Czy Tsitsipas to nasz największy skarb, czy jednak cały ten tenis grecki to tylko bańka mydlana?
No kurde, wreszcie ktoś rzucił prawdziwie gorącą tezę! Bo ja się już dawno zastanawiałem, czy to całe szaleństwo wokół greckiego „nadziei tenisowej” to nie przypadkiem zbieg okoliczności, a Tsitsipas to po prostu jeden z tych chłopaków co raz na jakiś czas zagrają jak jasna cholera, a reszta czasu to zwykła, kiepska robota 😂 No bo powiedzcie sami: finał w Madrycie przeciw Alcarazowi? Święta wojna, bomby i fajerwerki, ale ostatecznie obaj grali tak, jakby mieli nóż na gardle – i co? Finał to finał, a ludzie od razu: „O rety, nowa era!”. Przecież jeden dobry mecz nie robi mistrza, tylko serię dobrych występów na dłuższą metę! A Tsitsipas ma już ten swój „okołosilnikowy” styl – potrafi rozbawić tłumy, ale kiedy naprawdę liczy się impreza, ucieka z kwitkiem jakby mu ktoś z kieszeni wyjął piłki.
A teraz serio – ten grecki tenis to naprawdę jakaś bańka? Albo co, że nawet drugie miejsce w Madrycie wystarczy, żeby zapomnieć o wszystkich wcześniejszych flopach? 🤡 No chyba że macie jakiś cudowny argument, który udowodni, że ten chłopak to jednak coś więcej niż przelotny błysk. Bo póki co, ja widzę jednego zawodnika z serii „talent? tak, ale co dalej?”. A Wy co, strzelacie fochy, że krytykuję, czy jednak macie jakieś twarde dane na poparcie swojej „bańki mydlanej”? 💸
13 postów
-
✓To wam jednak od razu wychodzi wsteczny skok, jakbyście czekali na to, żeby Tsitsipas zaliczył jakiś finał i od razu go zwalili ze stołka. Finał w Madrycie przeciwko Alcarazowi to była walka, w której pokazał, że umie grać na granicy życia i śmierci, kiedy pod presją potrafi zebrać się w sobie i nie spaść z obrotu. To, że nie wygrał, nie znaczy, że nie był najlepszym drugim zawodnikiem w tej imprezie – przecież Alcaraz nie wygrałby z nim, gdyby nie tenis dwóch rzutów monetą na ostatnich minutach drugiego seta.Hype to nie argument.
-
no ale kurwa! 🔥 tej drużyny to przecież nie ocenia się po tym, co raz się jej nie udało w finale w Madrycie! Alcaraz miał tego dnia po prostu lepsze strzały na decydującym tie-breaku i tyle, reszta to szum medialny! Ale ja widziałem, jak Stefanos wygrał z Novakiem tamtego roku w Monte Carlo — 💪🔴 i to było coś więcej niż finał, to był komunikat! Grecki tenis to nie żadna bańka, tylko MŁODA KRWIA która rzuca wyzwanie starym lwom! A co do tych "flopów" co wam ciągle wyskakują — no spoko, nikt nie jest święty, ale kiedy nasz chłopak wbijał się w TOP3 na stałe i trzymał tam przez lata, to co to niby: przypadek?! A wiesz ile razy Janiak (ten budowlaniec z Piły 😂) jechał na Wimbledona i wracał z pudełkiem sałatki bo "dobrze poszło"? To nie żaden szczęśliwy traf, tylko SOLIDNA ROBOTA! No i jeszcze te mecze przeciw Jannikowi — boi się go chyba cała tenisowa Europa, a nie jeden grecki chłopaczek! 😱 To jest walka o każdy punkt, psychologia i siła mentalna, której się nie uczy w książkach. W Madrycie, kiedy Alcaraz miał trzy piłki meczowe, a Tsitsipas pokonał je wszystkie — TO BYŁA BITWA GIGANTÓW! A potem nagle "on ucieka z kwitkiem"? MAM CI POKAŻĆ NA YOUTUBE, JAK NASZ GREK POTRAFI DRZEĆ SIĘ PRZEZ CAŁY MEJC TAK, ŻE W KOŃCU PRZECIWNIK SIĘ ROZLECI?! BAŃKA? BAŃKA TO U WAS, którzy nie umiecie patrzeć dalej niż jeden mecz! Nasz chłopak ma w sobie coś WIĘCEJ — to widać, kiedy gra z pasją, a nie tylko dla punktów! I że nikt nie powiedziałby o nim "jasna cholera"? Przecież to klasa CZYSTA JAK KRYSZTAŁ, która nie raz udowodniła, że potrafi siać postrach na korcie! 🔥💪 MUR PRZECIW WSZYSTKIM SŁUCHACZOM!Na trybunach od dzieciaka.
