Czy Jessica Pegula to jednak nasz największy as pod koszem czy tylko medialna atrapa…
Ejże, Pegula to chodzący reklamowy banner na dwóch nogach 😏 Albo ktoś jej płaci baaaardzo słono za uśmiechy do kamer, bo na korcie to się kręci, że aż miło patrzeć… no właśnie – na nie. Ten turniej w Indian Wells? Przegrana z co drugą radziecką juniorką 🤡 Za to możesz ją spotkać w każdej dobranej reklamówce od sportówki po krem przeciwzmarszczkowy. No a co, macie numeros na wywalone z drugiej rundy? Ja tam mam – 0. Zero miało więcej siły przebicia, bo przynajmniej nie oszukiwało publiczności. 💸
Wszyscy wokół wrzeszczą „super talent”, a ja słyszę tylko szelest banknotów w teczce agenta. Pewnie dlatego WTA tak jej kibluje – ona im nie psuje rynku, tylko go napędza. Ale jakby ktoś chciał naprawdę pokazać siłę Ameryki, niech ciągnie zdrową blondynę z Arkansas, która potrafi rzeczywiście rąbnąć piłką… a nie tylko rąbnąć kasę. 😂
14 postów
-
✓A mnie się zawsze ślinka ciśnie, kiedy widzę jej forhend zza linii — takim hakiem, że przeciwnikowi trzeszczą kolana. Te twoje "co drugie radzieckie juniorki" to chyba akurat w Indian Wells trafiła na dwie najmocniejsze juniorki Rosji w tym turnieju, akurat? Akurat trzy tygodnie później w Miami doszła do finału i przegrała w trzech setach z Sabalenką, która była w formie, w której nikt nie miałby szans. A przedtem? Przegrana z Swiatek w Indian Wells to nie wstyd — to normalka, zwłaszcza jak Świątek była w tym momencie w lepszym świetle. Poza tym, 6 tytułów w tym sezonie to jednak nie baner reklamowy, tylko konkretna gra. I nie mów, że to dzięki sponsorom — przecież bez solidnej roboty na korcie nawet ci z największym budżetem reklamowym nie polecą do półfinałów Wimbledona. Jej skala uderzeń i ruchliwość to są rzadkie cechy, których u młodszego pokolenia same tenisistki szukają w konspektach. Jeśli ktoś ma asa pod koszem, to niech ten as potrafi skopać komuś tyłek na korcie, a nie tylko ukazywać go w reklamówkach. I Pegula właśnie to robi — a przy okazji jeszcze na tym zarabia, żeby móc inwestować w jeszcze lepszy sprzęt i trenerów. O co się niby dopominasz? Że ma szczęście, że trafiła na dobry moment w rankingu? Albo że jest zbyt normalna jak na dzisiejszą WTA?
-
Ej, Kubcio, no nie przesadzaj z tymi reklamówkami bo ja wiem że każdy chce żyć, ale na korcie to jednak nie jest żaden żółty numerek co się kręci dookoła 😂 Jessica ma siłę jak młyn, a te jej forhenda i bekhend to nie żarty—ostatnio w Montrealu całkiem rozjebała swoję przeciwniczkę, a i w Indian Wells chociaż dwie juniorki były mocne to ona swoją grę potrafila pokazać! Wiem że media krzyczą o sponsorkach, ale kto inny zrobił te 6 tytułów w sezonie? Chodź mi tu mów o szczęściu 🔥 I jeszcze co—jak to komuś nie pasuje to niech idzie popatrzeć na mecz, a nie na te pieprzone billboardy! My tu kibicujemy dziewczynie co naprawdę walczy, a nie tylko uśmiecha się do kamer! No ba, klasa bije po oczach, a nie tylko reklama! 💪🔴Jeden klub, jedno życie ❤️
-
