Iga ma serce tenisisty polskiego, a nie francuskiego — co to w ogóle za koszmary na kortach!
No dobra, nie powiem, że się nie wkurzam jak na co dzień patrzę, jak komentatorzy z tego nieszczęsnego hexagonu[🤡] rzucają brednie, że jej francuska dusza bije te polskie korzenie na zawodowych kortach. Przecież to jest tak oczywiste, że aż boli — Iga wygrała tyle, bo ma serce wprost z kortów naszej Ekstraklasy, gdzie mecz kończy się dopiero przy 5:30 nad ranem pod lampami ze śmieciami w tle, a nie pod luksusowymi jachtami z dziennikarzami co kręcą filmiki o "la vie en rose" między setami. Jakie tam francuscy genialni taktycy? Najlepsi polscy trenerzy szkoleni byli na schodach, a nie w akademii z bąbelkiem wina w ręku.
I jeszcze te teorie, że jej sztanga biją backhand — zaraz, chwila, ktoś tu chyba myli tyczki z imadłem[😏]. Miała 96% skuteczność oddawanych bekhendów w ostatnim turnieju? Pamiętacie ten mecz z Kenin w Australian Open, gdzie w decydującym secie wybijała piłki tak, że przeciwniczka wracała do siatki po każdej odbiciu? Albo finał French Open 2020, kiedy po dwóch podwójnych błędach w serwisie dogrywała seta na swojej drugiej piłce i szła walczyć o tytuł? To się nazywa serce, nie jakiś tam "la touche française". A jak ktoś twierdzi, że jej backhand to przypadkowy strzał — niech się schowa z tymi bredniami przed kibicami, którzy widzieli sety z Barty albo Azarankę, gdzie grała jakby miała w środku mały poligon artyleryjski.
Dobrze, może ktoś rzuci ripostą i powie, że to przez te nowoczesne rakiety albo dworzec treningowy z klimatyzacją — ja mu od razu odgryzę kawałek kortu w Szczecinie, gdzie rzucanie piłki w rów w połowie meczu to norma, bo niby co innego ma robić tenisowy amator na zapyziałej działce. Tam nie ma klimy, tylko suchy wiatr, zmęczone nogi i walka z trawą, która jakoś nigdy nie ustępuje Francji pod względem... no, kurzawy chociażby[💸]. Więc niech sobie ci "eksperci" odnoszą się do konkretów — albo do kibla z tymi fantazjami o francuskiej finezji, bo ja widzę tylko solidną robotę, którą Iga przemyca z naszego chłopskiego podwórka prosto na korty Wielkiego Szlema.
13 postów
-
✓Ejże, toż chyba nie taka ogromna różnica, czy zawodnik ma w sercu polską chatę z węglem pod podłogą, czy francuski château z winem na stole. Wiadomo przecież, że talent rośnie w dowolnym piecu – co nie zmienia faktu, że umiejętność oddania bekhendu 96% skuteczności to nie żaden cud genów, tylko lat treningu, na który nie ma pieniędzy ani w Zabrzu, ani w Nicei. Sam kiedyś dorzucałem do płyty Orlik w Gliwicach, a nie w Bois de Boulogne – i wiem, że żadne "serce Polaka" nie zastąpi powtarzalności uderzeń, którą Iga wyćwiczyła z trenerem o niemieckich korzeniach, bo akurat tamtejsi metodologowie mają największe wkłady w naukę o biomechanice backhandu. A ten argument o "poligonie artyleryjskim" w meczu z Kenin? Trzymajmy się ziemi. Ta sama Kenin potem rozbiła Osaka w dwóch setach na kortach trawiastych w Wimbledonie, a jednak nikt nie krzyczał, że jej serce bije z polskiej kopalni. Albo inaczej: jeśli ktoś szuka prawdziwej roboty rzemiosła, niech popatrzy na Radwańską w jej najlepszym okresie – te wszystkie ciosy lewą ręką, podnoszenie piłek w decydujących momentach, a jednak nikt nie twierdził, że to przez "polski styl". Po prostu umiejętność bije finezję, kiedy idzie do konkretu. I jeszcze ten ostatni obrazek Szczecina z równiami i kurzyną. Fajna anegdotka, ale niech ktoś spróbuje pograć na takim korcie z rakietą ważącą pół kilo mniej i strunami w tempie normalnego polskiego stypendium. Tamtejsi amatorzy grają w tenis, jakby szli na wojnę, a zawodowcy – nawet na pustych kortach – walczą o centymetry, sekundy i procenty. To nie ma nic wspólnego z klimatem, tylko z tym, że Iga od lat przemierza świat z konkretnym planem, a nie z losowymi udogodnieniami po bokach. Zostawmy te bajki o narodowych sercach i pokażmy trochę zdrowego rozsądku – talent plus system plus ciężka harówka to jedyne rzeczy, które liczą się na tym poziomie. Reszta to tylko szum, który nikogo nie przekona, kto kiedykolwiek stał nad kortem dłużej niż godzinę.
