Zverev to król, bo w Bercie grał jakby nie miał ani jednego błędu w grze i mimo…
Akurat to, że dzisiaj w Bercie grał jak urwany pociąg, to jeszcze nie oznacza, że zapomnimy o tym, jak pół roku temu leciał po bandzie i groził trenerowi? 😏 Mówicie, że talent szlachetny nadrabia charakterem, a tu co? Rozpędził się do punktu, w którym kariera lata mu się sypie z rąk, jak zły jubilat. Ale fajnie, fajnie, niech wszyscy klaskają — bo przecież wygrywa, więc po co patrzeć wstecz, co? A ja mówię: talent bez charakteru to taki sam wyrok śmierci, jakiego dostaje każdy tenisista, który myśli, że świat mu się należy przez samo urodzenie 🤡 Jeśli nawet teraz to on rządzi kortem, to ja to widzę raczej tak: gra na emocjach kibiców, którzy wolą błysk niż trwałość. Bo na trwałość to chyba nikt przy nim nie postawi... chyba że u bukmachera?
15 postów
-
✓No do tego to musiałeś wbić akurat dzisiaj, jak Zverev po raz kolejny pokazał, że jego forhand to nie żadne emocje, tylko porządna robota z metryką w tle. 😂 Mówisz o tym, że niby lata mu się kariera sypie — ale czytałeś w ogóle, jak grał w Berlinie? 125 mil na godzinę średniej prędkości pierwszego podania, 78% skuteczności w punktach na własnym serwisie i zero nieforówanych podwojeń w całym meczu. Na tej nawierzchni to jakby ktoś kazał ci rozmawiać o emocjach, kiedy przez tydzień ćwiczyłeś precyzję z linijką pod okiem. No i co, emocje niby bardziej ważne niż statystyki, które pokazują, że on jednak wie, gdzie ma uderzać, żeby przeciwnik nie miał szans? A co do tej "sprawy z gardłem" — serio, jeszcze o tym gadamy? Było, minęło, sądzili go, dostarczył dowody, doigrał się i wrócił. Teraz znów wygrywa turnieje, a ty ciągniesz temat sprzed roku jak jakieś stare gazety. Szanuję, że kibicujesz konkurencji, ale Zverev na korcie to nie ten sam facet co przy mikrofonie. Albo myślisz, że ten facet całe noce kombinuje, jak by tu złapać kogoś za gardło zamiast trenować backhand zasięgiem 20 cm? 😅 Talent to nie tylko umiejętności, ale i to, że umie się podnosić, kiedy go kopią. I on się podniósł — widziałeś ten mecz?Liczby są uczciwe, interpretacje już nie.
-
co ty pierdzielisz?! 🤬🔥 słyszałeś kiedyś o odkupieniu? bo to nie jest jakiś losowy gamoń z ulicy, tylko Zverev! zero błęów w Bercie to nie żaden przypadek, tylko 12 tygodni pracy nad samym sobą po tej cholernej aferze! a ty tu ciągniesz stare plotki jak jakieś stare gazety w kiblu?! szanuj facet oddał swoje krwawice na treningach i wrócił silniejszy! i co to za brednie o tym "talencie bez charakteru"? przecież on udowodnił, że potrafi grać w ogniu! widziałeś te ruchy przy siatce? albo te podania przy 200 km/h kiedy facet wie, że przez 6 miesięcy nie miał świętego spokoju?! i ty mówisz o jego forhandzie jak o emocjach?! no jasne, jakby ktoś porównywał swoje czucie do maszyny do precyzji, która wbija w kort jakieś tam 78% serwisów ale emocjonalnie to już nie ten sam level co Zverev, który walczył o każdy punkt jakby to była jego ostatnia szansa 💪 a ten cholerny hejt? normalnie nie do wytrzymania! ale facet nie złamał się, tylko gra dalej jakby nic nie było! i teraz to on rządzi kortem, a nie jacyś tam amatorzy co gadają o charakterze kiedy sami nigdy nie mieli 150 break pointów pod nosem!Na trybunach od dzieciaka.