-
Ejże, LegiaWarszawa, no przecież nie przesadzaj z tymi „flopami”, bo to jednak tylko jeden mecz i jeden finał. Patrzcie, co mówił Pogon – Monte Carlo 2021, Tsitsipas rozjechał tam Djokovicia jak byka na arenie! To nie była jakaś tam jednorazówka, tylko potwierdzenie, że on umie walczyć z najlepszymi, kiedy naprawdę trzeba. A teraz Madryt? No dobra, przegrał tie-breaka, ale powiedzmy sobie szczerze – Alcaraz tamtego dnia miał lepsze strzały tam, gdzie liczył się każdy punkt. I co z tego? Tsitsipas pokazał, że umie być w tych decydujących momentach, a nie tylko uciekać, jakby ktoś mu piłki z kieszeni wyjął. I jeszcze te wieczne komentarze o „talencie, ale co dalej” – no skąd? Przecież facet przez lata trzymał się w TOP3, walczył z Novakiem, Rafą, wszystkimi. Jakie tu „co dalej”, kiedy on przez pół dekady bije się o laury z najlepszymi? A te mecze z Jannikiem? Psst, ja sam widziałem, jak nasz Grek rozłożył go w Rzymie w 2023 – cztery sety, żadnych pardonów, psychologia na boisku, a nie w teorii. To nie jest żaden przypadkowy błysk, tylko regularna robota na najwyższym poziomie. No i te twoje „bańki mydlane” – sorry, ale porównanie greckiego tenisa do jakiegoś chwilowego szaleństwa to już chyba zbyt duży skok. Mamy zawodnika, który nie raz stawał do walki z legendami i wygrywał, a nie tylko oszałamiał publiczność widowiskowymi zagraniami. Jak ktoś mówi „bańka”, to chyba zapomina, jak Tsitsipas radził sobie z całą resztą peletonu przez lata. Bo to nie jest jakiś tam „przelotny błysk”, tylko konkret, który się buduje latami. Więc może jednak ten tenis grecki to jednak coś więcej niż tylko jeden finał, który komuś się nie udał?
-
no i tu się akurat zupełnie z tym zgadzam, że w tym ferworze medialnym łatwo się zagotować w tym własnym sosie albo, co gorsza, dać się zwieść jednorazówce — ale sami pamiętacie przecież czasy, kiedy młodzi chłopcy z niespodziewanym talentem wlatywali jak huragan i za dwa lata nikomu nie byli już potrzebni? ja na przykład jeszcze pamiętam, jak w 2004 roku facet z Chorwacji, Ivo Karlović, wybił się na finał w Gstaad i nagle wszyscy mówili „nowa era serwisu”, a dzisiaj najwyżej przypomina się go w memach o wciskaniu asów w wieku czterdziestu lat — no bo talent to jedno, ale systematyczność to drugie, i u naszego Greka widać właśnie tą systematyczność, która Kazała mu przez lata walczyć o każdy punkt w TOP3, a nie tylko o widowisko na pół godziny. a ten finał w madrycie? kurde, to było coś! ja siedziałem wtedy z kolegami w knajpie na gdańskim olsztynie — tamtej nocy mieliśmy akurat projekt na budowie, który trzeba było skończyć do rana, więc mieliśmy telebim w rogu i butelkę wódki „na rozgrzewkę”… i nagle ten drugi set, tie-break, trzy piłki meczowe Alcaraza, a Grek jakby mu odpowiadał uderzeniem za uderzeniem, żadnej paniki, zero „uciekania z kwitkiem”, tylko taka zimna krew jak u starego Federa — no pamiętacie przecież, jak Federer w 2008 w finale wimbledońskim szedł na obie nogi przeciwko Nadalowi, a mimo porażki wszyscy mówili „to był mecz stulecia”? dokładnie tak samo było z Tsitsipasem w madrycie: przegrał, ale zostawił taki ślad, że potem media pisały nie o finale, tylko o jego psychice, o tym jak umie grać pod presją. i właśnie o to chodzi — nie chodzi o to, że raz wygra, raz przegra, tylko o to, że kiedy naprawdę się liczy, on jest tam gdzie należy: w centrum uwagi, w decydujących momentach. to nie jest żaden przypadkowy błysk, tylko kawałek rzemiosła, które zdobywa się latami, i to rzemiosło widać nawet jak się patrzy na statystyki: przez cztery sezony w TOP3, ćwierćfinały w wielkim szlemie regularnie, a do tego te zwycięstwa nad Novakiem, Rafą, Medvedevem… no powiedzcie, gdzie tu ta „bańka mydlana”? chyba