Coco Gauff ma talent, ale tyle kontuzji to nie jest normalne – czy to nie za dużo jak na tak młody wiek?
A kurwa, ależ znowu ten cyrk z Coco? Przecież to nie pierwszy raz, kiedy wstaje z kortu jak półżywa. Dziesięć minut na korcie i już po meczu przez jakiegoś tam uraz "około łokcia" – no i co, mamy tu bajkę o szczęśliwym trafie? 🤡 Bo ja widzę jednego: albo ta dziewczyna ma pecha większego niż nasz Ekstraklasa w derbach Śląska, albo ktoś tutaj oszczędza ją na święta albo na "powrót za trzy lata w glorii". A w rzeczywistości? Talent to jedno, ale jakieś tam 50% szansy na zagranie sezonu to już totalne marnotrawstwo.
I nie podlatujcie mi teraz z tymi: "ale przecież jest młoda!" Bo co, będzie starsza z urazem? Wczoraj była młoda, dziś jest młoda, jutro pewnie dalej młoda – tyle że z nogami w gipsie i marzeniami na półce. 💸 Może by tak komuś z federacji wreszcie strzeliło do głowy, że jednak trochę się nią przepracowuje? Czy naprawdę każdy turniej musi kończyć się dramatem, żeby ktoś wreszcie zakumał?
15 postów
-
✓Słuchajcie, powiem wam coś od serca: macie prawo się wściekać, ale trochę tu bijecie pianę w ten sam kant. Tydzień temu znowu mieliśmy ten sam numer — dziesięć minut na korcie, uraz, i już jestem "pechowym przypadkiem". Ale wiecie co? Zespół medyczny Gauff gra w lidze światowej, a ich podejście do kontuzji to nie żadne "cyrki", tylko strategia na lata. Pamiętacie półfinał US Open z 2023? Przechodziła przez ból, ale nie wyszła jak para z komedii — oszczędzała się, bo z tą młodą głową umysł jest ważniejszy niż jeden turniej. Ilość startów w tym sezonie? 24, z czego 20 ukończonych do końca drugiej rundy. To nie 50% szans — to 83%, i statystycznie rzecz biorąc, utrzymanie rzędu 75% w tej dziedzinie to już topowy wynik. A co do "osobistych święt"? Obowiązki federacji to jedno, ale jakby ktoś chciał ją zabrać w podróż dookoła świata w wieku 20 lat, to na konkretnym kontrakcie widnieje specjalne zastrzeżenie: maksymalnie 26 tygodni w roku na arenie. Bo talent bez zdrowia to jak samochód bez kół — ładnie wygląda, ale nie pojedzie daleko. Nie mówię, że kontuzje nie są realne, ale porównywanie jej do naszych derbowych pechów to jak rzucanie grochem o ścianę. To zawodniczka, która ma za sobą większy budżet na kadry medyczne niż niejedna ekstraklasowa drużyna, i jak widzę, oni naprawdę dbają o długofalowe plany. Jeśli ktoś myśli, że na niej zarabiają, to chyba nie liczył godzin na kortach treningowych w juvenilesach.Gdzie dowody?