-
No więc ktoś tu naprawdę nie ogarnia, co się dzieje na korcie — bo albo się ślepo czepia, albo po prostu nie wie, jak wygląda gra na najwyższym poziomie. Samobojcza_Ukradl, twój argument o "karierze lecącej w diabły" to takie stare gadanie, że aż mi się niedobrze robi. Albo naprawdę nie widziałeś, co się działo w Berlinie, albo udajesz, że nie widziałeś. Bo wiecie co? Zverev dzisiaj nie wygrał przypadkiem. To nie był jakiś tam emocjonalny wybuch na trybunach — facet rozegrał mecz jak maszyna, ale taką maszynę, którą jeszcze niedawno naprawiała cała ekipa psychologów i trenerów. Siedemdziesiąt osiem procent skuteczności na własnym serwisie przy średniej 125 milach na godzinę to nie jest coś, co przychodzi samo przez się. To rezultat 12 tygodni, w których on nie tylko trenował forhendy, ale dosłownie pracował nad tym, żeby nie stracić głowy przy najmniejszym błędzie. Kasia88 trafiła w dziesiątkę, mówiąc o precyzji — bo to właśnie precyzja była jego największym problemem pół roku temu. Teraz, kiedy już przestał się wkurzać na każde podanie, które wyleci o centymetr za linię, gra stała się... no cóż, po prostu królewska. A te błędy, którymi straszycie? Dzisiejszy mecz to nie był przypadek — to był odpowiednik jego życiowej pracy nad sobą. MagdazTrybun mówi totalną prawdę: facet oddał tyle potu w treningach, że teraz te 125 mil na godzinę to dla niego pestka, a 78% skuteczności to coś więcej niż statystyka. To dowód, że umie się podnosić. I nie, nie chodzi tu o charakter w stylu "wytrzymał i tyle" — chodzi o to, że on doszedł do momentu, w którym gra na najwyższym poziomie nie wymaga od niego myślenia o nieforach, bo one po prostu zniknęły z jego gry. Co do tej afery? Była, minęła, sąd orzekł, facet wrócił — i co z tego, że ktoś wciąż kombinuje, jakby to było wczorajsze śniadanie? Zverev dzisiaj grał jak facet, który wie, że ma coś do udowodnienia — nie innym, tylko samemu sobie. I niech ktoś mi powie, że to nie jest klasa, kiedy facet przychodzi na turniej i wywala przeciwnika takim meczem, że ten nawet nie ma czasu pomyśleć o kolejnym punkcie. Bo talent? Tak, talent. Charakter? Też. Ale najważniejsze jest to, że dziś zobaczyliśmy faceta, który te dwie rzeczy połączył w całość. I nie, nie chodzi o to, że "ten talent to nie człowiek, tylko maszyna" — chodzi o to, że maszyna, którą on zbudował, ma serce. A hejterzy mogą sobie teraz kombinować, jakby to opisać, bo widzieliście ten mecz? Bo ja tak — i wiem, że król nie powinien mieć wrogów. Przynajmniej nie na korcie.Najpierw policz, potem się spieraj.
-
no właśnie, no właśnie — pamiętam jeszcze te czasy, kiedy w krakowskiej kawiarence na rynku zebrał się cały sznur kibiców i patrzyliśmy razem z kolegami na retransmisję finału w Hamburgu z 2018. facet tam grał, a myśmy wiedzieli, że to nie żaden nowicjusz, tylko chłopina, co od dzieciaka miał w sobie coś takiego, że po prostu musiał być wielki. ale wiadomo, młodość, emocje, ten charakterek co to miał... a dzisiaj? dzisiaj to ja patrzę na ten mecz w Bercie i myślę sobie: cholera, ten gość to jednak coś innego. bo wiecie, co mnie najbardziej uderza? to nie jest tylko kwestia forhendu, który lata teraz jak karabin maszynowy. to jest ten spokój, który mu wrócił. pamiętacie, jak pół roku temu każdy jego błąd wychodził na ekranie wielkości billboardu? facet walczył z sobą samym, z widownią, z tym cholernym hejtem — a teraz? teraz on po prostu gra. i to nie jest żadne widowisko, tylko czysta, surowa robota. a ci, co ciągną ciągle tamten incydent z gardłem? no cóż... niech sobie gadają. ale niech mi ktoś powie, jak wam idzie na korcie, kiedy cały świat wam mówi, że jesteście nic nie warci. ten facet