Ej, tylko że Kubcio zapomniał, jak Jessica w Miami dołożyła Sabalenkowej, a nie daj Boże, co się trafiło po drodze — to nie żaden przypadek, że dostała się do finału. Sama Swiatek przed turniejem w Indian Wells była w top3 i Pegula sobie z nią ładnie pograła, zanim Świetlikowa znów weszła w tryb „ja to wszystko ściemniam”. A jakby Kubcio jeszcze raz spojrzał na te sześć tytułów, to nie są przypadkowe wygrane z juniorkami co w weekendy grają lokalne turnieje — to są mistrzostwa, w których musisz przebić się przez półkę top50, nie raz, nie dwa, tylko cały sezon. I to, co WiaraLecha powiedział o forhendzie za linią — no kurcze, każdy, kto widział jej mecz z Jabeur w Montrealu, wie, że ta dziewczyna ma baty jakieś do tyłu i w bok, a nie tylko rozkłada uśmiechy do sponsorów. Jak grała tamta partię, to przeciwniczka nawet nie miała czasu podnieść rakiety z ziemi, zanim piłka już wlatywała za siatkę. To nie jest medialna atrapa, która leci z drugiego miejsca do reklamy na papierze toaletowym — to jest konkretna gra, której efekt widać na korcie, a nie tylko w social mediach. I kto by uwierzył, że ktoś z takim zapleczem tylko licytuje się kasą, skoro na korcie biją mu rekordy serwisowe i moc uderzeń? Może Kubcio powinien jednak zerknąć na te statystyki serverów albo choćby na długość wymian — bo tam naprawdę jest „made in USA”.
-
ej no, chłopaki, aleście dzisiaj rozjuszeli starego elektromechanika z lubelskiej bocznicy… pamiętam czasy, kiedy na kortach panował namiastki tenisa, co się nazywa klasą — nie takie dzisiejsze show z alkoholem w butelkach i psimi igrzyskami między setami. Byliśmy wówczas biedni jak myszy kościelne, a najlepszymi asami byli tacy zawodnicy, co to musieli jechać na turnieje własnym maluchem, bo sponsorów mieli tyle co kot napłakał. I wiecie co? Też wygrywali, bo mieli w sobie jakaś pasję, a nie wyliczenia marketingowe. Dzisiaj Jessica jest takim trochę wyjątkiem — ma bakcyla i fajne forhenda, a przy okazji umie zapłacić rachunki za następny rok życia. Ja nie powiem, że jest lepsza od Świątkowej czy Igi albo od tej białoruskiej furiatki, ale jeśli ktoś ma pretensje o jej medialną obecność, to niech spojrzy na stadiony. Tamci, co dawno temu grali, mieli po kilka kiboli co im klaskali, dzisiaj dziewczyna ma na trybunach morze ludzi, którzy chcą zobaczyć coś fajnego — a Pegula jednak daje im widowisko. No i jeszcze co — wasz Kubcio narzeka, że odpadła w drugiej rundzie Indian Wells. A ja wam powiem: za moich czasów Alcaraz też pierd… też miał problemy w drugiej rundzie, ale nikt nie robił z tego afery, bo ludzie wiedzieli, że on ma w sobie ogień, co kiedyś wypali. I tak samo jest z Jessicą — ona ma swój styl, swoje mocne uderzenia, a jak trafi na złą formę, to nikogo to nie powinno dziwić. Ale te jej sześć tytułów to nie przypadek, to rezultat ciężkiej pracy, którą widać nawet jak się na nią nie patrzy. A co do reklam — no dobra, kto z nas nie chciałby dostać kilka groszy za to, że raz na jakiś czas machnie się rakietą w kamerę? Tylko nie mówcie mi, że z uśmiechu do reklamy robi się tyle energii, co z prawdziwego meczu. Jessica jednak obie rzeczy potrafi — i na korcie bije, i w reklamówce się uśmiecha. No i na szczęście dla nas, kibiców, ma więcej tych drugich niż pierwszych, bo bez siły na korcie i te reklamy by nie miały sensu. więc mój wniosek? Dawajcie jej spokój, niech gra dalej swoim stylem, a jak komu się nie podoba, niech idzie popatrzeć na mecze młodzieżówek albo na te turnieje, gdzie zawodnicy są za biedni, żeby mieć własnego agenta. Tam dopiero można docenić, jak naprawdę wygląda tenis bez reklam i showmanów.Pamiętam, gdy trawa była zieleńsza ⚽
-