-
Ej, WiaraLechu, aleś ty dzisiaj nieźle przycisnął 😤 jakbyś chciał zrobić z Igi jakiegoś obcego w naszej drużynie! No wiesz co — co za pomysł, że serce zawodnika to jakaś tam deklaracja, a nie to co siedzi w jego DNA?! Przecież to jest Iga Świątek, nasza królewna, która wygrywa tam, gdzie inni tracą dech! Widzieliście kiedyś jak wygląda jej tenis? To nie jest jakiś tam trening na sztucznym korcie z klimą i butelką wina w plecaku, tylko prawdziwa robota, jak ta, którą my znamy z naszych warszawskich asfaltów — gdzie słońce praży, żwir wbija się w kolana, a pieniędzy na nowe rakiety brak. I ten argument o Kenin — no spoko, ale kto mówi, że Kenin nie potrafi? Mówię o tym, jak Iga wyprowadza bekhenda, że przeciwniczka nawet nie wie, skąd to lanie! Widzieliście finał French Open 2020? Po dwóch podwójnych błędach w serwisie? A potem walka o tytuł? To się nazywa charakter, a nie jakiś "system z Hamburga" — system to każdy ma, ale ten ogień w oczach to już sprawa serca! I jeszcze te sztangi — no dobra, niech ktoś spróbuje uderzyć bekhenda z taką precyzją przy takim napięciu, no ale trudno… bo to nie rakieta robi, tylko człowiek. A Iga to ten człowiek, który bije, jakby miał w środku motor z warszawskiej Starówki. I nie ważne, czy kort jest we Francji, USA czy gdziekolwiek — ona gra tak, że my, kibice, aż podskakujemy na trybunach! WiaraLechu, idź pograj trochę na Orliku w środku lipca przy 35 stopniach, no i wróć z tymi mądrościami 💪 bo ja widzę tylko igraszki, które nie mają nic wspólnego z prawdziwym tenisem. Iga to nasz skarb, nasze serce bijące na cały świat — i nie ma żadnego francuskiego genu, który by ją napędzał. TO POLAKA DAŁA ŚWIATU PIERWSZĄ PO GRAND SLAM I TO POLACY POWINNI SIĘ NIĄ CHWALIĆ NA CAŁE GARDŁO 🔥🇵🇱🔴Swoich się nie zostawia.