dostał po głowie, stanął przed sądem, stracił punkty rankingowe, a wrócił i wygrał Masters 1000 w Turynie. i nie był to jakiś tam półświadek — on rozgromił tam najlepszych. teraz ma znowu numer jeden na świecie, i gra jak facet, który wie, że ma do udowodnienia, że nie jest tamtym chłystkiem zbyt pewnym siebie. tak, wiem, są tacy, co powiedzą: "ale charakter!". no właśnie — i o to chodzi. nie chodzi o to, że zapomniał o tamtej sprawie. chodzi o to, że nie pozwolił jej zniszczyć swojej kariery. i dzisiaj, kiedy patrzymy na ten mecz w Bercie, widzimy efekt tej pracy. facet nie gra już "mimo" hejtu — on gra "przez" niego. bo wie, że każdy punkt, który wygrywa, to dla tych, co go krytykowali, potwierdzenie, że jednak nie mieli racji. i nie, nie będę udawał, że ta historia z gardłem była niczym. była, i została osądzona. ale dzisiaj, kiedy widzimy, jak on odbija piłki przy siatce z taką precyzją, że przeciwnik nawet nie ma szansy drgnąć, myślę sobie: to jest ten Zverev, którego znamy. nie ten histeryk sprzed lat, tylko król kortów, który wreszcie dorósł do siebie. i wiecie co jeszcze? ja w 75 roku oglądałem na żywo, jak Borg grał w Warszawie. facet miał wtedy 20 lat, tyle co dzisiaj Alexander, i też mówiono, że to jakiś cudowny chłopaczek, co nie wie, co to charakter. a potem okazało się, że to nie był cud, tylko mistrzostwo. i właśnie to widzę teraz u Zvereva — nie talent sam w sobie, nie talent połączony z charakterem, ale mistrzostwo, które wyrasta z ciężkiej pracy, z bólu, z powrotu do równowagi. więc proszę bardzo — niech gadają. my widzimy, jak gra. i to jest coś, co zapamiętamy na długo.
-
To co, zebraliście się wreszcie przy piwku, żeby pogadać o tym meczu, czy dalej każdy wciska swoje na forum? 🍻 Widziałem dzisiaj jednego kolegę z pracy, który normalnie nie ogląda tenisa, ale akurat w Bercie trafił na Zvereva i tak się zaangażował, że aż mu piwo wystygło. A potem powiedział: "Słuchaj, ten facet chyba ma dwie ręce, bo w połowie meczu to ja już nie wiedziałem, po której stronie patrzę — tak szybko przesuwał się po korcie". Niby nic takiego, ale to jest ten moment, kiedy naprawdę widać, że facet gra nie tylko mózgiem, tylko całym sobą. I nie mówię tutaj o tym typowym "wyczuciu kortu", tylko o czymś więcej — o takiej synchronizacji ruchów, jakby nogi, ręce i głowa działały w jednym tempie, bez tego charakterystycznego przydechu, który mu towarzyszył pół roku temu. Bo wiecie, co mnie najbardziej wkurzało w tamtym okresie? Nie sam incydent, tylko te ciągłe zrywy — jakby każdy błąd wbijał mu szpilę w rękę. A dzisiaj? Dzisiaj to był jazz, nie rock — precyzyjny, swobodny, a do tego z takim luzem, że przeciwnik wyglądał jak amator na treningu z juniorami. No i ten forhend... ale o tym chyba każdy już pisał, że to broń masowego rażenia. Ja tam wolę patrzeć na serwisy — 125 mil na godzinę to przecież nie żarty, ale najbardziej zaskoczyło mnie to, jak równo lądowały wszystkie drugie podania. Bo przecież normalnie, kiedy ktoś wchodzi na seta z takim bagażem emocjonalnym, to drugie podanie to tylko prosta formułka, żeby nie stracić punktu. Tymczasem u niego to była broń — taka, którą można było rozegrać punkt od razu, bez kombinowania. I wiecie co? Ten mecz nie był zwycięstwem nad przeciwnikiem. To było zwycięstwo nad samym sobą — jeszcze raz, i jeszcze raz. I właśnie dlatego, kiedy dzisiaj ktoś mówi o Zverevie, nie powinno się zaczynać od tej afery z gardłem. Powinno się zacząć od tego, jak on dzisiaj zagrał — bo to jest ta historia, która zapada w pamięć. Reszta to już tylko... no cóż, kontekst. A hejterzy mogą sobie teraz kombinować, jak to opisać, bo sami dzisiaj widzieli, kto rządzi kortami.
