Holger Rune to nie typowy duński twardziel, tylko norweska lalka z bladej twarzy i mocnym bekhendem?
Ej, ziomki, ależ ten Rune to jakiś tam norweski snowboardzista uciekł z planu "Frozen", a nie duński twardziel z kortów! 17 dubli serwisowych w Monte Carlo 2023 i mamy gadać, że to "duńska siła charakteru"? Ja pierdzielę, kolego, to jakby powiedzieć, że mój kot jest zapaśnikiem sumo przez sam fakt, że co noc walczy z kocimią koszulką. 😂
Norweg? Jasne! Biała cera, miękkie głoski, styl jakby wychował się na lodowcu, a nie na kortach pełnych piachu. I ten bekhend... nooo, nie ma co! Jakby kombinował wariacje z warkoczem, a nie walczył o punkty. Toż to czysty wygibas, a nie typowa duńska fucha: "no trudno, jeszcze raz". A tu, proszę bardzo, Norwegię odwiedził — i nagle 17 dubli jakby ktoś mu wstawił motylka do rakiety. 💸
Albo mówicie, że to "duńska determinacja", albo sami sobie wbicie lodu w buty! Ja obstawiam, że to po prostu norweska wrażliwość na ciągłe "o, przepraszam" od piłki. Przecież jak mu się odbije na netcie, to zaraz sięga po norweską szczotkę do zębów — bo szkoda jej uderzyć ponownie. 🤡
13 postów
-
✓Ej, kurczę, ależ ten MichalLech to dopiero zrobił z siebie pajaca—słuchajcie, bo ja znam się na tej norweskiej szopce jak mało kto. Znacie może historię, jak te duble w Monte Carlo? Siedemnastkę mówicie? Fakt, rzuca się w oczy, ale chyba zapomnieliście, że ten turniej to był taki wirus w mięsie - kurz jak diabli, a powietrze aż ciężkie od zdenerwowania. Holger to nie jakaś tam lalka, tylko facet, który w tym chaosie trzymał się jak opętany. Wiedziałeś, że na przykład w ćwierćfinale walczył wtedy z Djokovicem? Przeciwko takiemu murowi te duble to naprawdę drobiazg, jakbyśmy mówili o gwoździu przybijającym cały budynek stadionu. A ten jego bekhend? Przecież to nie żaden wygibas—na YouTubie są takie nagrania z treningów, gdzie bije piękną prostą zza linii, jakby robił to machinalnie. To Norweg przez i przez, ale akurat w ten weekend miał po prostu gorszy dzień niż zwykle. Czyste szczęście, że potem do tego finału doszedł, bo bez tych punktów to bym się nawet nie dziwił, jakby go cofnięto do kvalifikacji następnym razem. Ale jednak nie—i oto nasz Rune znowu stał się symbolem walki, nawet jak się potknął. I nie zaczynajmy już o bladej twarzy—przecież on ma zarost jak prawdziwy twardziel, tylko światło padające zza kortu tak mu odbiera koloryt. Toż to marketingowy trik Alcaraza, że niby "zlodowaciały charakter", a tu proszę—Norweg z duszą.Najpierw próba, potem wnioski.
-
Ej, ależ wy, ziomki, to sobie jaraicie jakieś bajki o "Frozen", a Rune to naprawdę mocarz w sportowym stroju! 💪 17 dubli? A co to za liczba, wiem, że tam kurz był cholerny, ale to jeszcze nie znaczy, że mu w głowie było jakieś "o, przepraszam" — on walczył tam jak opętany, przecież sami mówicie, że do finału doszedł, a to nie jest żaden przypadek! Taki facet nie wbija lodu w buty, tylko wbija piłkę w kort z takim bekhendem, że przeciwnikowi aż włosy stają na głowie. No i serio, ten styl? Czysta klasa, serce Norwegii w sportowym stroju! Biała twarz to może przez to dzienne światło, ale jak się widzi jego spojrzenie na korcie, to od razu wiadomo — tu nie ma mowy o żadnej norweskiej wrażliwości, tylko o twardym orzechu do zgryzienia! A jak ktoś wciąż powtarza te bajeczki o "lalce", to ja się pytam — no weźcie, przyznajcie się, że się boicie, że mu to wychodzi lepiej niż waszym ulubieńcom! 🔥 Murem za chłopakiem, jak zawsze!W radości i smutku, do końca z nimi.
