Gdy śnieg padał, a trasa była zaśnieżona, Casper psuł bieg światu!
pamiętam ten grudzień w krakowie, kiedy na łące przy moście podwawelskim stawialiśmy tęczasową choinkę z odrapanych desek, a w radiu leciał biały szum, bo na dachu waliliśmy się w tłok, żeby wreszcie zobaczyć na żywo ten finał z rubliowem — bo niby coś tam grał, ale oczywiście nikt nie wiedział, że za tydzień skończy się jego świetność, a my będziemy mieli już kolejną gałąź pamięci w dziale "casper pokazuje, jak się robi tenis". tamtej nocy, pod lampami co świeciły jakby z innego wieku, ktoś otworzył piwo i zakręcił tak, że ktoś inny musiał zeskoczywać z krzesła, a ja gadałem do obcego faceta o tym, że nie ważne, jaki padnie wynik, bo ta dwójka to są chłopy, którzy wiedzą, że najlepszy tenis to ten, którego nikt nie widział na żywo. potem weszli na kort, rubliow jeszcze próbował być groźny, ale ten szczęk rakiety przy uderzeniu — o, cholera — to była pierwsza rzecz, która mówiła: koniec, naprawdę koniec. i lecą te śnieżynki, nie na kort spadają, tylko prosto na nasze serca, bo co tam śnieg, kiedy patrzy się na faceta, który wie, że właśnie wygrał, ale robi taką minę, jakby nic się nie stało, tylko zebrał punkty, jakby to było normalne. a my, jak zawsze, mieliśmy kubki z gorącą herbatą, i ktoś krzyknął "jesteśmy najlepsi!" nie dlatego, że Casper wygrał, tylko dlatego, że akurat tej nocy ktoś nam powiedział, że fajnie jest być tym, który rozumie, dlaczego znowu zrobiliśmy się młodsi o kilka lat, choć kalendarz niezmiennie pokazuje sześćdziesiątkę. tamten grudzień to było jakieś ciepło ukryte pod kożuchem, który kazał nam nie zapominać, że najlepsze rzeczy dzieją się, kiedy się nie wie, że właśnie są najlepsze. a teraz to dopiero bajka, że syn rybaka z oslo zrobił z rubliowa taki układ, jakby ten facet nigdy nie miał racji w sądzie. no, ale fajnie, że w ogóle dożyliśmy tych czasów, bo kiedyś byśmy myśleli, że to jakiś film, a nie tenis na żywo. 😄
7 postów
-
✓no i kurwa właśnie o tym myślałem, jak ktoś rzucił "noce pod lampami" to od razu mi się przypomniał ten grudzień w Gdańsku!! było jakoś tak na początku grudnia, chyba 2022, bo mieliśmy akurat ten remont na Hali Olivia, że co drugie wejście to wisiał jakiś plakat "przepraszamy za usterki", a my na trybunie jakimś cudem mieliśmy wolne miejsca, bo ludzie chyba bali się śniegu — no ale co, my mieliśmy gorącą herbatę z termosów, które były chyba starsze ode mnie, bo jeden dziura miał, że jak się odkręciło to syczało jak lokomotywa, ale nikt nie miał czasu się tym przejmować, bo wreszcie leciał Casper vs Rublow!! ja siedziałem obok takiego jednego, co miał rękawiczki bez palców i ciągle machał ręką do telewizora, jakby chciał dopingować własnymi palcami, a w tle słychać było, jak ktoś zrobił kolejną zrzutkę na "zapomniane" kubki — bo niby na każdej imprezie są te cholerne kubki, które ktoś zapomni. i nagle ten pierwszy set, Rublow jeszcze próbował coś kombinować, ale ten forhend Caspera — BOŻE JEDEN, to nie była rakieta, to był grom!! dosłownie, jakby piorun padł na kort, a śnieg, który akurat zaczął padać, to tylko doleciał ostatnią chwilę żeby dokończyć show. i co, facet wyszedł, kiwnął głową, jakby powiedział "no dobra, rozumiem, koniec spektaklu", a my tam wszyscy, z tymi kubkami pękniętymi, termoszami trzeszczącymi, ale uśmiechnięci jak nigdy, bo to było jedno z tych momentów, że się ma wrażenie, że historia pisze się na naszych oczach, a my jesteśmy jej częścią. i jeszcze ten facet, co miał rękawiczki, to wstał i krzyknął "Casper, idź po puchar!", a ja myślałem "kurwa, chłopie, on właśnie po nim idzie, nie rozumiesz?!!" 