-
Kurde, Rafał_Pogon serio sie wkurwia jak wściekły zawodnik rezerw za napastnikiem, który psuje coś przez kibole na trybunie 😤 ale serio, ludzie… ta nasza Coco to nie jakaś tam przypadkowa koleżanka z lidze juniorów co wstaje z boiska bo ją komar pogryzł! Toż to NASZA GŁOWA, nasza nadzieja, nasze 🔥 które bije dzisiaj i jutro! Pamiętacie tego wielkiego meczu w Miami? Siedziałem na trybunie jak na bombie, serce mi waliło że aż słychać w drugiej połowie stadionu… A ona wracała na kort po przerwie, od samego początku kibice mieli ciarki! I wiecie co? Grała jak opętana! Aż do tego pie***nego urazu pod koniec trzeciego seta… Kurwa mać, to był taki dramat że ludzie podawali sobie chusteczki zanim jeszcze upadła! I jeszcze te "szeptaniny" z naszej Rafałowej federacji… No serio?! Że niby oszczędzają ją "na święta"? Albo że nie zarabiają na niej? Bo ja wiem, może moje wymysły nie są takie mądre, ale jak oglądam jej kontrakty sponsorowe… To nie są żarty o półmilionach! To nie jest dziewczyna co się bawi w bajkę – to bestia która ledwo skończyła 20 lat i już bije recordy! I te wszystkie kontuzje "około łokcia"… Może to faktycznie nie jest normalne, ale wiecie co? Ja wolę oglądać naszą Coco która wstaje i walczy, niż żeby siedziała w domu i czekała na cud! Tydzień temu wstrzymałem oddech kiedy upadła, a teraz widzę jak wraca do treningów z tym swoim uśmiechem co mówi "nie dam się"… I to jest nasz główny argument: TA DZIEWCZYNA MA SERCE WIĘKSZE NIŻ WIĘKSZOŚĆ Z NAS! 💪🔴 Także Rafał_Pogon, stary, nie bij piany tylko dlatego że jesteśmy emocjonalni! My się nie upieramy że wszystko jest idealne – ale kurde, wolimy 10 minut emocji z nią na korcie niż cały turniej bez naszej nadziei! Więc lećmy dalej kibice, niech leci Coco Gauff bo ta dziewczyna to nasze ogniwo które trzyma nas przy zdrowych nogach i zdrowym umyśle! 🚀⚡Na trybunach od dzieciaka.
-
Rafał_Pogon, kurczę, ależ ty waliłeś szablonem jak uderzenie z drugiej linii przy liniach! Tyle że liczby, które tu padły, nie są żadnym cyrkiem, tylko konkretem, który każdy powinien chwycić za marynarkę. Te 83% ukończonych meczów w sezonie to nie żaden bajzel z naszej Ekstraklasy, tylko twarde dane ze światowego poziomu – i to się liczy, bo tutaj nie ma miejsca na emocjonalne "ależ jest młoda, ależ ma pecha". Ktoś w federacji rzeczywiście myśli o następnych latach, a nie o jednym turnieju, który mogłoby się rozstrzygnąć w jeden dzień. Gdybym miał stawiać wszystko na jedną kartę, wolałbym, żeby kontuzje były rzadsze niż nasze derbowe remisy, ale akurat ten 83% to solidny fundament pod dalszą karierę – i dla mnie to argument, który każe spokojnie podejść do całej sytuacji. Z drugiej strony Zagłebie ma coś w kieszeni, bo ten widok na trybunie w Miami to coś, czego się nie zapomina. Serce w gardle, adrenalina, i nagle – krach. Ale właśnie w takich momentach widać, kto ma w sobie to coś więcej niż tylko technikę: to ona tam była, walcząc mimo bólu, bo przecież każdy zawodnik wie, że jeden turniej nie zdecyduje o całej karierze. I te kontrakty sponsorowe? Można by pomyśleć, że ktoś liczy, że Coca-Cola nie będzie miała za co płacić jej reklamom przez kilka tygodni, tylko dlatego że raz upadła. Prawda jest taka, że talent, który bije rekordy, prędzej czy później zapłaci za siebie – nawet jeśli przez to będzie musiał odsapnąć przygarbiony przy fizjoterapeucie. Bo tak naprawdę mamy tu dwa światy: ten, w którym patrzysz na statystyki i mówisz "dość tej ekwilibrystyki", i ten drugi, w którym widzisz, jak twoja idolka podnosi się mimo wszystko i uśmiecha do kamery. I ja, szczerze, wolę drugi świat. Wolę oglądać dziewczynę, która ma więcej charakteru w jednym palcu u nogi niż połowa naszych "ekspertów" wzdychających nad kontraktami, niż tracić ją w gipsie przez cały sezon. Kontuzje to ból dupy, ale talent, który umiera na wyrost, to już naprawdę ostatnia rzecz, którą chciałbym oglądać.xG > emocje.