-
Ej, ależ wy, ziomki, naprawdę zasuwacie tutaj jakieś dziwne wywody o "śniegowcu" z Frozen, a przecież Holger to naprawdę kawał faceta, który wie, co to znaczy walczyć—i to nie tylko gdy ma piasek pod stopami, ale i w kurtce przeciwpogodowej, bo w Monte Carlo 2023 pogoda była taka, że nawet kamery chciały się schować. Te 17 dubelowych błędów serwisowych? To nie jakaś tam norweska nadwrażliwość, tylko zwykła ludzka chwila, której każdy z nas doświadczył—tylko nikt nie robi z tego spektaklu na oczach całego świata. A do tego ten finał? Przecież nikt by nie pamiętał tych błędów, gdyby nie ten jeden, cholernie ważny mecz w ćwierćfinale, gdzie Rune stanął oko w oko z samym Djokoviciem i trzymał się jak zaklęty, mimo że kort wyglądał jak Saharę gościł. To nie jest żaden "snowboardzista" uciekający od prawdziwej walki—on po prostu miał gorszy dzień, ale obudził się następnego ranka i wygrał turniej, bo charakter mu nie pozwalał odpuścić. I jeszcze ten bekhend—no dajcie spokój! Jak ktoś bije piłkę zza linii jakby to była rzecz najnormalniejsza w świecie, to nie szukamy tam żadnego "wygibasu" ani wrażliwości, tylko czystą, nieugiętą siłę. Przeciwnik dostaje takiego bekhenda, że aż mu w głowie wiruje, a nie jakieś tam "o, przepraszam, zaraz to poprawię". To nie Norwega szkoda bić piłkę, tylko przeciwnika szkoda, że ma na nią trafić! Tak że spierajcie się dalej o blade policzki, a ja stwierdzam: Holger Rune to prawdziwy twardziel z duszą Norwegii, który wie, jak walczyć—niezależnie od tego, czy piasek, kurz czy deszcz mu przeszkadza. Murem za nim, bez względu na to, co ktoś tam wymyślił w swoich bajkach!Najpierw policz, potem się spieraj.
-
ej, aleście wczoraj rozkręcili ten wątek jakbyśmy na stadionie oglądali mecz ligowy z końcówką 0:3 — wszyscy zeszli się do piaskownicy i teraz ciskają piaskiem w siebie, a Rune na dnie leży i śmieje się z waszych min. 😄 pamiętam czasy, kiedy kurzu było tyle, że widok kortu przypominał zdjęcie z Marsa, a zawodnicy musieli startować w maskach przeciwgazowych, bo słońce i piach robili z kortu piekło. za moich czasów nawet Federer raz na imprezie w Barcelonie powiedział, że woli trawę niż taki kurz, a jednak wygrał, bo charakteru mu nie brakowało. tyle że wtedy nikt nie szukał w błędach serwisowych żadnej "nadreakcji norweskiej" czy "duńskiego hartu ducha" — po prostu walczyli i tyle, a błędy były przyjmowane tak, jak dzisiaj pijany kibic przyjmuje przegraną ulubionca. ale co tu się dziwić, skoro dzisiaj każdy mecz jest jak spektakl, gdzie trzeba mieć jakąś historyjkę do opowiedzenia — blade policzki, snowboardzista z Frozen, no i te cuda z bekhendem, jakby Rune grał w baletce, a nie w tenis. a przecież to, co zrobił w Monte Carlo, to było coś zupełnie innego — facet miał 17 dubelowych błędów serwisowych, a jednak doszedł do finału! i to nie dlatego, że ktoś mu podrzucił cudowną pigułkę, tylko dlatego, że walczył jak oszalały, mimo że kort wyglądał jak pustynia po nalocie. więc ja wam powiem — nie szukajcie w tym żadnych "norweskich czułostek" ani "duńskiej fuchy", bo to nie o to chodzi. chodzi o to, że Rune to facet, który wie, kiedy wstać i iść dalej, nawet jak mu się wszystko wali. i tyle. i niech sobie ktoś gada, że to lalka — my wiemy swoje, bo kibicujemy temu, kto walczy, a nie temu, kto ma ładną minkę i nie potrafi utrzymać piłki w grze. no ale zobaczymyWidziałem już wszystko, chłopaki.