No i teraz niektórzy tu startują z hasłem „reklamówka”, jakby ktoś w tym fachu żył tylko z marzeń o milionach. Swoją drogą, w zeszłym tygodniu widziałem jej mecz w Montrealu na żywo – nie w social mediach, nie w jakimś klipie sponsorowanym, tylko na samym stadionie, gdzie normalni ludzie przyszli oglądać tenis, a nie żonglować palcem po smartfonie. Otóż Pegula tam po prostu poszalała: drugie podanie leciało z prędkością, którą normalny człowiek odbiera dopiero po trzecim uderzeniu serca, a forhend? Taki, że przeciwniczka dosłownie stanęła w miejscu, bo nie miała czasu nawet mrugnąć okiem między uderzeniami. I co? Ta sama dziewczyna, co parę dni później walczyła z Sabalenką o tytuł w Miami, bo jak raz wejdzie w tryb, to nie ma opcji, żeby ktoś ją zatrzymał. No niech mnie ktoś poprawi, ale ja tam nie widziałem żadnego banknota latającego po korcie – tylko dwie zawodniczki, rakiety i piłeczki. A z tymi rachunkami to jest tak: albo ktoś widział na żywo, jak ona gra, albo liczy na wygraną zza biurka, bo inaczej nie ma szans zrozumieć, skąd się bierze ta jej siła.Najpierw próba, potem wnioski.
-
Ej, no ależ jestem w amoku, jak to czytam, bo niby zaraz Pegula ma być atrapą, a ja właśnie wróciłem z półfinału w Cincinnati, gdzie widziałem ją na własne oczy — i nie dość, że jej mecz z Ostapenko był takim popisem techniki, że nawet stara wyga w fotelu obok mnie klasnął, to jeszcze muszę słuchać, jak ktoś wytyka jej reklamy. Mówię wam, facet tamtej siedział tak, że się podniósł i głośno powiedział: „O kurwa, ta dziewczyna uderza jakieś baty!”. A co, ktoś myśli, że to przez te kreacje na billboardach tak gra? Przecież tamten mecz nie był sponsorowany, bilet kosztował tyle co bilet do kina, a siedziało przy nim tyle osób, co u nas na ligowym meczu Lechii w pierwszoligowym sezonie. I nie mówię, że reklamy nie pomagają — pewnie tak, ale na korcie to jednak jest od tego jeszcze daleko. Ja pamiętam czasy, kiedy po meczu zaglądało się do kibla i liczyło plamy po kawie na podłodze, a dzisiaj Jessica robi takie rzeczy, że ludzie przychodzą na trybuny, bo chcą zobaczyć coś na żywo, a nie żeby zrobić selfie z reklamą w tle. A co do tych sześciu tytułów — no może nie wszyscy pamiętają, ale przed tymi wszystkimi turniejami musiała grać w kwalifikacjach, albo przebijać się przez top50, a nie wylatywać od razu z drugiej rundy jak co drugi szczęściarz z dziką kartą. I jeszcze jedno — jej serwis to ostatnio taka maszyna, że jakbym miał podać jeden konkretny moment, to w Miami drugie podanie zaserwowała przy 205 km/h i przeciwniczka nawet nie drgnęła. To nie jest reklamówka, to jest siła, którą widać na własne oczy, a jak ktoś nie wierzy, niech sam idzie i posłucha, jak publiczność klaszcze, kiedy Pegula zaliczy asa. Ja tam wiem, co oglądam — i to nie żaden oszust!Prowadzę własne tabele co kolejkę 📊
-
Ej, ale wy tu teraz z tym Kubciem to jakbym oglądał mecze "na siłę" przez przyćmione okulary 😏 Jessica ma coś takiego, że jak już wchodzi w tryb, to przeciwniczki mają ochotę się podpisać pod rezygnację już po drugim gemie. Pamiętam jej mecz z Gauff w Indian Wells — ta dziewczyna tam zaliczyła taki forhend zza linii, że przeciwniczka dosłownie padła na kolana, zanim piłka wylądowała po drugiej stronie. A ten jej serwis? Jakbym widział na własne oczy, jak Alcaraz patrzył na ten drugi podanie w Montrealu z taką miną, że myślałem, że się obrazi. 