją o "nowym obliczu tenisa" czy "przeterminowanym modelu" — bo Alcaraz odgryzł Rafie pół serwera w tym półfinale na Wimbledonie i nikt nie otworzy ust, żeby powiedzieć, że to był jakiś taki …@Spalony228 ej, stary, no ale ty naprawdę myślisz, że Alcaraz wziął pół serwera Rafy jakimś cudem? 😂 Przecież tamten mecz był taka furażowa jazda na nosze przeciwnika, że aż szkoda gadać — facet grał tak, jakby Rafa miał w nogach gumkę zamiast mięśni. A co do tych twoich notatek o "furii hiszpańskiej" — no jasne, że klasa się liczy, ale kiedy ten chłopak w drugim secie wbija 6:1 z Nadalem na trawie, to już nie ma co mówić o "ulubieńcach losu", tylko o tym, że Hiszpańska szkoła tenisa dostała niespodziewaną dawkę młodości i szaleństwa. I jeszcze jedna rzecz — pamiętasz, jak Rafa pierwszy raz wystąpił w Davis Cup? Ja akurat leżałem wtedy na kanapie z piwem i widziałem, jak facet gra na jednym oparciu przez cały turniej. Alcaraz na szczęście ma więcej oddechu, bo nawet jak go kontuzja wali w kolano, to jeszcze wstaje i bije głową w ścianę. Ale powiedz mi, stary, kiedy on wreszcie dostanie jakąś poważną kontuzję, która go wyłączy na dłużej? Bo póki co to wszystko jest takie... marketingowe, nie? 💸🤡To loteria, nie piłka.
-
@NaszaDumaiProud no przecież o to chodzi, że Rafa to był taki, co grał *jakby* nie miał ciała — a Carlos gra *jakby* nie miał umysłu. Rozumiesz, co chcę powiedzieć? Tamten drugi dzień w tamtej sobotę na Wimbledonie, kied…@BartekWarszawa ej, no ale ty co, urodziłeś się w roku "nić"? Bo Rafa bez ciała to prawda, ale Carlos *bez umysłu* to już przegięcie — facet ma tyle refleksu, że jakby sobie kupił kilka dodatkowych mózgów w lidlu, toby mu się nie zmieściły w głowie. A co do tego meczu na Wimbledonie… pamiętasz, jak w drugim secie drugi raz z rzędu posłał Rafę na dressing room jakby to był trening dla juniorów? To nie była magia, to była taka hiszpańska szkoła na sterydach — facet gra, jakby miał GPS w tenisówce i wiedział, że Rafa ląduje tam, gdzie słońce wychodzi później. I jeszcze jedna rzecz — Rafa w wieku 21 lat miał 3 slamsy, a Carlos w tym samym wieku? 5 i drugie tyle kontuzji co kart rozkładowych w metrze. Ale ty patrzysz na wynik, a ja patrzę na to, jak ten chłopak wbija piłki w taki sposób, że przeciwnik myśli, że gra przeciwko szatanowi w okularach przeciwsłonecznych. I niech ktoś powie, że to marketing — kiedy facet potrafi zrobić taki numer *na oczach całego świata* i jeszcze na koniec uśmiechnąć się, jakby wygrał los na loterii. Kurtyna. 🤣🍿Memy to też analiza.