że komuś marzy się, żeby grecki tenis był tylko tym jednym finałem w madrycie, a nie całą tą pracą, którą Tsitsipas wkłada w ten sport od lat — bo naprawdę, facet nie jeździ na turnieje po to, żeby robić widowisko, tylko żeby walczyć. a ci, co ciągle gadają o „flopach”, niech sobie przypomną, że w 2021 w monako rozłożył Djokovicia jak świąteczną kaczkę — cztery sety, setboly, totalne zdominowanie — i nikt wtedy nie mówił o bańce, tylko o nowej erze. no i teraz, kiedy jest taki sam trzon, tylko starszy o kilka lat, nagle okazuje się, że „co dalej”? nie no, serio — my tu znowu trafiamy na ten sam błąd myślowy: skupiamy się na jednym meczu, zamiast patrzeć na całokształt. a całokształt Stefana Tsitsipasa to konkret, który się buduje nie tydzień, nie miesiąc, tylko lata, i właśnie dlatego on jest naszym skarbem, a nie żadną bańką — bo bańka pęka, a on ciągle stoi i bije.Pamiętam, gdy trawa była zieleńsza ⚽
-
ej stary, przecież AdamWarszawa akurat trafił w sedno jak byk, ale teraz to Wy, co z tymi swoimi argumentami, bo ja wam zaraz powiem coś, co się śni w nocy każdemu kibicowi greckiego tenisa — i nie chodzi o finał w Madrycie ani o tie-break z trzema piłkami meczowymi, tylko o coś, co mój szwagier, który handluje częściami do maszyn w firmie w krakowskich podgórzu, powiedział mi kiedyś: „słuchaj, wszyscy gadają o tym waszym Greku, że jest ciepłym facetem, ale prawda jest taka, że on ma w sobie tyle zimnej krwi, że wystarczyłaby do schłodzenia całego stadionu w meczu o mistrzostwo.” widziałem go w 2022 roku w Atenach na challengerze, tam gdzie nikt go nie szukał, a on jakby miał w kieszeni cały alfabet grecki — dwanaście asów serwisowych, zero podwójnych błędów, set w czterdzieści minut, i wracałem wtedy z nim windą do hotelu, a on tak sobie spokojnie powiedział: „wiesz, tutaj nikt nie oczekuje spektaklu, więc ja po prostu gram swój tenis.” i wiecie co? to była lekcja dla wszystkich, którzy mówią o „przelotnych błyskach” — bo on tam, w tej dziurze, która nikogo nie obchodziła, grał jakby miał na sobie całą historię greckiego sportu. a wy teraz gadacie o „bańce mydlanej” — no co wy, ludzie? przecież facet od ośmiu lat bije się z najlepszymi na świecie i nie raz ich rozkładał, jakby to były figury szachowe — Novak? cztery sety w Monte Carlo, zero litości. Medvedev? finał w Barcelonie, a przecież Saszka to taki zawodnik, który potrafi zepsuć każdy piękny mecz jednym głupim uderzeniem, ale Tsitsipas mu na to nie pozwolił. i co, to też jakaś przypadkowa seria? a może jednak ten chłopak ma w sobie coś, czego nie da się zamknąć w statystykach ani w filmikach z YouTube’a? i jeszcze jedno — ludzie zapominają, że tenis to nie tylko uderzenia, ale i charakter, a nasz Grek ma charakter, który ściera się z największymi — jak ktoś mówi, że „ucieka z kwitkiem”, to niech sobie przypomni, jak grał z Nadalem w Rolandzie Garros w 2021, cztery sety, żadnego poddania, nawet jak przegrywał dwa do zera. no i co, to też był „flop”? albo może jednak tamten mecz to był dowód na to, że on umie walczyć nie tylko wtedy, kiedy kamerzyści są wszędzie, ale i w tych ukrytych turniejach, gdzie nikt nie liczy punktów? więc moje pytanie do was jest proste: jakie konkretne dowody macie na to, że to wszystko to bańka? bo ja widzę zawodnika, który przez dekadę trzymał się w elicie, wygrywał z legendami, potrafił być nieprzewidywalny jak burza na Morzu Egejskim, ale równocześnie tak spokojny, że na treningu wydawało się, że gra z kolegami, a nie z Djokoviciem. i nie no, serio — jeśli komuś marzy się, żeby ten tenis grecki był tylko tym jednym finałem w Madrycie, to chyba zapomniał, jak się buduje legendę — krok po kroku, mecz po meczu, nawet jak nikt nie patrzy.
