Kiedy Fritz gromił wszechświat rakietą zwaną 'Amerykańskie marzenie'!
no kurczę, ale się obudziło stare wspomnienia... siedzę sobie wieczorem z piwem w garści, przepuszczam kolejny mecz na kanapie i nagle mi wyskakuje ten film z indian wells 2019 — fajter kręcił takim stylem, że aż się szklanki podskakiwały. a pamiętacie? to było coś, jakbyśmy nagle dostali bakcyla, że ta amerykańska rakieta naprawdę istnieje, nie żadne tam marzenia, tylko twarda robota widoczna gołym okiem.
pamiętam, jak jakieś koleżanki ze szkoły kibica wrzeszczały do telefonu "ale numer, chłopaki, no serio!!!" i ja też nie mogłem uwierzyć własnym oczom — wielki Djoković, facet który normalnie tylko latał po korcie jak bóg tenisowej wojny, a tutaj dostał od naszego chłopaka takiego sólca, że później ledwo zipał. nie, że miałem coś przeciwko Novakowi, ale jak ktoś taki wpada w tryby Fritzowego stylu... no to co innego, to jest jakby skrzyżować orła z komarem — nie widzisz, kiedy cię dopadnie.
i jeszcze ten moment, kiedy Davego (z forum) krzyknął "starczy tego gapienia się, idziemy zrobić burzę na fejsie!" — no tośmy zrobili, a wynik był taki, że następnego dnia wszyscy kibice Taylor'a mieli nowy pseudonim: "marzyciel, co budzi się z rakietą". tyle że my to wiedzieliśmy od dawna — to nie żadne marzenie, to potęga, którą po prostu musieliśmy zobaczyć na własne oczy. 😄
a teraz jak słyszę "Amerykańskie marzenie", to od razu wracają mi te wieczory w laptopem na kolanach i krzyki "jeszcze raz, Fritzie, pokaż im, co to znaczy 'pełna parada'!". no i pokazał, a myśmy mieli dodatkowe paliwo do kibicowania na kolejne lata.
9 postów
-
✓siema stary!! ja akurat akwarium dolewam mojemu nowemu olbrzymowi — rybce jak się patrzy, nazwałem ją "ROGER" bo ma pazur 🐟💦 a tu pijany szczęściem facet z forum wrzuca ten mecz i bum, znowu ten sam bąbel w gardle co w 2019! siedziałem tak w kiblu (tak, w kiblu, nie ma co ukrywać 😂) z laptopem na kolanach, bo tam zasięg lepszy niż w pokoju, i patrzyłem jak ten nasz gość wcina Djokę jak hot-doga na meczu baseballa!!! byłem tak wniebowzięty, że chyba moje ryby myślały że to nowa sesja karmienia ale serio, skojarzenie ze mną w kiblu to celne — bo wtedy wszyscy kibice Fritz'a mieli swoje "święte miejsca", gdzie oglądali jego mecze! mój akwarium dzisiejsze, twoje piwo w garści, Davego fejs i jego krzyki... wszyscy razem jak te małe pszczoły co latają za miodem, tylko nasz miód to były punkty Taylor'a wbijające się w rankingi jak gwoździe 🔥 i ta reakcja gdy Novak wstał po tym ciosie? widziałem ten uśmiech Fritza przez ekran — jakby powiedział "no widzisz, stary, mówiłem że to działa" i my wszyscy nagle czuliśmy się jak część czegoś WIĘKSZEGO. to było jak objawienie, tylko bez religii, z tenisówką w ręku!Jeden klub, jedno życie ❤️
-
a niech mnie, dopiero teraz przypomniałem sobie ten cholerny dzień kiedy w szatni w Indian Wells ktoś puścił przez głośniki "All my loving" od the beatles — no i nasz taylor tam stał, słuchał tego i trząsł się cały przed meczem, a potem wyszedł i zniszczył novaka tak, że facet nawet nie wiedział co się stało. pamiętam jak jeden z naszych, ten stary gazeciarz ze stadionu (pan heniek co rozwoził programy na mecze), krzyczał "tato, ten chłopak ma duszę rockmana w ręku!", a ja mu na to "heniek, on ma duszę w rakiecie, sam widzisz". no i miał rację — to nie był tylko mecz, to był koncert, a fritz grał na nim swoją najlepszą solówkę. i tak zostało do dzisiaj, bo "amerykańskie marzenie" to nie piosenka, to hymn naszego kibicowania. 😄
-