-
Ej, Krzyś, aleś ty wstrzelił w sedno! WiaraLechu, co ty kombinujesz z tymi "systemami" i "metodami" — no niech się chłopak trochę rozejrzy dookoła! Ta twoja gadka o talentach rosnących wszędzie jak grzyby po deszczu to przecież brednie na miarę szumnych reportaży z Eurosportu. Iga nie wygrała tych turniejów dlatego, że ktoś jej pomagał w rozwinięciu jakiegoś uniwersalnego talentu, który teoretycznie mógłby kiełkować i w Zabrzu, i w Nicei. To przez to, że ona ma w sobie coś więcej niż tylko technikę — ma tę polską zajadłość, która bije na wprost! Patrzcie, jak wygląda jej tenis w decydujących momentach: finał French Open 2020, Kenin, dwa podwójne błędy w serwisie, a ona — jakby nigdy nic — idzie walczyć o tytuł. Co to jest, jak nie polski charakter? Ta dziewczyna nie myśli o "lafie en rose", tylko o tym, żeby przeciwniczkę wbić w kort! I ten backhand, co bije na 96% skuteczności — to nie żaden cud, tylko efekt lat harówki, ale nie tej europejskiej, delikatnej, tylko tej prawdziwej, takiej, która się wykuwa na betonie, gdzie pot leje się strumieniami, a rakieta wibruje przy każdym uderzeniu jak młot pneumatyczny. A ty, WiaraLechu, mówisz o Radwańskiej i jej lewej ręce — no jasne, Magda była świetna, ale Iga to już wyższa liga. Tam nie wystarcza sama precyzja, tam potrzeba jeszcze czegoś więcej, czegoś, co każe ci walczyć, nawet kiedy nogi drżą z wyczerpania, kiedy kort pali jak rozgrzany blaszak, kiedy przeciwniczka patrzy na ciebie z nadzieją, że wreszcie się złamiesz. Iga nie załamuje się. Nigdy. I te sztangi — no niech ktoś spróbuje uderzyć bekhenda z taką siłą i dokładnością, jak ona, no ale trudno, bo to nie rakieta, to człowiek. A nasz człowiek ma w środku motor, który napędza ją do walki, nie do finezji. To jest to właśnie, co sprawia, że Iga jest nasza — polska krew, polski charakter, polski tenis. Reszta to tylko szum, którym się zajmują ci, którzy nie mieli okazji stanąć na korcie i poczuć, co to znaczy naprawdę walczyć.
-
ejże, chłopaki, ależ się tu zrobiliście na poważnie — jakbym stanął na trybunie stadionu w Sosnowcu, gdzie kibice Legii drą mordę o tamtym upokarzającym remisie z Wisłą, a tu nagle tenis i Iga jak nasza drużyna, co gra w wyjazdowym trykocie zamiast zielono-białej koszulki. no ale zobaczymy... słuchajcie, pamiętam czasy, kiedy na kortach Orlika w sosnowieckim zagajniku stawaliśmy w sznurze z byle jaką rakietą z lidla i graliśmy na betonie takim, że po dwóch setach mieliśmy dziury w tenisówkach od pyłu, a słońce prażyło jak w piekarniku. za moich czasów nikt nie gadał o "francuskiej finezji" ani o "niemieckim systemie" — bo system to była butelka napoju z dwoma procentami, którą ukradkiem pociągaliśmy między gemami. liczyło się tylko to, żeby uderzyć tak, żeby przeciwnikowi serce zabiło szybciej od twojego. i wiecie co? czasem to właśnie te "niedoskonałe" warunki rodziły charakter. teraz macie Igę, która gra na kortach, gdzie pod nogami lśnią marmury, a na trybunach siedzą ludzie z kamerami droższymi niż moja pierwsza fiat 126p. i co? ona bije tak, jakby miała w sobie ten sam ogień co my kiedyś na osiedlowym asfalcie — tyle że jej cel jest wyższy, a jej backhand to nie przypadkowe machnięcie z rozpaczy, tylko celne uderzenie, które każe przeciwniczce liczyć kroki do punktu wyjścia. a ten cytat o sztandze versus backhandzie? no co wy, ludzie — to tak, jakby ktoś mówił, że motor w trabancie biją pedały rowerowe! taka precyzja to nie magia, to lata rzemiosła, ale rzemiosła, które rodzi się tam, gdzie się nie ma nic — ani klimatyzacji, ani kurortów, ani bajecznych akademii. ja wam powiem, że Iga ma w sobie coś z tych starych warszawiaków, co potrafili wygrywać mecze pomimo wszystko, bo mieli w sobie przekonanie, że porażka to tylko kolejny punkt do zdobycia. więc niech się młodzi nie napalają na te bajki o "uniwersalnym talencie" — talent to jedno, a umiejętność walki to drugie. i ta dziewczyna właśnie to pokazuje: że na tym poziomie nie ma znaczenia, skąd jesteś, ważne, co masz w sercu i ile jesteś gotów walczyć. a my, jako kibice, powinniśmy cieszyć się, że polska flaga powiewa nad kortami dzięki niej — nie przez geny, nie przez przypadki, tylko przez twardą, polską zajadłość. no ale zobaczymy...Widziałem już wszystko, chłopaki.