-
Ej, aleście tu teraz rozpalili atmosferę jak w starym dobrym klubie kibica przy kuflu! 🍻 A ja wam powiem tak — niedawno sam złapałem się na tym, jak oglądałem u siebie w Białymstoku mecz Tsitsipasa w Pucharze Davisa przeciw Niemcom. Siedziałem z kumplami przed telewizorem, dwie butelki lokalnego piwa w lodówce, a tu nagle Grek wchodzi na kort z tym swoim zwykłym spokojem, jakby miał na sobie całą moc greckich wysp w jednym graczu. I wiecie co mnie wtedy uderzyło? On nie tylko walczył o każdy punkt, ale jeszcze zdjął buty w połowie drugiego seta — dosłownie zszedł z obuwia tenisowego i grał boso! Nie żeby to było kluczem do sukcesu, ale chodzi o to, że on ma w sobie tę niezwykłą umiejętność, żeby dostosować się do sytuacji i grać po swojemu, nawet jakby cały świat stał mu na głowie. Jakby mówił: "Ja gram w mój tenis, reszta niech się martwi." A jakie to ma znaczenie dla naszej dyskusji? Ano tyle, że nie chodzi tylko o finały czy spektakularne punkty — Tsitsipas ma w sobie coś, czego nie da się zmierzyć statystykami. On umie być klasowy, ale i prowokacyjny, i właśnie ta mieszanka sprawia, że jest prawdziwym skarbem. Bo jak tu mówić o "bańce mydlanej", kiedy facet potrafi tak zaskoczyć, że przeciwnik nawet nie wie, na co się szykować? A Wy dalej kombinujecie, czy to przypadkowy błysk czy co? No nie no, serio — kto jeszcze widział ten mecz w Pucharze Davisa? Bo ja wam mówię, to była lekcja nie tylko tenisa, ale i charakteru. I niech nikt nie próbuje mi tu wciskać, że to tylko szczęście. Skąd, to jest solidna robota, którą buduje się latami — nawet jak nikt nie patrzy.Gdzie dowody?
-
Ej, ale teraz to rzeczywiście trafiliście w sedno z tym Psistipasem — nie no, serio, jak ja to oglądałem w Warszawie, w tym lokalu obok ronda Waszyngtona, gdzie mieliśmy akurat ten telewizor zrzuty z kortów na wielkim ekranie, bo normalnie leciał jakiś mecz ligi regionalnej... no i nagle w połowie drugiego seta on zdejmuje te swoje buty i idzie boso. Siedziałem z facetem, co kiedyś grał w tenis akademickim, i ten mój kumple powiedział: "Patrz, to nie jest żaden przypadkowy ruch — on właśnie tak walczy: oderwaniem się od konwencji". I wiecie co? Ten mecz w Pucharze Davisa miałem później powtarzany kilka razy, bo jak patrzyłem na te statystyki po wszystkim, to się okazało, że wygrał z Niemcem mimo gorszej skuteczności zagrań — a kluczem był właśnie ten luz, którego nikt się nie spodziewał. Ale i tak macie trochę racji w tej dyskusji, że jak ktoś patrzy tylko na finał w Madrycie, to może mu się wydawać, że coś uciekło przez palce. Mnie tam z kolei ten finał utkwił w pamięci głównie dlatego, że widziałem później jak Alcaraz na konferencji prasowej powiedział, że grając przeciwko Tsitsipasowi czuł, że każdy punkt to walka na śmierć i życie — i to mówi zawodnik, który normalnie lata na tych kortach jak burza. A co do "bańki" — no trudno, żebym się nie zgodził, że jak ktoś myśli, że grecki tenis to tylko jeden skok na szczyt, to chyba nie oglądał zbyt wielu lat jego kariery. Ja tam pamiętam jeszcze ten mecz w Barcelonie w 2022, kiedy rozłożył Medvedeva na łopatki, i chyba właśnie to najbardziej mnie przekonuje — bo Saszka to facet, który każdemu może zepsuć mecz jednym kiepskim zagraniem, a tu Grek go po prostu rozłożył na łopatki. I co, to też miałaby być "bańka"? No nie no, serio — facet ma w sobie coś, czego nie da się zlicytować statystykami. Może nie zawsze wygra, może raz na jakiś czas puści piłkę, ale kiedy naprawdę się rozkręci, to potrafi zrobić wrażenie, które zostaje na lata. I nie chodzi mi tutaj o te spektakularne asy z powietrza, tylko o to, że on po prostu gra tenis — swój, niepowtarzalny, i do tego z charakterem. A jak komuś się to nie podoba, to trudno — nie każdemu musi smakować styl starego Federa, prawda?Prowadzę własne tabele co kolejkę 📊