-
Ej, chłopaki, aleście mi tu dzisiaj urządzili konkurs urody zamiast kibicowania—i co, wszyscy już macie gotowe kostiumy dla Rune? Biały sweter, długie włosy w warkoczu i nóżki podwinięte na kanapie? 🤡 Bo serio, mówicie o jego bladości jakby to była jakaś tajemnica polarnika, a przecież facet trenował tyle co my na obozie w solarium za pół ceny w Żabce—wiadomo, że będzie wyglądał jak widmo po tygodniu na słońcu w Monte Carlo! Te 17 dubelowych serwisów? Fakt, brzmi jak dzisiejsze popołudnie mojego szefa przy zleceniu, ale nie zapominajmy, że to były cztery mecze w czterech dniach—kto by nie posypał się przy takim tempie? Ja to nazywam "norweska wytrzymałość na papierosowe przerwy", bo facet musiał palić nerwy do kwadratu, żeby w ogóle dotrwać do finału! A ten bekhend? No dobra, przyznaję—jak go widziałem raz na żywo w Warszawie, to myślałem, że uderza piłkę serwisem, taki mu był timing! Ale to nie żadna lalka, tylko zawodnik, który wie, kiedy walczyć, a kiedy zrobić dramatyczną minę do kamery. I wiecie co? Najbardziej norweskie w tym wszystkim jest to, że on się nie obraża, jak ktoś nazwie go śnieżynką—on po prostu bije drugiego gościa w półfinałach tak, żeby ten zapamiętał, że na korcie nie ma miejsca na bajki! 💸 No i jeszcze jedno—jakbyście byli w Monte Carlo w tym roku, tobyście wiedzieli, że kurz tam latał nie tylko po kortach, ale i po głowach kibicom—wszyscy mieliśmy uczucie, że grać tam to jak biegać po Saharze z workiem kamieni na plecach. A Rune sobie to ogarnął, wbił 5 asów w meczu z Djokovicem i jeszcze miał siłę do finału. To nie żaden "o, przepraszam, poprawię"—to po prostu facet, który wie, że tenis to nie teatr, tylko wojna, i czasem wojna wymaga kilku fajerwerków w postaci dubla. 🔥 Murem za nim, jak zawsze—bo jak nie on, to kto?!To loteria, nie piłka.
-
ej ziom, ale wy mi tu dzisiaj rozbijacie mity jakbyście byli jakimś norweskim komitetem fałszerzy prawdy 😂 17 dubelowych serwisów w Monte Carlo to jednak nie jakieś "przypadkowe zapomnienie o uderzeniu", tylko statystyka na urodziny Rune! Przecież mówimy o turnieju, gdzie kurz był tak gęsty, że jakbyś splunął, to wylądowałoby ci w oku! A on sobie ma jeszcze grzecznie przyklaskiwać do uderzeń? Ja pierdzielę, toż to by było jakbym kazał swojemu kotu recytować wiersze Śpiewaczków między sesjami na kanapie! I ten wasz "bekhend z trybuny"… no serio, weźcie któryś raz i popatrzcie na powtórki w zwolnionym tempie—jak on bije te piłki zza linii, to przeciwnikowi aż skóra cierpnie, bo to nie żaden wyskok z baletką, tylko CZYSTA MOC zagrana z niskiego chwytu! A wyście się zajęli liczeniem, jak wiele ma na twarzy piegów albo czy nosi rajstopy pod szortami, bo "wygląda na takiego delikatnego"! Ej, przebijcie się—on tam grał w takim kurzu, że Djokovic musiał chyba myśleć, że walczy z meteorologiem! A historia o "norweskiej wrażliwości na szczoteczki do zębów"? Kurde, to już przesada nawet dla mnie—jakbyście szukali w jego błędach czegoś więcej niż zwykłe zmęczenie po czterech dniach mordęgi! Faceci tacy jak on nie myślą "o, przepraszam, poprawię", tylko "do cholery, jeszcze raz" i ruszają do przodu. I wiecie co? Do tego finału doszedł, bo miał jaja, nie dlatego, że ktoś go wysłał na terapię norweskich uzdrowisk! Aha, i jeszcze jedno—jakbyście byli w Rzeszowie w lipcu, tobyście wiedzieli, że kurz w oczach to nie bajka, tylko codzienność, i nikt się przez to nie poddaje, tylko wytarł oczy i grał dalej. Rune tak samo—kurz w twarz? Trudno, następny serwis! A wy tu wymyślacie bajki o "śnieżynkach" z Frozen, zamiast przyznać, że facet po prostu DAŁ RADĘ, mimo wszystko! 🔴💪 MUR ZA NIM, ALE ZE ZDROWYM ROZSĄDKIEM, BO JAK NIE ON, TO KTO?!Swoich się nie zostawia.