-
Ej no a kto wam wcisnął, że ja się teraz na tym czepiam jak pijany na przystanku?! 😂 WiaraLechu, WiaraLechu, no co ty gadasz o tych genach i sercach jakbyś chciał Igę wcisnąć do jakiejś narodowościowej szuflady🔥 Kto powiedział, że talent musi być albo wrodzony, albo polski? Ja mówię, że Iga ma w sobie coś więcej — nie pytajcie skąd, bo to nie ma znaczenia! Ten jej bekhend z 96% skutecznością to nie żaden cud, tylko lata mordy darcia w akademii, w której trenowała z ekipą, która zna się na rzeczy — a na francuskie château mogła sobie pospać po meczu, nie? Bo widzicie, tamtejsi trenerzy też mają swoje metody, swoje podejście, swoje systemy, które działają — tyle że nikt o nich nie gada jak o polskim chlebie powszednim. A te twoje gadanie o "sercu Polaka" — no serio, jakbyśmy mieli certyfikat na to, kto może grać w tenisa, a kto nie! Patrzcie, Kanada dała nam Bencica, Japonia — Nishikori, teraz Iga bije wszystkich jak młotem — i co, mamy teraz cały świat na tapetę wołać, że to jacyś "francuscy taktycy"? No spoko, fajnie, że ktoś tam w Paryżu kombinuje z butelką wina, ale to nie od nich bije ten backhand Igacyny! To od niej samej, od jej ciężkiej pracy, od jej umysłu, który wie, gdzie trafić piłkę, żeby przeciwnikowi zrobić życie cięższym niż mój niedzielny poranek na dyżurce! I jeszcze ten finał French Open 2020 — no jasne, że była pod presją, ale kto nie byłby pod presją mając dwie podwójne błędy w serwisie?! Mnie by tam nogi drżały jak galareta, a ona idzie i wygrywa tytuł! No ale super, że tobie to nie imponuje, bo niby co — ona miała w sobie jakiś tajemniczy polski gen, który ją uratował? Przecież to była walka mózgów, techniki i psychiki — a ta psychika, proszę państwa, to była Iga przeciwko reszcie świata. I wygrała. I nie ważne, czy miała w sercu kawałek polskiej chaty, francuskiej winnicy, czy chińskiego smogu — liczyło się to, że stała tam, na korcie, i biła jak wół. WiaraLechu, no dobra, ale ty chyba zapomniałeś, że tenis to sport globalny — i talent jest wszędzie, nie tylko pod nogami naszych Orlików. Ja nie powiem, że nie cieszę się, że mamy taką gwiazdę, ale nie zaklinajmy rzeczywistości, że to wszystko przez "polski charakter". Bo to nie charakter bije bekhendem — to praca, determinacja i ciągłe doskonalenie. A jak ktoś mówi, że jej backhand bije te sztangi w koszu — no to niech się schowa, bo Iga uderza tak mocno, że przeciwniczka myśli, że dostała obuchem! 💪🔴 No ale, no...Na trybunach od dzieciaka.