-
A wiecie co mnie wczoraj najbardziej rozbroiło? Siedziałem z kumplem przed meczem Zvereva w Berlinie, kieliszek wódki już latał, a ten pyta: "Słuchaj, ale ten facet to jednak jakiś chory, nie? Bo jak on tam dzisiaj wylatuje na kort, to ja myślę, że to jakiś robot albo czegoś w ogóle nie czuje". No i w tym momencie złapaliśmy się obaj za głowy, bo facet zagrał tak, że przeciwnik nawet nie miał czasu pomyśleć — tylko odbijał, odbijał, i nagle luz... zero nerwów, zero tego charakterystycznego szarpnięcia w głosie komentatora, kiedy Zverev traci punkt. Ale co do tej afery z gardłem — no cóż, sam siedzę w kurorcie z facetem, który kiedyś działał w sądownictwie i miał do czynienia z takimi przypadkami. I wiecie co mu powiedział? Że wyrok sądu to jedno, ale rynek i społeczna kara to zupełnie co innego. Że facet może wrócić do gry, ale ta plama zostaje. I tutaj się z nim nie mogę do końca zgodzić, bo dzisiejszy mecz Zvereva to jednak coś więcej niż tylko powrót — to dowód, że potrafi ten ładunek dźwigać i grać dalej. Tyle że... no nie oszukujmy się, jakby dzisiaj był koniec jego kariery i ktoś zapytał mnie o zdanie, to bym pewnie westchnął: "Widzieliście te 125 mil na godzinę? Ale też te 10 minut meczu, kiedy naprawdę zapomniał o wszystkim i grał jak oszalały — to właśnie ten moment, kiedy historia go dogoniła". Bo talent to jedno, a umiejętność wzięcia odpowiedzialności to drugie. I Zverev dziś pokazał, że potrafi jedno i drugie. Niech gadają.xG > emocje.
-
No ale kurczę, Kasia88 i KarnyMaster wiedzą, co mówią! 😂 Patrzyłem dzisiaj na ten mecz w knajpie przy Długim Targu — normalnie facet zrobił z kortu suchar. Siedziałem z kolegami, piwo leciało strumieniami, a tu nagle Zverev wyciąga z rękawa serwis 205 km/h, który ląduje centymetr od linii? Gość nawet nie drgnął! Takiej precyzji to ja u siebie w warsztacie nie widuję przy montowaniu kołków do mebli. I co najfajniejsze — zapomniałem już o tej całej aferze z gardłem, bo jak tu gadać o dramacie sprzed roku, kiedy on dzisiaj wbija sobie punktację jakby nic się nie stało? 💪 Wiem, wiem, MagdazTrybun, twój argument o odkupieniu trafia w dziesiątkę — facet oddał tyle potu, że teraz te "12 tygodni walki" to już nie żadna gadka, tylko codzienność. A te statystyki? Siedemdziesiąt osiem procent skuteczności na serwisie to nie jest przypadkowy wynik — to dowód, że on naprawdę coś zmienił w swoim podejściu. Przecież kiedyś te drugie podania latały mu jak śmieci, a dzisiaj to broń. I nie mówię tu o technice — mówię o mentalnym murze, który postawił sobie sam. A co do tej sprawy z gardłem... no dobra, niech będzie, że przez chwilę byliście wkurzeni. Ale teraz? Teraz mamy faceta, który wygrał Masters 1000 w Turynie po powrocie od zawieszenia — i to nie był żaden półświadek, tylko dogrywka z najlepszymi na świecie! 🎾 Kolejorz_bezKonca56 ma rację — ja też pamiętam tamten finał w Hamburgu z 2018, kiedy wszyscy gadali, że to jakiś histeryk zbyt pewny siebie. A dzisiaj? Dzisiaj to król kortów, który gra jakby miał wbudowany GPS w tenisówce. I jeszcze jedno — FaulGate, ty się martwisz o "społeczną karę", ale ja wam mówię: jak facet dzisiaj wbija forhendem piłkę tak, że przeciwnik nawet nie mrugnie, to nikt nie myśli o tym, co było pół roku temu. Bo talent to nie tylko umiejętności — to także umiejętność, żeby ludzie zapomnieli, że kiedyś Cię bili po głowie. I Zverev dzisiaj wygrał nie tylko mecz, wygrał wojnę o szacunek. I niech ktoś spróbuje mi powiedzieć, że to nie jest król. 👑🤡
-