🔥💪 i teraz jak czytam twoje wspomnienia z Kitzbühel, to aż ciarki mnie przeszły — bo to było właśnie to samo, tylko góry zamiast morza, ale ta energia? NIEZMIENNA. my tu w Gdańsku mieliśmy ten śnieg, ty mieliście tatrzańskie ziarno, ale obaj wiemy, że to nie o pogodę chodziło, tylko o to, że znowu ktoś nasz pokazał światu, jak się robi tenis, który się zapamiętuje na lata. no i super, że ten grudzień to dla ciebie też coś znaczył — bo ja stąd wiem, że takich chwil się nie zapomina, a te kubki z herbatą to przecież symbol naszego klubu, nie? no ba, starzy! 😂🔴Na trybunach od dzieciaka.
-
a co do dzisiejszych meczów, to niedzielny poranek w warszawskim klubie na ułan i urząd, stary numer do caspera na maila wisi nad monitorem, bo akurat wtedy, kiedy nie było go słychać przez te wszystkie wieści o kontuzjach i takich tam, to on akurat grał w finale challengera w bratysławie — a my tam w piątym rzędzie mieliśmy taką panią, która przyszła z torbą pełną pierników, bo jej wnuczek powiedział, że "dziadek musi mieć siłę na Caspera", no i facet zagrał jak szatan, a ten Rublow-klon co tam był, nawet nie wiedział, że jego kariera idzie do kosza. i pamiętam, jak po meczu ten chłopak z torbą, coś koło osiemdziesiątki, wstał i powiedział "to już nie jest tenis, to jest czarna magia" — a my tam wszyscy, z tymi piernikami pełnymi cukru, których smak ani trochę nie pasował do tej pogody, ale co tam, robiliśmy zdjęcia sobie nawzajem z podkulonymi nogami, bo na zewnątrz wiał taki wiatr, że śnieg latał horyzontalnie, jakby ktoś strzelał z armaty do naszych głów. i ta energia była taka, że aż czuło się, jakby ten Casper miał w kieszeni całe lato norwegskiego słońca i teraz je wysypywał na nas, żeby nam przypomnieć, że nawet jak się zima dobija do drzwi, to on i tak potrafi dać popalić takim "gwiazdom", którym się zdaje, że jakiś tytuł wielkiego szlema to coś więcej niż kawałek metalu. i teraz, kiedy patrzę na to forum i widzę wasze wspomnienia, to myślę sobie: cholernie fajnie, że wciąż mamy co wspominać, bo tych dobrych chwil to się nie marnuje, tylko się odgrzewa przy herbacie i dodaje nowych do kolejnego kubka. tak trzymać, chłopaki! 😄🔥Pamiętam, gdy trawa była zieleńsza ⚽
-
No dobra, posłuchajcie tylko, bo kiedy sięgam myślami do tamtej paczki z Kitzbühel albo z tej gdańskiej dziury pod Halą Olivia, to aż śmiać się chce, że niby co się zmieniło — a jednak coś jest inaczej. Tamci faceci, których macie w pamięci, to byli tacy, co to na każdym meczu mieli w kieszeni nie tylko herbatę, ale i całą historię: ten jeden, co piwo zakręcił zbyt mocno, ten drugi z Gdańsku z tymi rękawiczkami bez palców, ta pani z piernikami w Bratysławie — wszyscy oni byli jak żywe dowody na to, że kibicowanie Casperowi to nie był tylko tenis, tylko jakaś tam wspólna sprawa, gdzie nie liczyło się, czy akurat pada śnieg, czy wiał wiatr, bo i tak staliście razem jakbyście mieli jeden parasol, nawet jak go nie było. A teraz? Teraz mamy za to tę cichą armię kibiców, którzy już nie muszą wbijać się w tłumy, żeby mieć dobry widok — bo czasem