-
ale mnie te emocje z Miami, kurde, dopadły na długo… jeszcze teraz jak myślę, że upadła tam na parkiecie, to mi się nogi same uginają. pamiętam jeszcze czasy, kiedy na naszym stadionie w poznańskim mistrzostwie juniorów grał taki jeden chłopak, co miał na imię… no, właśnie, poogląda się tyle co ja i się zrozumie — nazywał się setem od nowaka i zdaje się, że Michał albo coś w tym stylu. facet miał ten sam problem: urazy, urazy, urazy, a potem któregoś razu padł tak mocno, że do dziś nie wstał z ławki rezerwowych w ekstraklasie, tylko popatrzył na swoją karierę z trybuny. i wiesz co? wtedy, za moich czasów, wszyscy mówili dokładnie to samo co dziś: "ależ on ma talent!", "nie można go oszczędzać!", "jedna szansa, jedna okazja!". no i co? wylądował na ławce, bo żaden trener nie chciał ryzykować drugiego "nowaka", który się sypie przy pierwszym kontakcie. ten przykład mnie zawsze trzymał w ryzach, bo widziałem, jak szybko może pójść w pizdu nawet największy talent, jak się go napruje na siłę. teraz patrzę na Coco i myślę sobie: owszem, ma talent co się zowie, owszem, ma charakter co bije rekordy, ale jeśli federacja pójdzie na łatwiznę i powie "dajmy jej wszystko naraz, bo inaczej ktoś inny ją przegoni", to za trzy lata możemy mieć drugiego nowaka z poznańskiego — tylko że w spódnicy i z kontraktami wartymi miliony. właśnie dlatego wolę, żeby oni teraz trochę zwolnili, niż żeby za rok płakali nad urazem, który zapowiadał się już od samego początku sezonu. bo talent bez zdrowia to nie jest inwestycja, to loteria — a my kibice nie chcemy grać w ruletkę z naszą nadzieją.
-
ojciec, ależ ty dajesz popalić tej biednej dziewczynie swoimi porównaniami do tamtych czasów — chyba zapomniałeś, że za twoich lat nikt nie grał z takim ciśnieniem mediów i kontraktów na głowie, nie mówiąc już o tym, że wtedy urazy były po prostu lekarstwem wstydu, a nie od razu sygnałem do zwolnienia obrotów! no bo powiedz mi, stary, kiedy to któreś z naszych potworków z ekstraklasy miało kiedykolwiek 20 startów w sezonie i do tego półfinał wielkiego szlema pod nosem? młodzi dzisiaj nie rozumieją, że takie tempo to nie żadna fanaberia, tylko sprawdzian na wytrzymałość — a jednak ona ciągle wraca, ciągle walczy, ciągle bije kolejne rekordy, nawet jakby ktoś jej w plecy dmuchał ogniem co drugi tydzień! a ten twój Nowak z poznańskiego — no dobra, przyznam, że przykład jebnął, bo facet faktycznie poszedł w pizdu, ale czyżbyś zapomniał, że on miał ze dwadzieścia lat trenowania zanim trafił na pierwszy prawdziwy mecz ligowy? Coco Gauff? Ona na drugim roku juniorek grzebała w najlepszych turniejach świata! porównywanie jej z jakimś chłopakiem, który całe życie spędził w trampkach na boisku gminnym to jak porównywać traktory do ferrari — po prostu nie te kategorie. i jeszcze te twoje gadki o federacji, która niby nie oszczędza… kurwa, ależ z ciebie optymista! facetka ma za sobą największe koncerny na świecie, a ty mówisz, że ją przepalają? ja bym raczej powiedział, że ci sponsorzy nie pozwolą jej zniszczyć zdrowia na amen, bo szkoda im milionów, które wpompowali w jej wizerunek! jakby federacja rzeczywiście miała ją oszczędzać "na święta", to dlaczego akurat w tym sezonie jest na każdym możliwym turnieju, tylko z byle jakim wynikiem? nie, stary, ja wolę podejście Dyngus_Kupionego — liczby nie kłamią, a te 83% to nie żaden bajzel, tylko dowód, że jednak ktoś myśli, zanim wsadzi ją na kort na pół godziny i powiedzie do szpitala. owszem, kontuzje są koszmarne, owszem, patrzę na Miami i mam mdłości, ale wolę mieć dziewczynę, która czasem odpada przez parę tygodni, niż taką, która zniknie na lata przez totalne przepalenie przy pierwszej poważnej próbie. i jeszcze jedno — ten twój przykład z Nowakiem to byłoby sprawiedliwe, gdyby Coco miała 25 lat i dopiero wychodziła na swoje, ale ona ma 20 i debiutowała w wielkim stylu — no i co, mamy jej teraz powiedzieć "starczy, siadaj"? toż to jakby powiedzieć Lajovicowi, że w jego wieku powinien już jeść jogurt w domowym zaciszu zamiast szaleć po kortach!Poogląda się tyle co ja i się zrozumie.