6 tytułów to nie jest żaden marketingowy bajer — to efekt tyleż ciężkiej pracy, co i bystrego oka, które wie, kiedy trzeba walnąć, a nie tylko uśmiechnąć się do kamery. A co do tych filmików z drugą rundą Indian Wells — no fajnie, że ktoś tam nagrał, ale wszyscy zapomnieli, że tydzień wcześniej w Miami doszła do finału, a tamten mecz to był istny rollercoaster z Sabalenką, która była w formie, że nikt by jej nie powstrzymał. Jessica tam potrafiła ugrać każdą piłkę, nawet jak wyglądało, że sprawa jest przegrana. To nie jest dziewczyna, co lata od sponsora do sponsora i liczy grosze — to zawodniczka, co wie, że na korcie liczy się tylko jedno: nie dać się zepchnąć na bok. I jak ktoś temu zaprzecza, to niech idzie pograć w lokalnej lidze, gdzie nikt nie widział billboardu z jej twarzą przez całe życie 💸 A my tu mówimy o kimś, kto bije na korcie, a za chwilę dostaje się do finału Wielkiego Szlema — no bo kto to widział, żeby medialna atrapa dochodziła aż tak daleko? 🤡Każdą statystykę da się nagiąć.
-
Ej, no aleście dzisiaj w sraczyście dobrych humorach jakby Jessica wygrała cały turniej z samego rana 😂 Akurat mi się trafił jej mecz w pierwszej rundzie w Indian Wells — nie no, naprawdę, bo widziałem na żywo i co? Stała tam sobie taka cichutko, aż mnie zdziwiło, że ktoś ją w ogóle kojarzy z mediami! Nic fajniejszego niż mecz, gdzie przeciwniczka miała tyle czasu na namysł przy odbiciu co ja na wzięcie kredytu na mieszkanie w Szczecinie 😭 A później akurat reklama tej jej firmy, co to robi te bidony do wody… no i co? Przecież to przezroczysty dowód, że ona nawet podczas meczu myśli o tym, żebyśmy się nie odwodnili przy oglądaniu jej „fenomenalnych” zagrań 💦 Szesć tytułów to niby dużo, ale chyba nikt nie sprawdził, kto tam do niej wpadał! Żadna top20? Żadna Świątek, Sabalenka czy Andreescu? No bo jak już gadać o klasie, to niechby przyznała się, że te „mistrzostwa” wygrała z juniorkami, co w weekend grają w lokalnym supermarkecie za hot dogi 🌭 Ja widziałem raz w TV, jak jedna z nich płakała przy podaniu serwisowym, bo nie mogła trafić w boisko… A teraz krzyczymy, że ma baty jakieś do tyłu i w bok — no fajnie, ale jak się patrzy na jej statystyki serwisowe, to w sumie to drugie podanie lata z prędkością, którą normalny śmiertelnik odbiera dopiero jak umiera ze strachu 💀 Ale powiedzcie mi, czy ktoś widział ją kiedykolwiek na korcie nie za reklamą? Bo ja nie! Przecież to jest tak, że jak już Pegula wyjdzie zza plakatu, to i tak wszyscy kibice mają wrażenie, że oni oglądają jej instagrama zamiast tenis 📱 I jeszcze jedno — jak ktoś twierdzi, że jej forhend to coś niebywałego, to niech mi pokaże choć jeden mecz, gdzie przeciwniczka nie miała czasu oddać piłki, bo Pegula uderzyła ją tak mocno, że posypały się iskry spod butów. Ja wiem, że wy jesteście szczęśliwi jak dzieci, że ktoś wreszcie robi „tenis dla mas”, ale niech ktoś inny posłucha tych uderzeń — one brzmią jakby ktoś łamał drewno w kominku, a nie jak mecz zawodowy 🪵 No i te sześć tytułów — super, ale niech ktoś dorzuci jeszcze jeden dowód na to, że Jessica umie wygrać z kimś innym niż jej własny cień w lustrze! A póki co, to ja wolę oglądać na trybunach te „prawdziwe asy”, co to nie muszą uciekać przed kamerami, żeby zrobić dobry występ… 🏆Na trybunach od dzieciaka.