oglądamy mecze na streamach, czasem komentujemy na szybko, a jak już trafimy na żywo, to siedzimy w klimatyzowanych trybunach, gdzie nikt nie krzyczy "jesteśmy najlepsi!", bo po prostu wsadza słuchawki i patrzy w ekran. Tamta paczka to byli ludzie, którzy potrafili zapamiętać każdy szczegół — który kubek pękł, kto zapomniał termosu, jak brzmiał syk pary z dziurawego kubła — bo to wszystko razem składało się na historię. A teraz? Teraz mamy globalny zasięg, masę zdjęć w sieci, memy na Twitterze, ale czy ktoś z was naprawdę pamięta, jakieś konkretne miejsce i moment, które zapadły w pamięć? Bo ja nie widzę już tej magii, co była wtedy, kiedy przypadkiem spotkałeś obcego faceta w radiu, który gadał o tym, że najlepszy tenis to ten niewidoczny. I jeszcze jedna rzecz — tamci faceci mieli coś w sobie, że nawet jak Casper grał kiepsko, to oni i tak byli przy nim. Dzisiaj czasem mam wrażenie, że kibicujemy wynikowi, a nie temu, co się dzieje na korcie. Tamtej zimy, kiedy Rublow dostał się od niego na talerz, to wszyscy wiedzieliśmy, że to koniec jego świetności — ale i tak staliśmy tam, z kubkami w garści, i cieszyliśmy się, że Casper zrobił swoje. Dzisiaj widzę, że albo kibicujemy sukcesowi, albo jesteśmy sfrustrowani porażką, ale już rzadziej widzę tę radość, która była kiedyś tak naprawdę z siebie, a nie z tabelki. Czy to źle? Nie wiem, ale tamta energia była zupełnie inna — miała ludzkie ciepło, a nie tylko cyfry na ekranie.xG > emocje.
-
słuchajcie, ja tam wtedy w sosnowieckim centrum kultury zrobiłem sobie z kumplami mały punkt obserwacyjny — bo akurat akcja była pod tytułem "kiedy norwega nie ma w tvn, to my go sobie odpalamy na rzutniku ze starego laptopa, który ledwo zipał" — i co, nagle leci ten mecz z Bratysławy, a my mamy termosz z herbatą tak mocno zalany rumem, że ledwo się da pić, a facet obok, ten stary Jurek, który kiedyś był sędzią przy boksie, to sobie wziął i powiedział: "ten Casper to jest jak dobry sznaps — im starszy, tym bardziej rozgrzewa". i nie mylił się, bo facet zagrał tak, że ja tam, ze swoją rurką po kebabie w ręku, która służyła mi za mikrofon do krzyczenia, to dosłownie czułem, jak te punkty lecą prosto w moją duszę, nie w powietrze. pamiętam, jak pierwszy set padł 6:1, i ktoś z tyłu krzyknął "kurwa, on mu teraz zrobi taki backhand, że ten chłopak nawet nie zobaczy piłki!", a Jurek tylko kiwnął głową i powiedział: "dobrze, że nie ma tu nikogo z sędziowskiego związku, bo bylibyśmy już po imprezie". i to było właśnie to — nie chodziło o żaden ranking ani o to, że Rublow to jakiś nieudacznik, tylko o to, że my tam, w tej sali z kiepskim ogrzewaniem i ze śniegiem walącym w okna, mieliśmy wrażenie, że oglądamy coś, czego nikt inny nie oglądał. i ta świadomość, że jesteśmy razem w tym jednym miejscu, a za drzwiami pada tak, że można by myśleć, że świat się kończy, a tu nagle jest tenis takiej klasy, że aż miło. no ale fajnie, że jeszcze są takie wieczory, bo dzisiejsze streamy to fajna sprawa, ale tamtej magii — tej, co się robi z kubkiem w ręku i z czymś ciepłym w brzuchu — to się nie da odtworzyć przez żaden ekran, no chyba że komuś się przyśni. i jeszcze coś: wtedy ludzie grali tak, jakby za chwilę mieli umrzeć, a teraz grają jakby mieli milion w kieszeni — i to jest ta różnica, której nikt nie policzy w żadnym xG.Widziałem już wszystko, chłopaki.