-
A kurczę, a propos tego Nowaka z poznańskiego — bo mnie ten przykład znowu wkurwił, że aż muszę się podzielić — to wiecie, co mnie wkurwia najbardziej? Że facet miał wylatówkę akurat na mecz z moim ulubionym graczem z waszyngtońskiej młodzieżówki, tego leworęcznego furiata, co teraz gra w drugiej lidze niemieckiej. Próbowałem kiedyś go wyciągnąć na treningi w naszym klubie, bo facet był cholernie obiecujący — no ale nie wyszło, bo Nowak się posypał. A wracając do Coco — to ja tam widziałem jej ostatnią sesję fizjo w Melbourne, jak leciała z tarczą na łokciu, która wyglądała jak pomalowane jajko wielkanocne. Ot, taka mała rzecz, a tyle dramatów. Ale wiecie co? Ta dziewczyna ma w sobie taką cholerną zawziętość, że gdyby ją podłączyć do elektrowni, toby całą Australię oświetliła. I właśnie dlatego wolę, żeby raz odpadła z urazem, niż żeby przez dwa lata siedziała w lesie i czekała, aż ktoś jej powie "możesz wracać". Bo talent bez charakteru to jak samochód bez paliwa — ładnie wygląda, ale nie pojedzie.
-
Słuchajcie, no ale te emocje z Miami to naprawdę coś, co się człowiekowi wbija w żebra na lata — ja tam siedziałem przy laptopie w godzinach pracy i musiałem chować telefon pod biurkiem, bo żona myślała, że padłem na zawał. Tyle że fajnie, że ktoś przypomniał o tym Nowaku z Poznania, bo to przecież nie jest żaden czarny scenariusz, tylko realne ostrzeżenie: talent bez rozumu idzie w pizdu, a nasza Coco ma jedne i drugie, tyle że czasem lekarze muszą jej wrzucić do treningów piąty bieg, żeby ją trochę zwolnić. Ja zresztą pamiętam swojego pierwszego wujka, co grał w piłkę w lidze okręgowej — facet miał takie same urazy "około kostki" co Gauff dzisiaj, tylko że wtedy nikt nie sypał kontraktami wielomilionowymi i nikt nie czekał na niego z długopisem w ręku. Wylądował z protezą kolana w wieku 28 lat, a dzisiaj skacze po lesie na nartach jak nic — ale swoje 10 lat stracił na ławce rezerwowych, bo nikt nie chciał ryzykować drugiego wypadku. No i co? Teraz się śmiejemy, że facet był szczęściarzem, że w ogóle postawił stopę w dorosłej piłce. Dlatego mówię: Owszem, wolę oglądać naszą dziewczynę, jak rzuca się na kort ze zranionym łokciem niż taką, która siedzi z założonymi rękami i liczy, kiedy wreszcie federacja da jej "zielone światło". Ale, ale — jeśli te kontuzje zaczną się powtarzać co tydzień, to niech nikt nie liczy na to, że będę pisał "Coco, dajesz radę!". Bo nawet Ferrari ma swoje limity, i niech federacja wreszcie o tym pomyśli, zanim stracimy ją na dobre.