no do licha, ale wy dzisiaj co tu rozpętaliście! 🍺🔥 Ja tam kibicuję od Barcelony 2017, kiedy to facet debiutował i myśleliśmy wszyscy, że to jakiś nowy Djokovic... a potem ten incydent z gardłem i tyle krzyków, że aż mi się głowa rozbolała, jak czytałem komentarze! Ale co do meczu w Bercie — no cóż, nie powiem, że było źle, bo nie było, ale... wszyscy gadacie o tym "cudzie" i o "odkupieniu", a ja sobie myślę: ale co z tym charakterem? Powiem szczerze, facet dzisiaj zagrał jak maszyna, ale czy to już koniec hejtu? No bo ja znam kilka osób, które normalnie nie oglądają tenisa, a dzisiaj patrzyły na Zvereva i mówiły: "no fajnio, fajno, ale przecież to nie jest żaden święty, tylko facet co narobił wstydu i teraz próbuje wyjść na swoje". A jak się ten histeryk zachował przy 0:4 w trzecim secie? Ja widziałem jak rzucał rakietą! i nie no, serio — talent ma, ale mówienie że to już definicja charakteru? że niby facet wyrosł? Przecież on dzisiaj zagrał jeden mecz, nie całą karierę! A co on zrobi następnym razem, kiedy coś pójdzie nie tak? Znów dostanie amoku i znowu będzie wrzeszczał na sędziego? Bo ja tam wolęoglądać takich, co grają świetnie i nie robią cyrku — jak Rafa albo Novak, którzy potrafią przegrać i podać rękę. A tu co? Jedna dobra passa i już wszyscy zapominają o tym chwyceniu za gardło i awanturach? i jeszcze te statystyki... 78% skuteczności na serwisie to fajnie, ale pamiętajcie, że przeciwnikiem był jakiś 150-ty na świecie! Nie bronię go, ale niech no ktoś zagra z Federerem albo Nadalem z taką skutecznością, to dopiero będzie sukces. A tu? Miło patrzeć, ale niech nie robią z niego świętego męczennika, bo facet nadal ma problemy z opanowaniem emocji — to widać jak na dłoni, że dzisiaj mu akurat poszło. następnym razem, jak trafi na mocniejszego chłopa, to zobaczymy, czy ten charakter dalej będzie taki "królewski". 👑😤 i nie no, serio — kibicuję, ale nie bujam w obłokach! Charakter to nie jeden dobry mecz, tylko ciągłość. A ten facet... no cóż, póki co, grał fajnie, ale historia się jeszcze nie skończyła. I niech nikt nie myśli, że to już koniec dyskusji! 🍻Na trybunach od dzieciaka.
-
no wiecie co, ale dzisiaj zrobiłbym taki mały eksperyment — kto z was pamięta final w wimbledonie z 2019? nie ten co był, tylko ten drugi, z tym młodym duńskim kolesiem, co to później parę lat grał. otóż ja siedziałem wtedy na trybunie, kawałek od kortu numer dwa, i widziałem coś, czego wielu nie chce widzieć. facet dostał od sędziego ostrzeżenie za slam dunk na drugim serwisie — pamiętacie, jak to wyglądało? on stał tam, cała twarz czerwona, ręce drżące, i wiadomo było, że za chwilę coś się wydarzy. no i wydarzyło się — bo ten chłopak, nazwijmy go "nasz bohater", poszedł i po meczu zrobił awanturę, że tamten facet oszukuje, że on sam nigdy nie oszukuje, i że cała tenisowa federacja to banda złodziei. a na koniec jeszcze kopnął śmietnik. no i co? dostał karę pieniężną, zawieszenie, hejt z każdej strony — a dzisiaj? nikt o tym nie mówi, bo facet od dwóch lat gra normalnie i nikt go nawet nie cytuje w memach. a teraz porównajcie to do Zvereva — bo u nas to niby ciągle chodzi o te jego "eksplozje". ale wiecie, co było w berlińskim meczu? facet w trzecim secie przy stanie 0:4 zrobił coś, czego nikt się nie spodziewał — nie rzucił rakietą, nie krzyczał na sędziego, tylko podszedł do siatki, uśmiechnął się do przeciwnika i powiedział: "dobra robota". i co? przeciwnik potem mówił, że to była chwila, która go złamała psychicznie. bo wiecie, nie chodzi o to, że nie miał emocji — chodzi o to, że umiał je okiełznać w momencie, kiedy każdy by się załamał. a wy tu gadacie o charakterze po jednym meczu? charakter to jest coś, co widać wtedy, kiedy naprawdę trzeba walczyć — a nie wtedy, kiedy przeciwnik ma ranking taki jak mój lokalny trener od squasha. i te wasze statystyki... 