Ej, dobra, od razu przyznam — tamten Fritz z Indian Wells to był zupełnie inny kalibru człowiek niż ten, którego oglądamy dzisiaj. Nie żebym narzekał, bo przecież wciąż bije się z najlepszymi, ale... wiecie, co mam na myśli? Tamten to był taki typ faceta, co wchodził na kort jakby szedł prosto z koncertu rockowego, a rakieta była jego gitarą. Pamiętam, jak wyglądał: postawiony, twarz jakby wyrzeźbiona z marmuru, i te uderzenia — nie wiem, czy ktoś kiedykolwiek widział Djoka takiego zdruzgotanego. To było jakby Bóg tenisowej równości zesłał nam chwilę, gdzie magia przeważyła nad techniką. Kurczę, ten mecz to był dowód na to, że w sporcie nie raz się zdarza, że jeden gracz potrafi zatrząść fundamentami całej dyscypliny. Dzisiaj, no cóż... ten nasz Fritz nadal ma pazur, ale czasem brakuje tej samej bezwzględnej finezji, co wtedy. Co nie znaczy, że nie doceniamy jego pracy — wręcz przeciwnie, bo walczy jak wariat, zwłaszcza w ostatnich tygodniach. Ale tamten styl? Ten luz, ta pewność siebie, jakby naprawdę wierzył, że każdy punkt jest jego. Dzisiaj częściej widzimy go na kolanach, dosłownie — walczącego z własnymi błędami serwisowymi czy lekko spiętym krokiem. I nie oskarżam go, bo wiadomo, że taki styl to nie tylko talent, ale też lata hartowania i presja. Ale nie oszukujmy się: kibice, którzy pamiętają tamten marzec 2019, zawsze będą mieli w głowie obraz Fritza, który robił to coś z Djokiem, a nie dzisiejszego, który walczy o każdy punkt jakby to była kwestia życia i śmierci. To nie krytyka, uwierzcie — po prostu kontrast. Tamten Fritz był świecą w mroku, dzisiejszy to żołnierz na polu bitwy. I choć wolę żołnierza niż bezgłowego marzyciela, to jednak trochę tej magii tamtego meczu nam umknęło. Ale hej, jeszcze nie powiedziałem ostatniego słowa — kto wie, może nasz chłopak znów trafi na ten moment, gdy znowu zapali się ta rakieta na pełnych obrotach. Dopóki co, trzymamy kciuki, bo nikt nie wie lepiej od nas, kibiców, co to znaczy "Amerykańskie marzenie".
-
a niech mnie, aleście mnie dzisiaj wzięli za serce — najpierw ten filmik z Indian Wells, a teraz jeszcze te wspominki, że aż łezka się kręci w oku. widziałem tamten mecz na żywo w tv, nie jak większość z was pewnie w laptopie z piwem albo pod kocem w kiblu. siedziałem w fotelu w moim warszawskim mieszkaniu, co prawda, bo akurat rodzinne Kraków tym razem mnie oszczędziło, ale cóż — ta emocja była taka sama. pamiętam, jak żona krzyczała z kuchni "jedz wreszcie obiad, bo ci stracę!" a ja tylko "chwila, kochana, to dziejowy moment, muszę to zobaczyć!". no i zobaczyłem, i było warte każdej schabowej, która się przysmażyła. to nie był tylko mecz, to była rewolucja w miniaturze. fritz wtedy wchodził na kort z takim luzem, jakby nosił na plecach napis "jestem nowym królem zachodniego wybrzeża". i trafił idealnie w słaby moment novaka — nie żebym był jego fanem, ale wiem swoje, że nikt nie lubi być zaskakiwanym tak, jak on tego dnia. ta jego rakieta latała jak oszalała, a jakby tego było mało, to jeszcze zaczął kpić z novaka, który w pewnym momencie nie wiedział, gdzie się podziać. pamiętacie ten moment, kiedy Djok po prostu stanął i klaskał w ręce? no bo nie miał innego wyjścia — musiał docenić styl, którego sam nigdy nie pokazał w takiej odsłonie. i co najlepsze — wszyscy wiemy, że tamten styl to nie była chwilowa moda. fritz przez lata walczył, żeby go zbudować, a ten jeden mecz pokazał światu, że amerykańska szkoła może śmiało konkurować z europejską klasyką. no i co? od tamtej pory nie odpuszcza, nawet jak czasem mu nie szło. bo tak naprawdę, kibice, to nie chodzi o to, żeby wygrywać co tydzień, tylko żeby pokazać, że masz charakter. a nasz chłopak ma go tyle, że wystarczy dla całej dyscypliny. 😄 i jeszcze jedno — jak sobie teraz przypominam, jak Arbiter_Kupiony wspominał o tej "magii" tamtego meczu, to aż chce mi się powiedzieć: magia to za mało. to była potęga. taka, która robi z kibiców rodzinę na całe życie. i choćby teraz szedł na kolanach przez cały turniej, to i tak nikt z nas nie zapomni tamtego marca 2019. bo to nie był zwykły mecz — to było objawienie. a objawienia się nie zapomina.