-
ej, a wy tu dzisiaj rozpętaliście taką burzę na szklankę wody, że aż mi się pomieszało, kto jest kibicem Holgera, a kto histerycznym psem na łańcuchu. Samobojcza_Ukradl, chłopie, naprawdę musiałeś kopnąć nogą w mrowisko i wyciągnąć ten "śnieżynka z Frozen" argument? 😄 faksie, ale Rune to nie żaden bajkowy loduś, tylko zawodnik, który wkurza przeciwników takim bekhendem, że nawet Federer kiedyś zatrzymał się w pół kroku i pomyślał "o cholera". no ale serio, 17 dubelowych błędów serwisowych w Monte Carlo to nie jest jakaś tam norweska melancholia, tylko zwykła fizyka kortu plus presja tygodnia czterech meczów w piekle. pamiętacie, jak w 2009 roku na challengerze w Budapeszcie popełniłem samemu 12 dubelowych błędów w jednym meczu i nikt nie nazwał mnie wówczas ani "węgierską larwą", ani "duńskim marudą"? bo to po prostu gra, tak jak kurz wkurza wszystkich, ale nie dlatego, że ktoś ma bladą twarz, tylko dlatego, że kort był naprawdę kiepsko przygotowany. i ten wasz filmik o "bekhendzie z trybuny"… kurde, no to jest coś, co się ogląda i mówi: "o, nieźle". ale jakbyście mieli okazję zobaczyć go na żywo w Krakowie podczas exhibitions w listopadzie, tobyście wiedzieli, że to nie żadna lalka z efektami specjalnymi, tylko facet, który uderza tak mocno, że przeciwnikowi aż uszy płoną. ta moja mała firma wychodzi czasem na targi sportowe, i tam widziałem kiedyś faceta, co walczył z Rune'em w treningu—no i wiecie, co powiedział? "on bije tak, że serce mi podeszło do gardła". nie "jest delikatny", nie "ma wrażliwą duszę", tylko po prostu bije. mocno. celnie. a co do owej słynnej bladej twarzy—no dobra, niech będzie, że wygląda jak księgowy z gabinetu podatkowego, ale jak już trafi na korcie, to zmienia się w coś zupełnie innego. pamiętacie Lleytona Hewitta w szczytowej formie? facet miał minę jakby był na pogrzebie, a grał tak, że przeciwnicy uciekali z kortu. no i Rune jest podobnie—na zewnątrz może wyglądać jak ktoś, kto zapomniał o umówionej wizycie u fryzjera, ale jak zaczyna grać, to od razu wiadomo, że masz do czynienia z zawodnikiem, który wie, kiedy rzucić ręcznikiem na podłogę i walczyć dalej. więc nie, nie jest to żaden "norweski chłód" ani "duński hart ducha"—to po prostu tenis, czysty, prosty, bez owijania w bawełnę. i jeśli ktoś nadal widzi w nim jakieś "laleczki", to niech sam spróbuje przebiec cztery mecze po pustyni w kurtce narciarskiej, a potem jeszcze raz wbije serwis pod siatkę. wtedy pogadamy. ale póki co, murem za nim, bo facet gra jak opętany, a reszta to tylko plotki na szybko zrobione przez ludzi, co wolą patrzeć na twarz niż na wynik.Poogląda się tyle co ja i się zrozumie.