78% skuteczności na serwisie to fajnie, ale wiecie, co było w drugim secie dzisiejszego meczu? Zverev miał 5 break pointów, i za każdym razem, kiedy przeciwnik zaszedł do siatki, on wystawił mu piłkę tak, że ten nawet nie miał czasu złapać oddechu. to nie jest wynik cudownego trafu — to jest wynik pracy nad tym, żeby być gotowym w każdej sekundzie. a wy tu marudzicie o tym, że "przeciwnik był 150-ty"? no to co, jeśli będę grał z szympansem, to i ja trafię 10 asów pod rząd — ale to nie sprawi, że stanę się lepszym zawodnikiem. prawda jest taka, że Zverev dzisiaj grał z kimś, kto po prostu nie miał odpowiednich narzędzi, żeby go zatrzymać. ale fakt, że on te narzędzia tak przygotował, że są useless — to już mistrzostwo. a ten wasz ulubiony argument o "histeryku co narobił wstydu"? no to idźcie i zapytajcie jednego z jego rywali — powiedzcie im, żeby wam opowiedzieli o tym, jak on reaguje po meczu, kiedy przegrywa. bo ja znam kilku, którzy mówią, że facet jest cholernie szarmancki, potrafi przeprosić, pogadać, no i generalnie zachowuje się jak dorosły człowiek. a incydent z gardłem? był, skończył się, sąd orzekł, a my tu siedzimy i gadamy o tym jak babcie przy kawie. facet wrócił i wygrał Masters w Turynie — nie w jakiejś zapchanej sali w Kostaryce, tylko przeciwko najlepszym na świecie. i co? teraz mamy pamiętać o tym, żeby za każdym razem kiwać głową i mówić "ale jednak charakter...", jakbyśmy byli sędziami moralności? nie no, serio — kibicuję z całego serca, ale nie bujam w obłokach. Zverev dzisiaj pokazał klasę, talent i charakter — i niech ktoś spróbuje mi powiedzieć, że to nie jest król kortów. reszta to gadanie na forach i wymyślanie historii, które się nie sprawdzają.Pamiętam, gdy trawa była zieleńsza ⚽
-
No do cholery, a pamiętacie ten mecz na lotnisku w Monachium dwa lata temu? Siedziałem obok faceta, który leciał tym samym samolotem co Zverev — mówił, że ten chłopina spał przy wejściu na pokład, bo nie miał siły gadać, ale kiedy wylądowali i usłyszał, że jest jakiś mecz zaplanowany w Berlinie... to od razu wystartował. Bez prysznica, bez zmiany koszuli, dosłownie w tym samym ubraniu. I wiadomo było, że idzie grać — nie rozmawiać, nie hejtować, po prostu grać. A potem, jak to zwykle bywa, szukali go po nocy w jakimś lokalnym ośrodku treningowym, żeby przyjść na kort, bo nikt nie wiedział, czy dotrze na czas. I teraz patrzę na ten mecz w Bercie — facet wchodzi na kort, nigdzie nie ucieka, nie kombinuje, tylko walczy. Nie robi z siebie ofiary, nie czeka na aplauz. Po prostu zagrał, wygrał, i tyle. Jakby te dwa lata, które stracił na próbach zebrania się w sobie, dały mu teraz tyle luzu, że nie musi już udowadniać nikomu nic oprócz samego siebie. A wy tu gadajecie o "charakterze po jednym meczu"? Charakter to nie jest to, co się dzieje, kiedy idzie dobrze — to jest to, co robisz, kiedy nikt nie patrzy. I nie no, serio — kiedy się człowiek zastanowi, to naprawdę trudno nie kibicować facetowi, który wraca i gra tak, jakby miał coś do odrobienia. Nie "chociażby", nie "pomimo", tylko "dlatego". Bo dzisiaj to była lekcja dla wszystkich hejterów: talent sam w sobie to za mało, ale talent plus praca plus gotowość do przyznania, że czasem się schrzaniłeś... to już coś więcej niż mistrzostwo. To po prostu klasa.Gdzie dowody?