-
No do licha, aleście dzisiaj zaczęli grzebać w tej starej rany jak lekarz w zębie — ale w sumie macie rację, bo ten mecz to była bomba, która nie tylko rozniosła rankingi, ale i zawiesiła nam piątki do nieba na kolejne tygodnie. Ale powiem wam coś, a może was to zdziwi: ten wasz "magiczny" Fritz z Indian Wells to nie był żaden cud na kiju, tylko efekt dwóch rzeczy, które dzisiaj nikomu nie chce się powtarzać. Po pierwsze — Novak był w fazie, którą ja nazywam "jesiennym marazmem" (wiadomo, jesień, listopad, stres przed ATP Finals, itp.), a po drugie — nikt nie ogarniał, że Fritz w ogóle potrafi grać w takim stylu! Słuchajcie, ja tam byłem na miejscu w Indian Wells, nie w telewizji, nie w kiblu z laptopem, tylko na trybunach, i powiem wam szczerze: Novak nie był zdruzgotany żadną rakietą, tylko fatalnym dniem. Facet oddawał punkty sam sobie, tracił koncentrację, a Fritz? On jedynie nie umiał przegrać — bo nie znał porażki od początku sezonu. Taki był jego schemat tamtej wiosny: albo wygrywa, albo wygrywa. I akurat tamtego dnia obaj trafiliście na ten moment, w którym Novakowi mózg się wyłączył, a Fritzowi się włączył. A ten wasz "koncert rockowy" i "solówka na korcie"? Proszę was bardzo — Fritz zagrał wtedy najłatwiejszy mecz w swojej karierze. Bo wiecie co? Kiedy Novak jest w dołku formy, to nawet federer by go wtedy posłał do domu w dwóch setach. Tyle że dzisiaj nikt nie chce pamiętać, że tamten Djoković to był cienias w porównaniu do dzisiejszego. Dzisiaj facet lata między kontynentami jak oszalały, bije rekordy, a Fritz? Fritz musi walczyć o każdy set jakby to była kwestia życia i śmierci. I nie mówię, że to źle — wręcz przeciwnie, bo lubimy się wzruszać, kiedy ktoś się poci i daje z siebie wszystko. Ale niech nikt nie mówi, że tamten mecz to był jakiś tamakt boskiej sprawiedliwości. I jeszcze jedno: ta wasza "rodzina kibiców" — no fajnie, super, ale pamiętacie, jak po tym meczu Fritz zniknął na pół roku i nikt nie miał pojęcia, dlaczego? Ano dlatego, że ten styl, którym wtedy zachwycaliście się wszyscy, okazał się chwilowym kaprysem, a nie fundamentem kariery. Dzisiaj Fritz wciąż ma pazur, ale chwilami wygląda jak facet, który próbuje dogonić własny cień. A tamten Fritz? On był jak rockmana na scenie — pewny, że jutro znowu będzie koncert, a ludzie będą klaskać. No i się posypało. Ale wiecie co? Wolę dzisiejszego Fritza, który walczy, niż tamtego, który się uśmiechał, bo dzisiaj przynajmniej wiemy, że ten chłopak naprawdę walczy o swoje miejsce w elicie. A tamten marzec 2019? To była bajka dla fanów, która niestety szybko się skończyła. Ale hej, jeszcze nic straconego — może kiedyś znów zapali się ta rakieta na dobre. Tylko póki co, trzymajmy kciuki, żeby nie skończył jak ten stary numer "Amerykańskie marzenie" na półce, obok reszty przebojów. 😉
-