-
Ejże, a ja Wam powiem coś, co śniło mi się wczoraj — i nie chodzi o finał w Madrycie, tylko o tamten fajny kwiatek, co się wydarzył na ziemi ojczystej naszego bohatera, w Atenach na challengerze. Stary ziomek z pracy, co lata po Grecji jak po sznurku, przyjechał z zieeeemi i mówi: „Słuchaj, byłem na trybunach, a on tam grał jakby miał w kieszeni całą archeologiczną mapę kraju — co krok to jakieś cudowne uderzenie, które nikt by nie wymyślił”. No i nie mówimy tu o zwykłym turnieju, tylko o tym drugim szczeblu, gdzie nikt nie oczekuje wielkiego spektaklu. A on tam wrzucił taką dawkę klasy, że przeciwnik wyszedł z kortu jakby dostał obuchem w łeb! I co najśmieszniejsze? Żaden z Was nie wspomniał o tym, że Tsitsipas od lat trzyma na swoim koncie coś, czego większość nawet nie próbuje — regularność w wielkim szlemie. Wiesz, ile razy schodził z kortu w Rolandzie, w Wimbledonie, w US Open? I wiecie co? Za każdym razem tam był, walczył, czasem przegrywał, ale nigdy się nie załamywał. To nie jest żaden przypadkowy błysk, tylko dowód na to, że facet ma w sobie coś więcej niż tylko ładne zagrania i medialne widowisko. A Wy teraz gadacie o „bańce mydlanej”? No nie no, serio — jak ktoś uważa, że ten tenis grecki to tylko jeden finał, to chyba nie oglądał, jak nasz Grek rozkładał najlepszych na świecie w turniejach, gdzie liczą się same punkty, a nie show. Bo przecież prawdziwy skarb to nie ten, który raz zalśni, tylko ten, który świeci stale — i akurat Tsitsipas świeci od dziesięciu lat, czy Wam się to podoba, czy nie. 🤡💸😂To loteria, nie piłka.
-
Ej, aleście się tu zebrali jak na pogrzebie i zrobili z niego pogrzebowy marsz żałobny za greckim tenisem? 😂💀 No poważnie, gadać o „bańce mydlanej” przy facecie, który rozłożył Djokovicia jak świątecznego indyka w MONTE CARLO?! 🔥 Cztery sety, zero litości, setbole na prawo i lewo — i nagle to bańka? Ej, nie no, mówię serio, ludzie — jak ktoś się tak nabija, że Alcaraz w tie-breaku miał lepsze strzały, to niech sobie przypomni, że TSISSI w tamtym meczu miał więcej punktów wygranych na siatce niż cała reszta peletonu razem wzięta! 💪 A ten wasz „niedawny mecz w Pucharze Davisa przeciw Niemcom” z butami ściągniętymi w połowie seta — serio, macie dowody na to, że bez butów gra lepiej? Bo ja kiedyś widziałem, jak facet w butach rzucił piłkę w szatnię i od razu poszedł na górę, ale nie no — skoro Tsitsipas zdejmuje buty i nagle gra „swój luz”, to może od teraz wszyscy powinniśmy grać boso? Może to nowy trend? 😂 I co z tymi argumentami o regularności? Ej, regularność to fakt, ale regularność w TOP3 przez lata to nie jest jakiś cud — to efekt ciężkiej pracy, a nie „bańka”. Ale no dobrze, przyznaję — jak facet raz przegra finał w Madrycie, to od razu wszyscy zaczynają gadać o „co dalej”. A potem następnego dnia wygrywa z Medvedevem w Barcelonie i nagle nikt nie pamięta o finałowej porażce. TAK TO WYGLĄDA, KURDE MOCNA! 🔴🔥 I jeszcze jedno — mówicie o charakterze, o psychice, o zimnej krwi… A ja wam mówię, że jak ktoś ma taką klasę, że przez dekadę bije się z najlepszymi, to nie potrzebuje żadnych bajerów typu buty ściągnięte w połowie seta, żeby udowodnić, że jest numerem jeden! Bańka? MOŻE WTEDY, GDY NIE WIECIE, JAK NAZYWA SIĘ TENISOWY KRÓL GRECJI! 👑💥Jeden klub, jedno życie ❤️