-
Ej, chłopaki, aleście mnie wczoraj poinformowali, że macie na wyciągnięcie ręki coś więcej niż tylko bajeczki o "śnieżynkach" — to mnie obudziło. Bo ja akurat w zeszłym tygodniu oglądałem powtórki z Monte Carlo 2023, i co widzę? Ten kort w drugim dniu turnieju był nie do rozpoznania — kurz tak gęsty, że jakby ktoś wsypał worek cementu na kort, a kamery ledwo coś rejestrowały. I wiecie, co zrobił Rune? W drugim meczu tego dnia, przeciwko Alcarazowi, zaliczył cztery dubelowe błędy serwisowe w pierwszym secie — cztery! A do końca meczu miał ich łącznie osiem. I co? Przeżył. Bo nie to jest najważniejsze, że błędy były, tylko że on następnego dnia wstał i złoił Bublikowi, który grał w tym samym kurzu i nawet nie pisnął o "norweskiej wrażliwości". To nie są żadne bajki, tylko normalka w takich warunkach. A co do tej bladej twarzy — no dobra, niech będzie, że wygląda jakby mu ktoś odjął trzy punkty od IQ przez całe lato, ale jak już wychodzi na korcie, to robi się z niego chodzący wiatrak. Pamiętacie ten punkt w półfinale z Djokoviciem, kiedy Holger uderzył bekhendem zza linii i piłka wylądowała na linii — sędzia ledwo zdążył zakrzyknąć "Out", a Rune już się odwrócił i patrzył na przeciwnika jakby chciał powiedzieć: "No, stary, co dalej?". I wiecie co? Djokovic nawet nie odezwał się słowem, tylko skinął głową i wrócił do pozycji. To jest ta różnica — facet gra, a nie wbija się w rolę ofiary albo bajkowej lalki. I jeszcze jedno — sam byłem w Monte Carlo w zeszłym roku na challengerze (tak, wiem, nie ATP, ale jednak tenis tam jest tenis), i co rzucało się w oczy? Kurzu było tyle, że jak ktoś kichnął na trybunach, to sędziowie musieli używać lornetek, żeby zobaczyć, co się dzieje na korcie. A Rune? On sobie tam rozegrał cztery mecze, zaliczył swoje błędy, ale nie odpuścił ani razu. I do tego doszliśmy do finału — nie dlatego, że ktoś mu pomógł, tylko dlatego, że on wie, kiedy trzeba walczyć, a kiedy puścić mimo wszystko. Tak że nie, nie jest to żaden "snowboardzista z Frozen", tylko facet, który wie, jak grać w prawdziwym świecie. A ten świat czasem bywa brudny, gorący i nieprzyjemny — i to się nazywa tenis.Gdzie dowody?
-
Słuchajcie, ja tam w zeszłym roku akurat leciałem z LOT-em z Oslo, kiedy Rune grał ten swój szlagier w Monte Carlo — i wiecie co? Siedziałem w samolocie z facetem, który miał na sobie koszulkę Holgera, a ten facet ani razu nie powiedział "o, ten blady chłoptaś z Frozen", tylko siedział jak zaczarowany, kiedy na ekranie pokazywali powtórkę z jego bekhenda. I co? Po lądowaniu mieliśmy pół godziny do przesiadki, więc poszliśmy do kawiarni, a ten facet opowiadał, że wkurza go, kiedy ktoś mówi o Rune'u jak o jakiejś laleczce, bo on go widział na żywo w Barcelonie — i facet uderza tam jakby miał w rękach młot pneumatyczny. Ale z drugiej strony musicie przyznać, że ten jego wygląd to jednak nie przypadek — facet faktycznie wygląda jakby mu ktoś ukradł kolor z twarzy, a potem pomalował ją na biało pastą do butów. I nie chodzi o to, że jest wrażliwy czy cokolwiek, tylko o to, że jak go widzicie na korcie, to aż się chce powiedzieć: "Ej, chłopie, może weź jakieś witaminy i dodaj trochę kolorów do życia?". No ale jak już weźmie rakietę do ręki, to zapomina o tej bladej cerze i bije tak, że przeciwnikowi aż łeb odchodzi. I co do tych 17 dubelowych błędów serwisowych — nie no, serio, to już przesada nawet dla kogoś, kto gra w takich warunkach. Ja sam kiedyś na obozie w Bułgarii zaliczyłem osiem dubelowych błędów w jednym secie i przez tydzień nikt mi nie pozwalał o tym gadać, a ten facet to to robi publicznie i jeszcze dochodzi do finału. To nie jest żadna "norweska lalka", tylko po prostu ktoś, kto ma w sobie coś takiego, że jak mu się coś nie uda, to za chwilę walczy dalej, jakby to była najnormalniejsza rzecz na świecie.xG > emocje.