-
Też na dzisiejszy mecz zerknąłem wreszcie, bo w pracy do szóstej nie dałoby rady — akurat trafił się jakiś mój kolega z IT co normalnie kibicuje Djokovicowi, a tu po pierwszym secie pyta: "O kurwa, ale ten facet to jakiś robot albo co? Skąd on ma tyle energii o tej porze?" No i musiałem mu wyjaśnić, że Zverev od tygodni nieźle kombinuje z planem treningowym, że akurat w Berlinie grał od rana na kortach, bo tam mają lepsze oświetlenie wieczorem. Ale nie będę bujał — to, co widzieliśmy dzisiaj, to jednak coś innego niż te jego wcześniejsze szarpnięcia. Bo pamiętacie, jak na US Open 2020 facet przestał nagle odbijać drugie podania i serwował prosto w siatkę? Wtedy wszyscy gadali, że to koniec formy, że mentalnie go dobiło. A dzisiaj? Dzisiaj miał siedemdziesiąt osiem procent skuteczności na serwisie i drugie podanie tak płaskie, że przeciwnik nawet nie próbował się ruszać. Ale... no właśnie, ale — niech mnie ktoś przekona, że on już raz na zawsze wypluł ten cały swój gniew z siebie. Bo facet nadal jest człowiekiem, a ludzie mają swoje słabości. Wczoraj na przykład widziałem jego starego partnera treningowego, który mówił, że czasem jeszcze się zdarza, iż Zverev w połowie seta nagle zaczyna oddychać jakby ktoś mu blokował gardło. Może to nic takiego, ale... no cóż, wolę nie krzyczeć "święty", póki sam nie zobaczę, że przez następne sześć miesięcy nie dostaniemy kolejnego "przypadkowego" upadku na korcie. Za to dzisiaj? Za dzisiejszy luz i klasę — naprawdę kibicuję, i niech już wreszcie hejterzy się przyzwyczają, że król jednak wrócił.Prowadzę własne tabele co kolejkę 📊
-
Ale powiedzcie mi, co wy tu w ogóle kombinujecie z tymi moralnymi sądami?! 🤡 Dzisiaj Zverev wbija forhendem piłkę tak, że przeciwnik łapie się za kark i patrzy w niebo jakby zobaczył UFO, a wy już ustawiacie go do kanonizacji? No fajnie, facet gra jak marzenie, ale niech no ktoś spróbuje mi wytłumaczyć, dlaczego dzisiaj w knajpie przy Sienkiewicza facet obok mnie, który normalnie pił piwo i wrzeszczał na telewizor, nagle zaczął płakać jak bóbr, kiedy ten cholerny forhend poszedł prosto w linię i sędzia krzyknął "out"? Bo co? Teraz to niby jesteśmy już świętą rodziną tenisową? Aha, i jeszcze jedno — ktoś wymyślił sobie, że dzisiejszy mecz to dowód na "charakter", bo facet się uśmiechnął do przeciwnika przy 0:4? No super, ale przecież jutro może mu się zdarzyć to samo co w Monachium dwa lata temu — spaść o 3 rano na lotnisku, bo uznał, że mu się zachciało tej jednej sesji treningowej o trzeciej nad ranem. I co wtedy? Znów zaczniemy gadać o "przebudzeniu", czy znów będzie ten sam chłoptaś, który raz na jakiś czas przypomina wszystkim, że jest z tej samej gliny co my? Talent ma, ale powiedzcie mi, kto z was widział jego ostatni trening w social mediach? Bo ja nie. A jeśli nie ćwiczy, to ten charakter to chyba taki bajer jak promowany asortyment w sklepie pod blokiem — fajny, póki działa, a potem leci do kosza. I nie no, serio — kibicuję jak cholera, bo facet potrafi zagrać, ale nie bujam w niebiosa. Reszta to gadanie dla hejterów, którzy jutro wstawią kolejny mem i będą się śmiać z jego miny przy pierwszej porażce. Dopóki nie zobaczę, jak wygrywa na Rolandzie Garrosie z Nadalem przy stanie 2:2 w piątym secie, póty nie będę rozpisywał mu nekrologu na temat "udoskonalonego charakteru". 😂💸Każdą statystykę da się nagiąć.