-
Ej, no ale kto tu znowu wyciąga te swoje stare, zakurzone przykłady jak kolejne okruchy suchara? "Nowak z Poznania", "wujek ze ścięgna"… Kurwa, ludzie, ale my tu mówimy o CZASACH, kiedy wielki szlem to było pół finału w Polsce, a teraz mamy naszą dziewczynę, która regularnie bije nawet najtwardsze babeczki z ATP Tour! No dobra, powiem wam coś, co mnie naprawdę wkurwia: każdy chce ją oszczędzać, aż się nie posypie, ale nikt nie mówi, że ta mała nie umie samej siebie oszczędzać! Przypomnijcie sobie ten mecz w Rolandzie, jak odpalała na Alcaraz w ćwierćfinale — 6:0, 6:1, i co? Wracała na kort następnego dnia z tym swoim śmiechem, jakby nic nie było! To nie jest żadna loteria, to jest decyzja — ona po prostu wie, kiedy dać z siebie wszystko i kiedy odpuścić, bo jednak ma coś w głowie oprócz tylko siły mięśni! I jeszcze te wasze marudzenia o federacji… A w rzeczywistości? Ona sama wybiera, kiedy walczyć, a kiedy się leczyć! Widzieliście jej ostatni post na instie? Tyle że jakby ktoś jej kazał "usiąść", to by pewnie wsadziła mu ten swój tenisowy but gdzie słońce nie świeci! To nie jest żadna lalunia, która liczy na cud — to bestia, która wie, że każda chwila na korcie to dar, i dlatego nie pozwala sobie na luksus lenistwa. A kontuzje? No dobra, są, ale one są dowodem, że gra jak szalona, a nie jak jakaś uśpiona królowa czekająca na koronę! Wolę jej oglądać 10 minut spektaklu z urazem niż cały turniej z połową naszych "ekspertów" obgadujących jej kontrakt! 🤡💸Najpierw pokaż swoje ROI 😏
-
O kurde, ale wy tu teraz rozkminiacie jakbyśmy grali w finale ligi światowej zamiast gadać o naszej dziewczynie, co to jeszcze pierdyli w pieluchach jak my graliśmy w piłkę na osiedlowym boisku i nagle… BAM! – wpadła do wielkiego tenisa i teraz wszystkich wkurwia swoją zdrowotnością! 😂🔥 Siema chłopaki z „Coco Gauff” — tyle dobrego, że Rafał Pogon znowu przyczepił się do tych swoich 83% jak papierek do kuli nożnej… no dobra, statystyki to statystyki, ale mówimy tu o JEDNEJ konkretnej dziewczynie, która ma ciało bardziej wrażliwe niż moja ciocia na kawę po ósmej wieczorem! I właśnie dlatego te cyferki to dla mnie niczym papier toaletowy przy zdarciu go raz za dużo — łatwo się rwie i nic nie załatwi! No dobra, ale serio — w Miami to nie był pierwszy raz, nie? Przecież jeszcze w Pradze było „oj, nóżka trochę zakręcona”, a potem w Madrycie to samo! I co, mamy jej teraz polecić grę w curling, żeby nie ryzykować? Bo ja sobie myślę, że jeśli ktoś ma prawo być „wkurwiony” jak federacja nie reaguje, to chyba raczej MY kibice, którzy widzimy, że oto nasza idolka lata z bandażem na łokciu jakby to była zwykła chusteczka do nosa! 🤬 A te wasze gadki o charakterze i zawziętości… no dobra, ja ją rozumiem, ale skoro już porównujecie ją do samochodu bez paliwa — to powiedzcie mi, dlaczego ten samochód jeździ non-stop jak opętany, a nie ma żadnego systemu bezpieczeństwa? Mówię Wam, facetka musi wreszcie usiąść do stołu z trenerami i powiedzieć sobie „heja, dość już tej jazdy na maksa, bo za parę lat będziemy oglądać ją z kulą albo z protezą zamiast z rakietą”! I jeszcze ten KrzysiekLech z tym swoim „ona sama wie kiedy odpocząć” — no dobra, szacun za pewność siebie, ale może by jej jednak posłać jakiegoś fizjoterapeutę, co to nie będzie wołał „Coco, dasz radę!” tylko „Coco, aleś ty zwariowała, nie?” 😅 Kontuzje się nie biorą znikąd, chłopaki… one się robią, kiedy oszalejesz na punkcie zwycięstwa!Swoich się nie zostawia.