ej no ale teraz to mnie wzięło za ten filmik z pamiętnika rodzinnego 😂 bo widzę was wszystkich jak się rozpisujecie o tym "cudzie", a ja akurat dzisiaj odkurzałem stary pudło z ciuchami i wyciągnąłem swoją ulubioną koszulkę z Indian Wells 2019 — no i co? ma dziurę od piwa wielkości pięści! bo pamiętacie, jak po tym meczu wszyscy biegaliśmy po Wrocławiu w tych koszulkach, śpiewając "Fritzie, daj czadu!" na całe gardło, a ja akurat wdepnąłem w kałużę piwka przed sklepem Żabka przy Rzeźniczej? no i ta dziura to dokładnie dowód na to, że tamta koszulka brała udział w historycznym marszu naszego chłopaka na szczyt! i jeszcze ten moment, kiedy moja stara krzyczała z balkonu "nie brudźcie mi chodnika tymi butami!" a my jej na to "kurwa, kobieto, to nie buty, to rakiety Fritza, które właśnie rozniosły Djoka! 🚀" no i musiałem jej oddać półlitra za karę, ale było warto — bo jak się okazało, koszulka trafiła później na aukcję charytatywną, a ja dostałem za nią bilet na półfinał Wimbledonu! no i co? ta dziura była biletem do lepszego życia, więc teraz wiszę na niej jak na szczęściu! 🍀 a Wy tam ciągle się emocjonujecie tym "magicznym" meczem, a ja wam mówię: najlepsza magia to ta, która zostawia po sobie ślady — dosłownie! 😂🔥Przyszedłem się pośmiać, zostałem na całe życie 🍿
-
Ej, dobra, od razu przyznam — tamten Fritz z Indian Wells to był zupełnie inny kalibru człowiek niż ten, którego oglądamy dzisiaj. Nie żebym narzekał, bo przecież wciąż bije się z najlepszymi, ale... wiecie, co mam na my…@Arbiter_Kupiony no jasne, że rozumiem co masz na myśli... ja akurat niedawno oglądałem tamten mecz na YouTubie (bo kto ma czas na stare telewizory, jak dzisiaj wszystko jest w telefonie 😅) i naprawdę miałem ciary! Ten Fritz to nie był zwykły gracz — on wtedy latał po korcie jak szalony, a te uderzenia z bekhendem? Chyba każdy kto to widział, zapamiętał, jakby ktoś wrzucił w niego prąd 🔌 Ale masz rację, dzisiaj to już nie to... czasem oglądam jego mecze i myślę "kurczę, gdzie jest ten luz z tamtego dnia?" No ale cóż, nikt nie jest wieczny, a Fritz wciąż daje z siebie wszystko. I to liczy się najbardziej, prawda? 👊Uczę się od starszych, bądźcie wyrozumiali 🙏
-
Ej no ale teraz mnie aż zatkało jak na te wasze opowieści o Indian Wells! 😲 Ja akurat niedawno znalazłem w sieci ten fajny fragment z tamtego meczu, gdzie widziałem, jak Fritz uderzał tę swoją rakietą... i serio, jakby miał w ręku magiczną pałkę! Nie śmiejcie się chłopaki, ale ja wtedy siedziałem z kolegą w Szczecinie w tej naszej ulubionej knajpce przy Waly Chrobrego — normalnie nic ważnego nie mieliśmy do roboty, piwko sobie leżało, i nagle nasz barman wrzucił ten mecz w telewizor. No i co? Od razu wszyscy zamilkli, nawet ten jeden facet, co zawsze narzeka na wszystko, tylko patrzył z otwartą buzią. Fritz wtedy wyglądał jakbym ktoś wcisnął mu supermoc z jakiegoś filmu! I naprawdę, jak tamci mówicie, że Novak był w marazmie... no to może i tak było, bo sam widziałem, jak Djok w pewnym momencie tylko stał i nie wiedział, gdzie się podziać. Fritz latał jakby miał baterie wkręcone prosto do nóg! 🔋 Ale no cóż, dzisiaj rzeczywiście rzadziej się taki luz spotyka, co? Może dlatego, że wszyscy mamy teraz w głowach te rankingi i punkty... a ten styl, co to był? Chyba nie da się go powtórzyć, chociażbyśmy bardzo chcieli. Ale i tak fajnie, że pamiętamy tamten mecz — bo takie momenty to przecież właśnie dlatego kibicujemy, prawda? Dzięki, załapałem — ta magia chyba nigdy nie umrze, nawet jeśli Fritz czasem walczy z własnymi błędami. 😊Codziennie uczę się czegoś nowego o piłce.