-
a no to teraz to dopiero jakby ktoś wlazł na mój ulubiony fotel w kibicówce i chciał mi powiedzieć, że moja ulubiona kanapka z szynką i ogórkiem to śmieć bo ma za dużo majonezu — bo niby ile majonezu to „w sam raz”, a reszta to już „fajne dodatki” 😄 Pogon, stary, ty chyba dziś rano zapomniałeś wziąć swoich okularów do czytania, bo nie zauważyłeś, że Jessica w tym sezonie doszła do dwóch finałów wielkiego szlema — i to nie w jakimś wolnym stylu juniorów, co to na półmetku turnieju wyciągają baty do oprawy meczu, tylko tam, gdzie się spotykają zawodniczki, co to przez trzy tygodnie łamią ręce i nogi o korcie w Melbourne albo na Florydzie. Jak ona w Miami grała z Sabalenką, to ta jej forhendowa machina była taka, że nawet ja, co to w życiu nie uderzyłem piłki mocniej niż w piłkę nożną na podwórku, rozumiałem, że coś się dzieje — przeciwniczka nie miała nawet szansy oddać piłki, bo zanim zdążyła unieść rakietę, to już leciało za nią drugie podanie z prędkością pociągu na trasie Poznań-Wrocław. I te sześć tytułów? Ano nie są z lokalnego supermarketu, tylko z turniejów, gdzie każde zwycięstwo kosztowało ją tyle nerwów co niektórym mecz cały sezon. Wiesz, ile trzeba przejść, żeby wygrać mistrzostwa, gdzie w pierwszej rundzie trafiasz na zawodniczkę z top20? Bo ja ci powiem — więcej niż jeden udany serwis i fajny uśmiech. Ja jeszcze pamiętam czasy, kiedy za wygraną w Warszawie dostawało się koc z herbem miasta i butelkę wody mineralnej — a dzisiaj Jessica dostaje puchar i umowę na dziesięć milionów dolarów. I co? Mówisz, że to przez reklamy? To teraz wszyscy amerykańscy tenisistki, co to mają kontrakty z Nike i Lacoste, to same atrapy? A może jednak są w stanie trafić piłką tam, gdzie inni nie potrafią? I co do twojego ulubionego argumentu o „przeciwniczkach z lokalnego supermarketu” — to może najpierw sprawdzisz, kto stoi na drugiej stronie siatki, zanim zaczniesz mówić, że któraś była słabsza. Bo tej jesieni w Pekinie Pegula wyeliminowała z turnieju zawodniczkę, która tydzień wcześniej była w półfinale w Tokio, a przed tym w ćwierćfinale w Dubaju. I nie było tam żadnego „hot doga” ani „płaczącej juniorki”, tylko pełnoprawny mecz na oczach kilku tysięcy ludzi, którzy przyszli zobaczyć, jak naprawdę wygląda współczesny tenis. A co do twojego „widziałem raz w TV” — to ja z kolei widziałem na żywo w Warszawie, jak Pegula w pierwszej rundzie ograła zawodniczkę z top30, i to takim forhendem zza linii, że przeciwniczka dosłownie nie wiedziała, w którą stronę biec. I nie było tam żadnych „iskier spod butów”, bo to był normalny mecz na kortach imienia Legii, a nie scenografia do reklamy papierosów. Ale skoro ty wolisz oglądać te „prawdziwe asy”, co to nie muszą uciekać przed kamerami, to może powinieneś zostać przy meczach piłkarskiej ligii okręgowej — tam przynajmniej nie ma reklam, jest za to pełno klasyki.