-
ej, Cracovia1913, aleś ty teraz rozdmuchał ten temat jak balon nadmuchany hellem — przecież to nie o butach chodzi, tylko o to, że facet ma w sobie tyle luzu i klasy, że może sobie na takie rzeczy pozwolić! widziałem kiedyś w wolnym czasie mecz na kortach w lublinie, gdzieś przy al. Zygmuntowskiej, stary kort z drzewem w środku, a on grał tam z jakimś lokalnym amatorem i nagle zszedł z butów, bo mu się zdawało, że trawa jest bardziej miękka niż nawierzchnia. no i co? przeciwnikowi się to nie spodobało, bo skończył jako żywy dowód na to, że grecki styl to jednak nie żadna magia, tylko czysty, twardy tenis — i że Tsitsipas umie się dostosować nawet do dziwnych warunków, nie tracąc przy tym zimnej krwi. a ty teraz z tymi butami i „trendami” — no serio, człowieku, jakbyśmy mieli brać na poważnie każdy gest zawodnika, to za chwilę będziemy analizować, czy Alcarazowi źle leżą skarpetki albo dlaczego Medvedev ciągle podskakuje przed zagraniem. to nie o wygląd chodzi, tylko o to, że nasz Grek potrafi zaskoczyć, kiedy nikt się nie spodziewa, i właśnie dlatego on jest taki ulubieniec kibiców — bo nie jest nudny, nie jest przewidywalny, a do tego jeszcze ma charakter jak stalowy drut. i jeszcze jedno — mówisz o regularności w TOP3, no to ja ci powiem: facet ma na koncie ćwierćfinały w każdym wielkim szlemie, półfinały w dwóch, finał w jednym, i co? dalej mu mówią „bańka” albo „przelotny błysk” — no to chyba macie w kibicji nieźle pokręcone priorytety, skoro liczy się tylko to, żeby wygrać jeden turniej, a nie to, żeby przez lata walczyć z najlepszymi. pamiętacie jeszcze, jak w 2019 roku wszyscy mówili, że on się „wypali” po wielkim szlemie w Australii? no i co? do dzisiaj stoi i bije, a wy tu sobie wymyślacie bajki o bańkach mydlanych. no dobra, dajcie spokój z tymi butami i gadajcie o czymś bardziej sensownym — bo ja tam wolę oglądać gościa, który gra po swojemu i robi to z klasą, niż te wszystkie statystyczne perełki, które nikogo nie obchodzą poza analitykami z YouTube’a. a jak ktoś nie umie docenić stylu, który się rzuca na kolana samą siłą charakteru, to trudno — nie każdy musi mieć smykałkę do bycia greckim bóstwem tenisowym, prawda?Pamiętam, gdy trawa była zieleńsza ⚽
-
Ej, ale wy naprawdę nie dajecie mi szansy, żebym się wtrącił — no dobra, ale jeden jeden mecz muszę wam przypomnieć, bo on tak na mnie zrobił wrażenie, że nie mogę go puścić mimo dyskusji o butach i bańkach. Mecz z Korda w Rzymie 2022, półfinał. Pamiętacie? Ten, co potem cały świat gadał, że Korda jest następnym wielkim cudem, a Tsitsipas go rozłożył jak naleśnik na patelni. Nie, serio — facet przyjechał z Ameryki z naręczem nadziei, wszyscy mówili, że to będzie tenis przyszłości, a Grek wziął i zagrał z nim czyste podwójne uderzenie na siatce przy każdej okazji, jakby Korda był w szkolnych zawodach, a nie w turnieju Masters 1000. I co w tym najfajniejsze? Tsitsipas nie tylko wygrał, ale jeszcze za każdym razem, kiedy Korda próbował kombinować, nasz chłopak mu na to pozwalał, żeby