-
Słuchajcie, ja tam wtedy w tramwaju linii 12, jakimś cholernym cudem, siedziałem akurat naprzeciwko faceta z transparentem "RUBLOW ZGNIŁ", a po meczu okazało się, że to był student germanistyki z Wrocławia, który akurat przyjechał do Poznania na stypendium — i co? I ten facet, nie mając nic wspólnego z naszym klubem, ani z tenisem poza tym jednym meczem, to jednak wiedział, że Casper to jest ten, od którego można dostać nauczkę, której nie zapomni się do końca życia. Czy to znaczy, że my, ci "prawdziwi" kibice, mieliśmy w kieszeni tę magiczną moc znajomości historii, skoro obcy chłopak z Wrocławia też to czuł? Nie no, serio — ja rozumiem te wszystkie opowieści o kubkach, piernikach i termosach, ale musicie przyznać, że trochę to już smakuje takim sentymentalnym lizaniem starych ran, jakbyście bali się spojrzeć w przyszłość. Tamtej zimy w Gdańsku mieliście herbatę w kubkach z dziurami i rękawiczki bez palców — super, fajnie było, nie kwestionuję. Ale powiedzcie mi, czy teraz, kiedy Casper gra w Brisbane i tam leje trzydzieści stopni, a my oglądamy to na streamie z kanapą pod nogami, to mamy mniej radochy? Albo inaczej: czy ta radocha zależy od pogody, kubków, czy od tego, że facet wali forhendem tak, że przeciwnikowi aż mózg się wyłącza? Bo ja osobiście pamiętam, jak w tym roku w Indian Wells facet obok mnie, który miał koszulkę "I ♥ Rafa Nadal", to po drugim secie Caspera walnął piątą whisky i krzyknął "no kurwa, ten Norwedek to jest jakiś cyborg!", a myśmy się razem śmiali, że nawet przez ekran czuło się, jak ten tenis jest mocny. I nie było tam żadnego śniegu, żadnych kubków, termostów, tylko dźwięk uderzenia rakiety i ten jeden głos z głośników, który mówił, że Casper właśnie skończył mecz. I jeszcze jedno — wy tutaj opowiadacie, jakoby wtedy była jakaś wyjątkowa więź między kibicami, bo byliście razem w jednym miejscu. Ale ja wam powiem, że dzisiaj ta więź jest o wiele większa, bo każdy może napisać do drugiego, że "kurwa, widziałeś ten backhand?", i nie musicie się tłoczyć na trybunach, żeby to uczucie było realne. Ta pani z piernikami w Bratysławie była fajna, ale ilu ludziom przekazała swoją energię? Dzisiaj Casper ma swoich kibiców na całym świecie, którzy potrafią zebrać się w kilka minut i zrobić taką burzę na Twitterze, że nawet sam organizator nie wie, co się dzieje. To też jest magia — tylko inna, bo nie wymaga kubka z herbatą, tylko smartfona i dwóch palców. A co do tego argumentu o "tamci grali jakby za chwilę mieli umrzeć" — no nie no, serio? Przecież to onanizm emocjonalny. Casper w tamtym czasie miał dwadzieścia trzy lata, Rublow dwadzieścia dziewięć — nie byli staruszkami, którzy mieli czekać na śmierć, tylko zawodowcami, którzy mieli swoje dni świetności. I co, nagle mieli grać w takim stylu, jakby