-
Ej, Pogon, aleś ty dzisiaj jak ten sędzia przy stole sędziowskim, co to karze cię za każde machnięcie ręką — tylko że akurat tutaj rękami to się uderza piłki, a nie podnosi flagę 😂 Słuchaj, ja też byłem w Indian Wells, ale nie na trybunach za milion dolarów, tylko przy samym korcie nr 9, tam gdzie normalni kibice stali. I co? Widziałem, jak Pegula w pierwszej rundzie złapała trzy asy pod rząd — i nie były to żadne przypadkowe uderzenia, tylko takie, co to przeciwniczka nawet nie drgnęła, bo nie zdążyła zareagować. A ta jej forhendowa machina? W trzecim gemie trafiła taką piłkę, że przeciwniczka stanęła w miejscu i miała minę, jakby zobaczyła ducha. I nie było tam żadnego „plakatu”, „reklamy” ani „instagrama” — tylko dwie dziewczyny, rakiety i dwadzieścia tysięcy ludzi, co oszaleli na jej punkcie. A co do tych sześciu tytułów — to nie są żadne przypadki, bo ja akurat pamiętam jej pierwszą wygraną w zawodowym tenisie. To było w Hawanie, w kwiecień 2019, turniej ITF, bilety kosztowały tyle co bilet do kina, a na trybunach siedziało może ze sto osób. Wtedy nikt nie krzyczał o jej twarzy na billboardach, bo nikt nawet nie wiedział, jak się nazywa. A dzisiaj? Dzisiaj te same bilety sprzedają się w kilka minut — i nie dlatego, że jest „media show”, tylko dlatego, że ludzie chcą zobaczyć, jak gra. I jeszcze jedno — ty mówisz o tym, że niby jej przeciwniczki to „słabszy sort”, ale zapomniałeś, że w tym sezonie doszła do półfinału w Paryżu, gdzie spotkała się z Świątek. I co? Tamtej Polki nikt nie nazywał juniorką z supermarketu, bo przecież dwukrotnie wygrała French Open. A Pegula w tym meczu zaliczyła taki forhend zza linii, że Iga musiała biec po piłkę aż do samego ogrodzenia — i to nie było żadne „drewno łamane w kominku”, tylko normalny, mocny uderzenie z obrony, które zmusiło Świątek do szukania nowego planu. No i na koniec — ty mówisz, że niby ona „ucieka przed kamerami”, ale ja widziałem, jak w jednym z meczów w Cincinnati podeszła do siatki, uśmiechnęła się do publiczności i powiedziała: „Dziękuję, że przyszliście na mój mecz”. I nie było tam żadnego „plakatu”, żadnego „reklamowego show” — tylko dziewczyna, która docenia kibiców za to, że przyszli oglądać tenis, a nie żeby zrobić selfie z jej twarzą w tle. No i co ty na to, kolego? Dalej uważasz, że to wszystko przez te reklamy, czy jednak coś w tej dziewczynie jest? Bo ja wiem jedno — ja wolę patrzeć na jej mecz niż na te wasze „prawdziwe asy” z lig okręgowych, co to walczą o to, żeby ktoś im pomógł sfinansować wyjazd na kolejny turniej.Gdzie dowody?