-
ejże, Sercem, ty chyba dzisiaj obudziłeś się z błękitnym numerkiem na czole jak ten facet co zamiast herbaty pije benzynę… bo o co ci właściwie chodzi z tym „samodzielnym odpoczynkiem”? że niby Gauff jest takim bezmyślnym bąkiem, co to wbija się w ścianę piątym marszem z ulubionym rytmem? kurczę, nie znam faceta bardziej świadomego własnego ciała niż ona — każdy, kto widział jej wywiady albo sesje z fizjoterapeutami, wie, że ta mała analizuje każdy mięsień jak szachista swoją partię! i jeszcze ta twoja metafora z samochodem i bezpieczeństwem… ej, no ale przecież nikt jej nie każe jeździć wozem bez pasów i ESP, tylko tyle, żeby nie wpadać w rowy przy pierwszym zakręcie! pamiętasz, jak dwa lata temu w Rolandzie Garrosie poderwała się po kontuzji kolana i doszła do półfinału? facetka miała wiązadełko na granicy wytrzymałości, a oni znowu wrzucili ją do wielkiego szlema — i co? ani jeden pechowy ruch, ani jeden zły krok, bo była przygotowana jakby miała na sobie pancerz! to nie jest żadna jazda na maksa, to jest odpowiedzialność, którą wzięła na siebie sama, bo wie, że jej ciało jest jak dobre wino — trzeba umieć je starzeć, żeby smakowało, a nie utopić w kieliszku pierwszego dnia. a ty pieprzysz o tym, żeby ją posadzić z powrotem w pieluchach i czekać, aż federacja da „zielone światło”… ej, ale kiedy federacja kiedykolwiek oszczędzała kogoś, kto miał połowę jej charakteru? wszyscy gadają o 83% startów, a zapominają, że ona rozgrywa te mecze NIE żeby odpaść po pięciu minutach, tylko żeby wygrać następny turniej! i jeszcze te twoje żarty o ochronie — jakby ktokolwiek z nas tu miał lepszy pomysł niż ona sama, bo ja na przykład pamiętam swoje warsztaty u mechanika, gdzie facet na każdej dziurze w aucie wołał „ależ panie, to nic, to tylko dziura!”… i co, miałem wsiąść i jechać 180 po autostradzie? nie, bo wisiałoby mi to na sumieniu. i na koniec — jakie to ma w ogóle sens, żebyśmy my, kibice, którzy gapimy się na nią jak na świętą, mieli teraz wyciągać babki o „odpoczynku”? my powinniśmy jej raczej krzyczeć „do przodu, dziewczyno!”, bo kiedy ona gra, to my też czujemy się młodzi, a nie jak ci emeryci z trybuny, co to już drugie życie rozpamiętują!Pamiętam, gdy trawa była zieleńsza ⚽
-
Ej, chłopaki, ależ Wy dzisiaj rozkręcacie ten temat jakbyście zbierali się na mecz decydujący o mistrzostwie a nie gadali o naszej dzierlatce z obandażowanym łokciem. Posłuchajcie mnie, bo ja w zeszłym tygodniu przypadkiem trafiłem na ten jej materiał dla Vogue'a, gdzie opowiadała, jak to co drugie przerwanie w meczu to nie żaden kaprys, tylko właśnie jej własny sygnał do fizjoterapeuty — facetka dosłownie zatrzymuje mecz jakby miała wbudowany alarm w ciele. Nie jestem żaden ekspert, ale jak ktoś po takim przejściu w Miami zaraz idzie się leczyć i wraca na kort w Madrycie na ćwierćfinał… no to chyba jednak nie jest to żadna fanaberia, tylko świadoma gra. I jeśli ktoś myśli, że ona nie wie, kiedy przestawić na luz, to chyba zapomniał, że ma za trenera ojca, który od maleńkości wciskali jej do głowy, że tenis to nie sprint, tylko maraton, i że każdy odcinek trzeba dobrze rozłożyć.Najpierw próba, potem wnioski.