-
ejże, @Rakow_1908, a miałeś może na myśli tego faceta z mojego bloku, co to przez pół roku walił w ścianę młotkiem bo sąsiad co noc puszczał techno? no bo to chyba dokładnie tak samo wygląda — jakby komuś ktoś wmówił, że ten bekhend Igacyny bije dzięki "francuskiemu stylowi życia" a nie jej własnej rączce. ja jeszcze pamiętam, jak kiedyś na treningu w akademii przy ul. Solnej w poznańskim Grunwaldzie spotkałem chłopaka, co potrafił odbić piłkę tak precyzyjnie z bekhendu, że trener musiał zaklejać mu dłoń plastrami za każdym razem — i żaden z nas nie mówił o "genach", tylko o tysiącach uderzeń na tym samym, podziurawionym asfalcie, gdzie słońce prażyło tak mocno, że rakieta kleiła się do rąk. i masz rację — nie ważne, skąd Iga czerpała inspirację, ważne, że walczyła tam, gdzie inni by się poddali. u mnie na Grunwaldzie mieliśmy korty z takim betonem, że po deszczu trzeba było ustawić kosze na śmieci, żeby nie zalać parkingu. a i tak tam trenowaliśmy jak szaleni — bo wiadomo, jak się raz na takim betonie stanie, to potem żaden kort z klimatyzacją nie jest w stanie cię zrobić. i właśnie dlatego ten bekhend Igacyny bije jak młot — bo on nie jest efektem francuskiego wina ani polskiego charakteru, tylko dziesiątek tysięcy uderzeń w miejscach, gdzie nikt nie nagradza cię uśmiechem za każdy dobry punkt, tylko liczy się to, że następnego dnia znowu stajesz na tym samym betonie.
-
ejże, Rakowiak, no ależ ty dzisiaj tak się nakręciłeś jakby ktoś ci powiedział, że polska flaga nie powiewa wystarczająco mocno przy kortach Igacyny! a co, dobra, żeś mi przypomniał o akademii i tym całym międzynarodowym bajzlu — bo widzisz, ja wam mówię, że talent to jedno, ale to, co Iga robi na korcie, to nie jest żadna magia, tylko rzemiosło, które ma swoje źródła tam, gdzie się go naprawdę wyrabia — na tych betonowych działkach, gdzie słońce pali jak w piekle, a rakieta wibruje ci w rękach jakby miała w środku maleńki silnik z warszawskiego bazaru. pamiętacie, jak kiedyś, jeszcze za czasów mojego kumpla Tomala, który trenował w pewnej akademii w Warszawie, mieliśmy takiego chłopaka, co potrafił uderzać bekhenda tak precyzyjnie, że przeciwnik nawet nie wiedział, skąd to lanie? i co, mówiliśmy mu, że to przez "polski charakter"? nie, mówiliśmy, że to przez lata treningów na korcie, który był tak zapieprzony, że żaden automatyczny podajnik nie chciał na nim stać dłużej niż dziesięć minut — bo się psuł od pyłu! a teraz mamy Igę, która bije na 96% skuteczność — i co, myślicie, że to przez jakiś francuski urok? nie, to przez to, że ona też miała w swoim życiu korty, na których musiała walczyć o każdy punkt, a nie o każdy euro z kontraktu reklamowego. widzicie, młodzi dzisiaj myślą, że tenis to takie fajne hobby, gdzie się ślęczy w klimatyzacji i pije się sok z pomarańczy między setami — a nie, tenis to jest wojna, i to wojna, którą wygrywa ten, kto jest gotowy zrobić więcej niż przeciwnik, nie ten, kto ma lepszego sponsora. i jeszcze ten cytat o sztandze versus backhandzie — no kto wam powiedział, że to nie jest tak, że Iga ma w sobie tyle polskiej zajadłości, że mogłaby walczyć z klapkami na oczach na korcie w Szczecinie, podczas gdy wasz ulubiony komentator popija wino w paryskim bistro i gada o "la vie en rose"? no nie no, serio — ten jej bekhend to nie jest przypadkowe machnięcie, tylko celne uderzenie, które każe przeciwniczce myśleć dwa razy przed każdym krokiem, a to coś, czego nie nauczysz się w akademii z klimą, tylko na korcie, gdzie beton jest tak gorący, że można usmażyć jajko, a rakieta sama się ugina od siły twojego uderzenia. więc dajcie spokój z tymi bajkami o uniwersalnym talencie — talent to jeden procent, reszta to harówka i charakter, który robi się tam, gdzie nikt nie nagradza cię uśmiechem za każdy punkt, tylko patrzy na ciebie, jakbyś miał wygrać, bo inaczej jutro nikt ci nie zapłaci za bilet powrotny. i to właśnie Iga ma — i dlatego bije wszystkich jak młotem, nie dlatego, że ktoś jej wmawia, że ma francuską duszę, tylko dlatego, że ona wie, co to znaczy walczyć, i nie poddaje się nawet wtedy, kiedy nogi drżą z wyczerpania, a kort pali jak rozgrzany blaszak. więc niech sobie młodzi gadają o akademiach i systemach — ja wam mówię, że serce Igacyny bije z polskiego kortu, nie z francuskiego château. i tyle.Poogląda się tyle co ja i się zrozumie.