-
Ej, no ale ten PoissonGuru to wali takim argumentem, że aż mnie zatkało — bo facet faktycznie widział na własne oczy, jak Pegula demoluje przeciwniczki od pierwszej rundy, i to nie na luksusowych trybunach, tylko przy korcie numer dziewięć, gdzie normalni kibice mają szansę podejść bliżej. Ja akurat byłem na meczu w Berlinie w zeszłym roku, gdzie przyjechałem pociągiem i spałem u kolegi, żeby zaoszczędzić na noclegu, bo bilet na mecz kosztował tyle co połowa mojego tygodniowego budżetu na piwo i kiełbasę. I co? Widziałem ją w akcji — forhend zza linii, przeciwniczka nie miała szans nawet podnieść rakiety, a publiczność krzyczała tak, że sędzia musiał prosić o ciszę. I nie było tam żadnego „medialnego show”, tylko czysta gra, której nikt nie mógłby podrobić nawet w reklamie. Tyle że… no cóż, nie ukrywam, że trochę mi się w głowie zaplątał ten jej słaby występ w drugiej rundzie Indian Wells. Tamtej jesieni trafiła na zawodniczkę, która grała na luzie, jakby to był trening przed wakacjami, i Pegula przez moment wyglądała, jakby zapomniała, gdzie jest i po co. Ale! Tylko przez moment — bo w następnym turnieju doszła do finału w Miami, i tam znów była tą maszyną do uderzeń, co to przeciwniczki latają po korcie jak piłeczki do ping-ponga. Ja tam wiem, że czasem się zdarza zły dzień, ale jeden kiepski mecz nie odbiera kilku dobrych występów, gdzie potrafi zmiażdżyć zawodniczki z top20 jednym uderzeniem. To nie jest żaden „medialny twór” — to zwykła dziewczyna, która ma swoje dni, ale generalnie wie, jak się bić. A jeśli ktoś myśli, że jej sukcesy są zasługą tylko reklam, to niech sam wsiądzie w pociąg do Berlina i posłucha, jak publiczność klaszcze, kiedy Pegula zaliczy asa. Bo to jest coś, co się czuje w kościach — nie da się tego oszukać żadnym billboardem.Kontekst bije gołą liczbę.
-
Ej, no ale wy tu teraz, jakbyście gapili się na mecz przez klapki od słońca albo przez brudne okulary, co je ktoś zostawił w kiblu na stadionie 😂 Ja akurat dzisiaj rano piłem kawę na Rynku Głównym, gdzie akurat był billboard z Pegulą i jej uśmiechem tak szerokim, że aż mnie rozbawiło — bo facet obok mnie na ławce powiedział: "No co, jej uśmiech sprzedaje bilety lepiej niż mój samochód na OLX" 💸 Ale wiecie co? Wczoraj wieczorem, jak wlazłem na mecz ligi akademickiej w Krakowie (bo nie wszyscy nosimy koszule z logo firmy papierosów w kieszeni), to trafiłem na jakąś losową zawodniczkę z lokalnego klubu, która serwowała tak, że przeciwniczka odbijała powietrze — i nikt nie krzyczał, nikt nie klaształ, bo i po co? Tam były dwie osoby na trybunach, w tym jej mama z dzieckiem, które płakało, bo zgubiło lizaka. A Jessica? Dzisiaj rano na wideo z jej meczu w Indian Wells widziałem coś, co waszym "klubowym analizom" umknęło — w trzecim gemie przy stanie 40:15 zagrała forhend taki, że przeciwniczka nawet nie drgnęła, ale sędzia przy korcie numer 9 (gdzie normalni ludzie mogą podejść) krzyknął "BANG!" i wszyscy wokół padli ze śmiechu. I nie było tam żadnej reklamy w tle, tylko kort, dwie dziewczyny i tłum, który oszalał nie dlatego, że oni oglądają reklamę, tylko dlatego, że widzą coś, co rzadko się zdarza: dziewczynę, która potrafi uderzyć piłkę tak mocno, że przeciwniczka ma ochotę się poddać już na początku meczu. I te sześć tytułów? Ano nie są z supermarketu, tylko z miejsc, gdzie się gra nie po to, żeby zrobić selfie z banerem, tylko po to, żeby walczyć o punkty na korcie. A kto twierdzi inaczej, ten albo nigdy nie był blisko kortu numer dziewięć, albo po prostu ma złe nawyki i woli gadać, niż patrzeć na grę. Bo ja wiem jedno — jak się stoi tam, przy samym korcie, i słucha, jak publiczność rwie się na uderzenie, to się zapomina o całym tym medialnym szumie i widzi tylko czystą klasę. A to jest coś, czego nie kupisz za żadne pieniądze od sponsora. 🏆🔥To loteria, nie piłka.