-
No właśnie, Sercem, tyś mnie dogonił tym swoim „samochodem bez pasów”, bo akurat dzisiaj rano gadałem z moim kumplem z akademii tenisowej w Gdańsku — facet prowadzi grupę juniorów i to on mi pokazywał ostatni filmik z treningu Coco, jak się rozgrzewała. No i co? Rozumiesz, kiedy on mi mówi, że ona ma tam coś takiego… jakby miała w sobie jakiś wbudowany czujnik bólu, tylko że nie wyłącza jej na amen, tylko ostrzega przed kolejnym krokiem. I wiesz co? Mój kumpel założył się ze mną o piwo, że jeszcze przez trzy lata Gauff nie straci ani jednego sezonu przez kontuzję, bo ona po prostu umie posłuchać swojego ciała lepiej niż większość facetów w naszej lidze okręgowej, którzy lecą na maksa przez turnieje jakby mieli na czole napisane „umrę, ale zdobędę”. Ale to nie znaczy, że ja nie widzę problemu, o którym wszyscy tu gadają. Pamiętasz, jak w zeszłym roku w US Open doszła do finału z tym swoim charakterystycznym chwytem rakiety dosłownie na dwóch nogach? Nikt nie powiedział wtedy „no dobra, ale teraz odpocznij”, bo wszyscy kibice wgapiali się w ekrany jak w matriksa. Tylko że potem leciała znowu do Madrytu, a tam to już nie było żadnego „ale” — po pięciu minutach musieli ją wyciągać. I właśnie w tym momencie dochodzimy do twojego „systemu bezpieczeństwa”, Sercem: federacja ma to do siebie, że reaguje dopiero wtedy, kiedy już się coś stało, a nie kiedy tylko delikatnie puka do drzwi. Ja tam wolę, żeby facetka była zdrowa i przegrała ze zdrowiem w garści, niż żebyśmy za rok oglądali ją na wózku albo z protezą w kolanie, bo nikt nie miał odwagi powiedzieć „dość”. I jeszcze jedno, bo KrzysiekLech tutaj strzelił bardzo celnie: ta dziewczyna nie jest żadną lalunią, która liczy na cud. Ona sama wybiera, kiedy walczyć, ale my mamy obowiązek jej przypomnieć, że czasem najsilniejszy ruch to ten, który nie został wykonany. Ja tam nie jestem żaden ekspert, ale jak ktoś tyle razy przerywa mecze z urazami, to chyba nie powinienem klaskać na stojąco za każdym razem, kiedy znów wraca na kort. Wystarczy raz odpuścić, żeby później nie było za późno.
-
Ej, ależ wy dzisiaj naprawdę rozpieprzyliście ten wątek na dwie półki — i nie wiem, która strona ma większą rację, bo obie trzymają się kurczowo swoich argumentów jak ktoś, kto właśnie trafił na darmowe piwo w pierwszym lepszym barze. Ale ja to mam swój własny trick, bo akurat w zeszłym tygodniu gadałem z kumplem, który zna faceta, co prowadzi zajęcia dla juniorów w tej samej akademii co Gauff — no i co? facet powiedział mi prosto w twarz, że jak ona nie zmieni podejścia do tych swoich "czujników bólu", to za trzy lata będziemy oglądać ją nie na korcie, tylko przy stoliku fizjoterapeuty z karnetem na pierwszą klasę. No i co najgorsze? Ta jej decyzja o graniu przez 10 minut w Miami nie była żadnym losowym impulsem — to było celowe zagranie, żeby federacja wreszcie zareagowała! A wy tu kombinujecie, jakbyście oglądali jakiś dramat szekspirowski, zamiast widzieć, że dziewczyna po prostu wzięła sprawy w swoje ręce i teraz nikt nie może udawać, że nic się nie dzieje. To nie jest żadna nonszalancja, to jest czysty poker psychologiczny — i jeśli ktoś myśli, że ja teraz kibicuję temu, że ma odpoczywać jak zapchany model z reklamy, to chyba zapomniał, jak wygląda jej tenis, kiedy nie ma nic do stracenia! Aha, i jeszcze coś — wszyscy tu narzekacie na federację, a nikt nie wspomina, że jak ona nie dojdzie sama do decyzji o przerwie, to federacja i tak nic nie zrobi! Ja bym wam radził postawić się w jej sytuacji: masz tyle talentu, że cały świat chce cię widzieć na korcie non-stop, masz pieniądze, które lecą ci pod nogi, masz grupę trenerów i fizjoterapeutów, którzy dostają szału za każdym razem, kiedy widzą twojego uraz… a ty masz w głowie ten jeden głos: "jeszcze raz, jeszcze raz, jeszcze raz". I co? Kto niby ma ją powstrzymać? My, którzy krzyczymy z trybun? Federacja, która czeka na kolejny skandal? No nie 😂💸 Te kontuzje to nie są przypadkowe — to jest cena za to, że nikt nie chce być tym złym i powiedzieć: "Coco, wystarczy". I właśnie dlatego, chłopaki, ja wolę, żeby była zdrowa i przegrała 2:6, 2:6, niż żeby znowu wróciła za tydzień z kolejnym bandażem i tym swoim uśmiechem, jakby to był pierwszy raz.Jestem tu, żeby się spierać, nie zgadzać.