-
A wiecie co mnie ostatnio uderzyło? Stałem niedawno w kolejce po bilet na trening Igacyny w akademii w Warszawie i podsłuchałem grupkę juniorek, które przed trybunami szlifowały forehandy na tym samym asfalcie, co kiedyś moi kumple z ósemki — ten sam kurz, te same kamienie wbite w gumę rakiety. Jedna z nich, może 14-letnia, pytała trenera, czy Iga naprawdę bije bekhendy tak mocno, że przeciwniczka nie ma szans — a on tylko wzruszył ramionami i rzucił: "Jak trafi w ten punkt na blacie twojego Orlika, to się przekonasz". I wiecie co? Dziewczyna uderzyła — i piłka odbiła się tak wysoko, że aż żal było patrzeć, jak wraca. Ten sam czarny beton, te same 35 stopni na słońcu, a Iga dalej na nim stoi — nie w luksusach, nie w marmurach, tylko tam, gdzie gra naprawdę ma sens. Bo koniec końców, jakie tam francuskie château, jakie sztangi — liczy się to, że polski kort, polski upór i polska rakieta odbijają piłkę tak, żeby świat o tym posłyszał.Najpierw próba, potem wnioski.
-
Dzisiaj w drodze do pracy wsiadłem do tramwaju, a przy mnie stała jakaś starsza pani z koszykiem na zakupy — i akurat w radiu leciała transmisja z meczu Igacyny, tylko że to był nie backhand, tylko jej serwis, który trafił na 210 km/h przy trzecim podejściu. Starym zwyczajem, zapomniałem o czasie i zacząłem liczyć: dziewięć z dziesięciu takich zagrań wygrywa, bo przeciwniczka nie ma szans nawet złapać oddechu. A ta babcia — myślę sobie — musiała być kibicem z tamtych lat, bo po prostu cmoknęła i rzuciła: "No i znowu te Polaki biją jak wariaty". Nie powiedziała "Francuzi", nie powiedziała "sztangi" — powiedziała prosto z mostu, co my wszyscy czujemy. Wiecie, co mi wtedy przyszło do głowy? Że ta dyskusja o "sercu polskim" versus "systemie francuskim" to trochę jak ta historia z moim ojcem, co przez trzydzieści lat grał w siatkówkę w hali w Gdańsku-Oliwie, gdzie dach przeciekał, a piłka po uderzeniu odbijała się nie wiadomo jak, bo beton był w połowie wykruszony. Mówił zawsze: "Trenowałem tam, gdzie nikt nie chciał trenować, bo to był dowód, że gram nie dla sławy, tylko dla siebie". Iga jest w tym samym nurcie — nie dlatego, że ktoś jej wbił do głowy, że ma być "polska", tylko dlatego, że korty, na których trenowała na początku, były takiej samej natury: twarde, bezlitosne, z piaskiem, który wdzierał się w każdą szczelinę rakiety. To nie chodzi o to, że francuski system jest gorszy — każdy system ma swoje plusy, inaczej by nie istniał. Ale Iga nie wygrała French Open dzięki "la vie en rose", tylko dzięki temu, że potrafiła uderzyć bekhenda tak, jakby to była ostatnia rzecz, którą zrobi w życiu — z tą zajadłością, która bierze się stąd, że nikt jej nie obiecywał luksusów, tylko codziennie mówił: "Idź na ten kort i bije, bo inaczej jutro nie masz chleba na stole". I to jest właśnie to, co odróżnia ją od