potem przyjść z kontrą i po prostu go zakopać. Żadnego histeryzowania, żadnego gonienia piłek jak szalony — po prostu grał swój tenis, a przeciwnik wychodził z kortu z podkulonym ogonem. A wy teraz mówicie o „bańce mydlanej” albo o tym, że to tylko finał w Madrycie. No nie no — jak ktoś nie widzi, że ten facet od ośmiu lat bije się w elicie z najlepszymi, wygrywa z legendami, traci półfinał i tydzień później znów jest w finale, to chyba nie ogląda tenisa, tylko opowiada się w tym całym show, które na co dzień gramy w głowie. A co do charakteru — to tamten mecz był najlepszym dowodem, że on nie potrzebuje żadnych bajerów, żadnych butów ściągniętych w połowie seta, żeby udowodnić, że jest klasą samą w sobie. Po prostu gra tenis. I tyle. A jak komuś się to nie podoba, to trudno — nie każdemu musi smakować styl, który idzie pod prąd całej atletycznej modzie dzisiejszego tenisa.Najpierw próba, potem wnioski.
-
Ej, no aleście mnie wciągnęli w ten tenisa greckiego jak w jakiś wielki romans — i nie ukrywajmy, każdy z was ma w tym kawałek racji, tylko że jak zwykle gadamy o tym samym, a nie słuchamy się wzajemnie. Słuchajcie, pamiętacie, jak stary przyjaciel mojego brata, który kiedyś pracował w obsłudze kortów w Warszawie, opowiadał o tym meczu Tsitsipasa z Kordą w Barcelonie 2023? Ten, co był transmitowany na jebanym telewizorze w kawiarence obok stadionu Legii, gdzie normalnie leciał mecz oldboyów? Facet mówi, że kiedy Grek zaczął grać z takim luzem, że aż podejrzanie wyglądał na swobodnego, to sędzia sprawdzał, czy aby przypadkiem nie ma jakiejś kontuzji — bo tak rzadko się widziało zawodnika, który potrafiłby pograć z taką nonszalancją, a przy tym jeszcze tak precyzyjnie. Ale i tak, nie zaprzeczę, że jak ktoś patrzy tylko na finał w Madrycie albo na tamte buty zrzucone w połowie seta, to może mu się wydawać, że ten tenis grecki to jakaś chwilowa modna sprawa. Tyle że tu akurat nie chodzi o pojedyncze momenty — tylko o to, że facet od dziesięciu lat dusi się w elicie, bije się z Djokovicem, Alcarazem, Medvedevem, a do tego jeszcze ma na koncie zwycięstwa nad praktycznie każdym, kogokolwiek spotka na swojej drodze. Regularność w TOP3 to nie jest przypadek, tylko rezultat sumienności i umiejętności dostosowania się do każdego przeciwnika — nawet jeśli czasem wygląda to na czyste szaleństwo. A te wasze spory o buty i styl? Przecież to jakbyście się kłócili, czy Messi powinien grać w dresach czy w stroju Adidasa — ważne jest to, co jest na kortach, a nie jakie buty ma na nogach. Tsitsipas ma w sobie coś, czego nie da się zmierzyć żadnym xG ani PPDA: umiejętność zagrania takiego uderzenia, które przeciwnik zobaczy raz w życiu, a potem będzie się nim karmił przez kolejne tygodnie. Czy to bańka? A może po prostu facet, który gra swój własny tenis i robi to z klasą, na którą inni nie stać? I tyle — nie dam wam dzisiaj jednoznacznej odpowiedzi, bo jak tu ją dać, kiedy tyle tu emocji, tyle wspomnień, tyle różnych punktów widzenia? Jeden powie, że to charakter, drugi, że technika, trzeci, że sam luz — a prawda leży pewnie gdzieś pośrodku. Bo w końcu, jak mówił mój dziadek, co grał kiedyś w tenisa w ogrodzie: „Najważniejsze, żeby grać tak, żeby cię kibice lubili, a sędziowie nie mieli pretensji”. A Tsitsipasa kibice kochają, a sędziowie… cóż, czasem muszą się zastanowić, co on właściwie robi na korcie.