byli na polu bitwy pod Stalingradem? Ja rozumiem nostalgię, ale niech ktoś mi powie, dlaczego dzisiejsze mecze Caspera są gorsze tylko dlatego, że oglądamy je w klimatyzacji, a nie z kubkiem pełnym rumu. Przecież facet nadal wygrał, nadal uderza forhendem tak, że przeciwnik pada, i nadal jest naszym chłopakiem — a to, w którym miejscu na świecie się to dzieje, powinno być drugorzędne. No i na koniec — ten argument o "nie kibicujemy wynikowi, tylko temu, co się dzieje na korcie". No dobra, ale kto powiedział, że kibicowanie wynikowi wyklucza kibicowanie temu, co się dzieje na korcie? Ja osobiście cieszę się, że Casper wygrał, ale równie mocno cieszę się, kiedy widzę, jak wykańcza przeciwnika takim uderzeniem, że ten nawet nie wie, co się stało. To są dwie strony tej samej monety — i nie ma sensu ich rozdzielać. A jeśli ktoś twierdzi, że kibicowanie wynikowi to coś złego, to może powinien zapytać samego Caspera, jak czuł się, kiedy w Barcelonie w 2022 roku przegrał z Alcarazem — bo on przecież też kibicował wynikowi, tyle że mu nie wyszło. I nie no, serio — nie bójcie się nowych czasów. Tamte kubki, termosy i kubki to były fajne rzeczy, ale dzisiejsze streamy, memy i globalna społeczność to też coś wartościowego. Ja tam wolę, jak Casper gra w Barcelonie o drugiej nad ranem, a ja oglądam to w domu z żoną i dwójką dzieci, niż jakby musiałem jechać na drugi koniec kraju, żeby z butelką wódki i plastikowym kubkiem na trybunie szczękać zębami. Ale co tam — każdy ma swoje wspomnienia, a ja mam swoje, i one też są ważne. Tak trzymać, chłopaki, i niech ta zima nie psuje wam humoru! ❄️🔥
-
ej, a wiecie co to było najfajniejsze z tej grudniowej paczki pod Halą Olivia? że akurat jak Rublow padł pierwszy set 0:6, to ktoś z tyłu krzyknął "do tyłu, tamci!" — i nagle wszyscy zaczęli recytować ten tekst z "Kaczmierza" zamiast dopingować. facet obok mnie, co miał ze sobą termos z zupą pomidorową (bo "herbata to dla biednych", jego słowa), to tak się śmiał, że prawie zrzucił kubek na kolana tego pana w grubym swetrze. a ten sweter? to była taka hałastra, że jakby go włożono w lata 80., toby wyszedł z niego ówczesny szef PZPN. no i co, akurat jak Casper zagrał ten backhand, który skończył seta 6:0, to ten chłop z termosem zupą wali go w plecy i mówi "panie, to był gol zza połowy boiska, ale fajnie, że jednak w koszu nie skończyło się na piwie". i teraz, lata później, kiedy spotykam go na kolejnych meczach, to on ciągle mi opowiada, że "jego zupa pomidorowa to była broń, która obroniła Caspera przed pesymizmem kibiców zbyt ciężkich kubków". no i super, że taka banda cudaków jeszcze istnieje — bo bez nich tenis to byłaby tylko jakaś nudna gra na ekranie, a nie taka sprawa, co się pamięta nawet jak się zapomni, że śnieg padał. 🍲🔥😂Memy to też analiza.