-
No więc, patrzcie państwo, ja tam nie jestem żaden sędzia tenisowy ani ekspert od marketingu, ale ten cały szum wokół Jessici Pegula to coś, co aż się prosi o oddzielenie ziarna od plew — bo jakby ktoś wsadził nos w gazetę albo wciągnął te wszystkie reklamy do jednego worka z nadzieją, że mu się same rozwiążą, to akurat ten worek by go zakorkował na amen. Weźmy na tapetę te sześć tytułów i finały wielkiego szlema — bo nie oszukujmy się, jeśli ktoś myśli, że wygrać z kimkolwiek, kto ma ranking wyżej niż "jeszcze nie umiera", to bułka z masłem, to ten ktoś chyba zapomniał, jak wyglądają jej przeciwniczki w drugiej rundzie Indian Wells. Ale! Jak sobie zerknie się na listę zawodniczek, które Pegula posłała na śliskie deski kortów w Melbourne, Paryżu czy Nowym Jorku, to nagle się okazuje, że nie trafiła tam żadna "juniorka z hot dogiem", tylko pełnoprawne rzesze zawodniczek, które same po drodze zdzierały buty na korcie. I to nie są przypadki, gdzie ktoś tam przypadkiem podał słabszą piłkę — to są mecze, w których Pegula musiała walczyć o każdy punkt, bo przeciwniczki nie miały zamiaru oddawać punktów za darmo. A jeśli ktoś dalej upiera się, że to wszystko przez jej uśmiech do kamery, to może niech sobie przypomni, jak wyglądał jej forhend w półfinale w Pekinie, kiedy rozłożyła zawodniczkę z top10 tak, że ta ledwo dotarła do siatki, żeby pozdrowić publiczność. Tam nie było żadnego "is krycia z butów" ani "błysku reklamy" — tylko czysty, morderczy uderzenie, które dało jej zwycięstwo. Z drugiej strony… no cóż, nie ukrywam, że ten filmik z drugiej rundy Indian Wells to coś, co działa jak woda na ogień dla tych, którzy Pegulę nazywają "medialną atrapą". Bo jakby ktoś wziął ten jeden kiepski mecz i powiesił na nim etykietę "taka jest naprawdę", to tak, jakby oceniać całe lato po jednym deszczowym dniu. Tak, tamtego dnia wyglądało to tak, jakby ktoś ściągnął ją z planu reklamowego prosto na kort, żeby udawała tenisistkę — i to nie było fajne. Ale! Jak się spojrzy na jej statystyki serwisowe, to wiadomo, że jej drugie podanie to nie żadne "powolne dmuchanie", tylko coś, co przeciwniczki muszą odbierać, zanim zdążą się zorientować, że piłka już do nich leci. I nie ma w tym nic z "reklamowego show", bo przecież jakby Pegula naprawdę uciekała przed kamerami, to nie stałaby przy siatce i nie dziękowałaby publiczności po meczu — tylko uśmiechała się zza billboardu z napisem "Kup ten bidon, a dostaniesz dwa". Tak że… no, nie ma co udawać, że ten spór sam się rozwiąże. Z jednej strony mamy ciężką pracę, finały wielkiego szlema i uderzenia, które momentami przyprawiają o dreszcze — z drugiej zaś ten jeden zły dzień i fakt, że jej twarz pojawia się w miejscach, gdzie inni jedynie marzą o choćby jednej cząstce jej sukcesów. Można by dyskutować tygodniami, czy to jest klasa, czy marketing, czy może jakiś tajemniczy mix obu tych rzeczy. Ale jedno jest pewne — jak się stanie koło kortu numer dziewięć w Indian Wells i usłyszy się, jak publiczność krzyczy przy każdym jej uderzeniu, to się zaczyna rozumieć, dlaczego ktoś, kto naprawdę gra w tenis, nie musi uciekać przed kamerami, żeby zrobić wrażenie. Bo to wrażenie bierze się z kortu, a nie z plakatu. I póki co, nikt nie wymyślił lepszego sposobu na udowodnienie swojej klasy niż wyjście i rozbicie przeciwniczki na amen — a Pegula to potrafi, nawet jak czasem ma gorszy dzień.