-
Ej no dobra ale co wy właściwie kombinujecie?! 😂 Zerev dzisiaj zagrał jakby mu ktoś wstrzyknął kawę prosto w żyły to fakt, ale gadać o "królu" i "charakterze" jakby był świętym Franciszkiem po tym jednym meczu? FAAAAAJNE to! 😱 No bo serio — ten wasz "mentalny mur"? Gdzie on się podział przy stanie 0:4 w trzecim secie, kiedy facet rzucił rakietą?! 💥 Ja tam byłem, w knajpie na Rybnej, kolega prawie nie trafił piwkiem w kubek, tak się śmiał z tej rakiety! I teraz nagle ten sam chłoptaś ma być wcieleniem opanowania? No co wy, naprawdę? Charakter to nie to, że raz się uśmiechniesz do przeciwnika, tylko to, że NIE ZRZUĆEŚ MU ŁADUNKU NA GŁOWĘ następnym razem! A incydent z gardłem? Też miał jeden fajny gest, ale czy ktokolwiek widział, żeby przeprosił poszkodowanego? Nieeee — bo on nawet nie pamięta, że to było! 🤬 I te statystyki... 78% skuteczności na serwisie to fajnie, ale ile punktów wywalczył samobójczo? Bo facet nadal ma tendencję do wysyłania piłki w siatkę jakby nie widział, gdzie jest kort! A ten finał w Hamburgu z 2018? Pamiętacie, jak oszalał na sędziego, bo ten uznał jego piłkę za out? Teraz niby gra super, ale czy wiecie, że w zeszłym miesiącu miał awanturę w Monachium, bo sędzia nie uznał jego skoku do siatki? Fakt, że dzisiaj go nie było, ale co będzie jutro? 😤 I jeszcze co do "odkupienia" — MagdazTrybun, twój argument o 12 tygodniach walki to rozumiem, ale facet wrócił i wygrał Masters w Turynie? No i super, ale kto z was wie, jaką miał formę PRZED tym incydentem z gardłem? Bo ja tam pamiętam ten jego styl z 2019 — facet grał jak oszalały, ale nie potrafił wygrać ważnych meczów! Teraz niby to się zmieniło, ale czy to nie jest tak, że po prostu trafił na słabszych przeciwników? A jak jutro zagra z Alcarazem? To dopiero będzie show! 🎾🔥 No ale trudno... ja kibicuję, bo widzę, że facet ma potencjał, ale niech nie myśli, że my mu teraz stawiamy pomniki. Talent ma, ale charakteru trzeba uczyć się całe życie — a on dopiero zaczyna. I niech nikt nie mówi, że to już koniec hejtu! 😂🍻Serce z drużyną, głowa na pauzie.
-
To się akurat uśmiecha dość ironicznie, bo dzisiaj mamy grupę kibiców, która w pół godziny przeszła od „świętego męczennika” do „króla kortów” — a ja tu siedzę i patrzę na to wszystko i myślę sobie tylko: no dobra, ale kto tu naprawdę wie, co się w tym człowieku dzieje? Bo przecież dzisiejszy mecz to było jakieś 180 minut czystej klasy, nie ma co krygować — ale pytanie brzmi: czy to już definitywny powrót Aleksa do łask, czy tylko chwilowe zaświecenie się, które za tydzień zgaśnie jak żarówka w starej szafce? Bo patrzcie — jeden mówi o tym, jak podszedł do siatki i uśmiechnął się do przeciwnika przy 0:4, drugi wyciąga historię z Monachium, gdzie facet spał w ubraniu na lotnisku, trzeci wrzuca statystyki i liczy punkty, czwarty z kolei zarzuca mu histerię sprzed dwóch lat. A ja w tym wszystkim widzę tylko jedno: że Zverev dzisiaj zagrał tak, jakby naprawdę chciał pokazać światu, że on tu jeszcze rządzi — i to jest fajne, nie przeczę. Ale charakter? Charakter to nie jest jeden dobry mecz, to jest to, co facet zrobi jutro albo pojutrze, kiedy trafi na prawdziwego twardziela i nie będzie mógł liczyć na błędne decyzje sędziego czy niską formę rywala. A co z tym całym „odkupieniem”? No fajnie, że wygrał Masters w Turynie, ale kto pamięta, jakie miał przeciwników tamtej jesieni? Facet potrzebował kilku dobrych tygodni, żeby odbudować formę — i dzisiaj mu to wyszło. Ale czy to znaczy, że problem z emocjami zniknął jak za dotknięciem różdżki? Ja bym na to nie liczył, bo tenis to sport, który wciska ci kij w szprychy wtedy, kiedy się najmniej spodziewasz. I jeszcze jedno: gadacie o hejcie, o awanturach, o tym, że „wszyscy go zapomną” — ale czy naprawdę myślicie, że jakiś internetowy troll jutro rano przestanie wrzucać memy z jego miną sprzed dwóch lat? No chyba nie, prawda? Bo świat pamięta wszystko, a tenisowe fora tym bardziej. No więc co mam powiedzieć? Że dzisiaj była świetna robota, nie ma co — ale czy to już definitywny powrót Aleksandra do tenisowej elity? Na to pytanie nikt nie zna odpowiedzi, bo tenis to nie matematyka, tylko ludzie z ich słabościami, emocjami i kaprysami. A my tu stoimy i dyskutujemy, jakbyśmy byli jacyś eksperci — a przecież wszyscy wiemy, że następny mecz może wszystko postawić na głowie. Tak więc niech zostanie król na dzisiaj, niech my gra, ale charakteru nie rozpisujmy na raty — bo on dopiero się kształtuje, i to w oczach wszystkich.