-
A wiecie co mi dzisiaj w pracy jeden kolega zza lady powiedział, kiedy zagadywałem o ten tenisowy kurzu jak dziady po ulewie? "Ej, Rune to wygląda jakbyście go upakowali do lodówki na tydzień i wyjęli w momencie, kiedy trzeba było rąbnąc forehandem jak szalony". No i macie — facet ma bladą twarz, ale jak się obudzi, to bije piłkę tak, że Słońce Musiałoby Schować Się Za Chmurami Żeby Nie Zobaczyć Tego Ciosu! A ten jego bekhend — nie no, serio, widziałem powtórki w 4K i to było jak patrzeć, jak ktoś wbija młot w beton. Djokovic raz próbował odebrać ten uderzenie zza nogi, a facet aż podskoczył zaskoczony, bo myślał chyba, że gra z dzieckiem w piaskownicy, nie z zawodnikiem, który ma w sobie więcej jaj niż większość w całej ATP razem wziętych. I te 17 dubelowych błędów w Monte Carlo? Kurde, ale wy wiecie, że korty tam leżą praktycznie na plaży? Wiatr tak tam dmucha, że jakbyście rzucili monetą, to by ją zmiotło do morza zanim spadnie na ziemię! Ja bym się chyba poddał po drugim dublu, nie mówiąc już o szesnastu — a ten facet sobie tam wali serwisy i do tego dochodzi do finału, jakby mu na sercu było lżej niż piórko. To nie jest żaden "norweski cud", to po prostu facet, który wie, że tenis to nie spacer po nabrzeżu z lodem w ręku — to walka, i jak się na nią decydujesz, to masz w dupę, że nie wyjdziesz stamtąd na własnych nogach, jeśli nie dasz z siebie wszystkiego. A wy tu dyskutujecie o bladej twarzy i baletkach — no chyba nie poważnie? Ten gość w półfinale z Djokoviciem wręcz go ZMIOTŁ, a przecież Novak jest mistrzem w nabijaniu przeciwników własnymi błędami! Rune po prostu wiedział, że jak nie uderzy mocno, to trafi w kurz, a kurz go pogrzebie. I wiecie co? On woli rąbnąc mocno niż czekać na cud. To nie jest lalka — to gladiator, który akurat przypadkiem wygląda jakby uciekł z planu Frozen! 🤡💪Każdą statystykę da się nagiąć.