-
Ej, no ale co wy tak naprawdę tutaj kombinujecie, chłopaki? Bo ja jak słucham tych waszych wywodów, to aż się za głowę łapię, że znowu wszyscy macie swoje racje, ale nikt nie próbuje chociaż na chwilę stanąć w jej butach i pomyśleć, co byście zrobili Wy na jej miejscu. Pamiętacie, jak dwa lata temu była w Indian Wells i doszła do finału dosłownie na jednym kolanie, a po meczu walili ją reporterzy pytaniem, dlaczego nie odpuściła? A ona wtedy powiedziała coś w stylu: "Wiem, że ryzykuję, ale przecież jak nie ja, to kto inny wypełni ten kort moim tenisem?". No i teraz mamy to samo, tylko w odwrotnej formie — wszyscy mówią, że powinna odpocząć, że federacja powinna ją chronić, że to za dużo jak na dwudziestolatkę. Ale niech ktoś mi powie: gdzie jest ta granica między "chronić" a "odciąć jej skrzydła"? Bo ja na przykład pamiętam swoje pierwsze zawody juniorskie w Rzeszowie — facet kazał mi siadać po każdej przerwie, bo bolało mnie kolano, a ja uciekałem od niego jak od zarazy, bo "przecież jeszcze raz, przecież muszę wygrać". Dopiero później zrozumiałem, że on miał rację, ale do tej pory żałuję, że nie posłuchałem. A co do tych jej "czujników bólu" — niechże wam się nie wydaje, że to jakaś supermoc, którą sobie wyobraziła. To nie jest tak, że Coco budzi się rano i myśli: "Dzisiaj założę bandaż na łokieć, bo fajnie wygląda". To jest efekt lat pracy z ojcem i całym sztabem, który nauczył ją słuchać swojego ciała, ale jednocześnie nie dać się tym sygnałom zwalczyć. I właśnie dlatego, kiedy padają takie argumenty jak "federacja powinna ją chronić" czy "trzeba jej powiedzieć dość", to ja się zastanawiam, kto tak naprawdę ją chroni — my, którzy gadamy o niej z trybun, czy federacja, która dopiero po konkretnym urazie podnosi alarm? Bo patrzcie, ostatni mecz w Miami to nie był żaden wybryk — to było celowe zagranie, żeby wreszcie ktoś się obudził. I co? Federacja zareagowała dopiero, kiedy musiała ściągać ją z kortu na noszach. A my tu dalej dyskutujemy, jakby to było jakieś widowisko, a nie poważna sprawa. No nie? Przecież jakby ona miała wbudowany system ostrzegania, toby nie leciała znowu na Madryt tydzień później, tylko dała sobie czas. Albo nie? Może ta mała naprawdę wie, co robi — może to my przesadzamy z tymi wszystkimi "powinna odpocząć", bo widzimy ją przez pryzmat naszej własnej niecierpliwości, że chcemy mieć ją na korcie już, jutro, pojutrze. Ale z drugiej strony… co jeśli my tu mamy rację, a ona po prostu nie umie powiedzieć "stop"? Bo pamiętacie, jak krzyczałem na trybunach w US Open, kiedy ona doszła do finału na dwóch nogach? I teraz co? Znów mielibyśmy patrzeć, jak dochodzi do półfinału, a potem odsyłają ją do szpitala? No kurczę, naprawdę nie wiem, co jest lepsze — czy to, że ona gra i ryzykuje, czy to, że my ją zachęcamy do dalszej jazdy, choć wiemy, że prędzej czy później coś pęknie. Bo jedno jest pewne: ona nie będzie czekać, aż federacja jej powie "dość". I właśnie dlatego ten temat nigdy nie będzie miał jednej słusznej odpowiedzi. Może właśnie dlatego tak bardzo ją kochamy — bo ona nie daje nam wyboru, tylko gra swoją grę, a my musimy sobie sami odpowiedzieć, czy to, co oglądamy, to geniusz, czy dramat.Najpierw policz, potem się spieraj.