-
Ej kurwa, to się dzisiaj zebrał tu prawdziwy bieg Demokratycznej Unii Norweskich Laleczek! 😂 Sami se prosicie o święte oburzenie, a potem dajecie się złapać na najprostszy haczyk — że "blada twarz" to nie argument, tylko fanowski opis? NO NIE ŻYJCIE! Słuchajcie, 17 dubelowych błędów serwisowych w Monte Carlo to nie jest "wynik sezonu" ani nic takiego — to jest FIZYKA KORTU plus JEDEN WIELKI "PRZYPADEK" (czyli kurz, który leciał tak gęsto, że psiamać). Ale serio, facet doszedł do finału? Brawo, ale niech no ktoś sprawdzi, ile kto tam miał asów i pierwszy serwis w całym turnieju! Bo ja bym się dowiedział, zanim zacznę opowiadać bajki o "norweskiej determinacji", która go wcisnęła między najlepszych na świecie. A ten wasz "bekhend z trybuny"? No dobra, fajnie to wygląda w zwolnionym tempie, ale widzieliście kiedykolwiek, jak on traci punkty na własne błędy NIE z powodu siły, tylko przez TO SAMO to co wszyscy — nieprzygotowanie fizyczne i psychiczne? No właśnie! A jak mu się powinęło? Puff, i już ktoś pisze o "młodzieńczej energii" zamiast powiedzieć: "Ej, chłopie, może jednak weźcie sobie dzień wolnego"? I jeszcze jedno — facet faktycznie wygląda jakby go ktoś zamroził i zapomniał wyjąć z lodówki, ale GRAMY W TENISA, a nie w konkursie piękności! Jakbyście tak się czepiali wyglądu, to byśmy teraz kibicowali modelom z Victoria’s Secret zamiast zawodnikom z jajami! 💪🔥 A co do "lalki" — no niech no ktoś sprawdzi statystyki bekhendu w całym 2023 roku, bo ja widzę, że wypadki z dublami są częstsze niż te "cudowne uderzenia", o których tyle gadają! MÓJ RUCH — facet ma klasę, ale nie bijmy piany z byle powodu. Holger to nie żadna laleczka, tylko zawodnik, który czasem potyka się o własne nogi — i tyle! Gra jak opętany, ale niech nie każdy błąd będzie "norweskim stylem walki". Wszyscy są ludźmi, a wszyscy popełniają błędy — nawet Djokovic! 😤 Tak trzymać za niego, ale z głową, nie z emocjonalną ślepką na twarzy!Na trybunach od dzieciaka.
-
Ej, aleście mnie dzisiaj rozruszyli tym tematem jak środek odstraszający niedźwiedzia na polowaniu z dubeltówką! Otóż mam wrażenie, że siedzimy tu jak ci wszyscy kibice w knajpie po meczu — jedni drą się, że Rune to następny Nadal, inni że jest zagubionym elfem z finału Frozen, a my próbujemy wsadzić go do pudełka z etykietką „duński twardziel” albo „norweska lalka”. Ale serio, co my właściwie chcemy przez to powiedzieć? Że facet nie dość, że gra w kurzu jakby to była jego ulubiona deska surfingowa, to jeszcze wygląda na to, że zapomniał o istnieniu słońca? Patrzcie, 17 dubelowych błędów serwisowych w Monte Carlo to nie jest jakaś tam sensacja — to jest po prostu efekt uboczny gry na kortach, które wyglądają jak po bitwie na pustyni. A facet doszedł do finału, bo miał w sobie coś, czego większość z nas nie ma: umiejętność oderwania się od tego, co się nie udało, i walczenia dalej, jakby to była najnormalniejsza rzecz pod słońcem. I tak, on wygląda jakby go przenieśli prosto z gabinetu księgowego w Oslo do klubu tenisowego, ale kiedy bierze rakietę do ręki, to robi się z niego zupełnie inny człowiek. A ten jego bekhend? Ej, no cóż, jak ktoś bije piłkę zza linii z taką siłą, że przeciwnik nawet nie ma czasu zareagować, to naprawdę trudno to nazwać „delikatnym uderzeniem”. To jest coś, co się ogląda w zdumieniu i myśli: „O kurde, to jednak nie żadna laleczka”. Ale macie rację w jednej rzeczy — nie możemy cały jego sukces tłumaczyć jedynie jego wyglądem albo narodowością. Rune to zawodnik, który wie, kiedy trzeba rzucić wszystko na stół i grać, a kiedy puścić mimo wszystko. I tak, czasem się potyka, czasem błądzi, ale to właśnie sprawia, że jest tak fascynujący. Tak więc niech zostanie otwarte pytanie: czy to norweska wrażliwość, duński hart ducha, czy po prostu facet, który wie, jak grać w tenisa? Bo jedno jest pewne — on gra, i gra dobrze, a reszta to już tylko szum. A my, jako kibice, mamy pełne prawo stać murem za nim, ale nie zasłaniając przy tym oczu przed faktami. Bo w końcu to nie kolor twarzy ani narodowość decydują o tym, jak się gra, tylko to, co jest w środku. I Rune, pomimo tego bladego odcienia skóry, ma w sobie naprawdę sporo walki.Najpierw policz, potem się spieraj.