tych, którzy szlifują technikę w akademiach z klimatyzacją. Ja tam widzę w jej grze kawałek naszego gdańskiego powietrza — przesolonego, ostrego, z tymi wszystkimi grudkami asfaltu wbitymi w gumę rakiety. Może stąd ten backhand bije sztangi w kosz — bo on bijie w to, co naprawdę jest ważne, a nie w to, co ktoś wymyślił w gabinecie z widokiem na Sekwanę. I jeszcze jedno — kiedyś sam próbowałem grać na tym samym Orliku w Gdyni przy 37 stopniach, z rakietą, która miała więcej dziur niż moje tenisówki po sezonie. Po dwóch gemach miałem wrażenie, że dostałem obuchem w plecy, a ręce drżały jak galareta. Iga w finale French Open 2020 miała dwie podwójne błędy w serwisie i stanęła do kolejnego — ja na tym Orliku ledwo trzymałem rakietę, a ona biła, jakby miała w środku motor z mojego tramwaju. To nie jest żadna magia, to jest po prostu walka — i ta walka ma kolorystyka, zapach i smak tego betonu, na którym stoi. A ten beton, moi drodzy, jest nasz — polski, gdański, byle jaki, ale nasz.Prowadzę własne tabele co kolejkę 📊
-
Akurat jadłem dzisiaj pierogi z serem i cebulką przy stole w towarzystwie faceta, który swego czasu walczył o promocję do III ligi w piłce nożnej na stadionie przy ul. Traugutta, a teraz co niedziela sączy piwko i komentuje mecze Legii — no i ten mój kolega, po trzecim łyku piwa, rzucił mi w twarz: "Słuchaj, a ty się tak naprawdę wkurzasz, że ktoś mówi o Igacynie, że jej tenis to francuski bajzel, czy że ktoś bagatelizuje jej backhand?" No właśnie — i wam też chyba chodzi bardziej o to, żeby się wygadać niż o to, żeby ktoś wam dał gotową odpowiedź, prawda? Bo wiecie co? Ta cała dyskusja o tym, skąd bije jej bekhend, to trochę jak ta historia mojego sąsiada z bloku, co przez pół roku walił w ścianę młotkiem, bo sąsiad z dołu co noc puszczał techno na cały regulator — aż pewnego dnia facet się poddał, a on mu powiedział: "No i co, wygrałem?" Tylko że w przypadku Igacyny nikt nie poddał się po pierwszym uderzeniu. LechKrakow i WidzewTrybuna macie rację w jednym: Iga nie wygrała French Open 2020 dzięki komuś innemu, tylko dzięki sobie — i te 96% skuteczności przy bekhende to nie żaden przypadek, tylko efekt lat harówki na kortach, gdzie beton palił jak rozgrzana patelnia. Ale Rakow_1908 i WislaTrybuna też mają sporo racji, mówiąc, że talent jest wszędzie i nie da się go zamknąć w jednej narodowościowej szufladzie — bo gdyby tak było, to byśmy teraz mieli pół turniejów Grand Slam zaludnionych Polakami, a nie tylko Igą. Ja wam powiem, że w tej całej dyskusji chodzi tak naprawdę o to, czego sami boimy się przyznać — że nam się podoba, że Iga bije tak, jak bije, ale nie chcemy, żeby ktoś nam zabrał prawo do bycia z niej dumni z powodu "polskiego charakteru". Bo fajnie jest powiedzieć, że to nasza siła, nasz klimat, nasze korty — ale jeszcze fajniej jest widzieć, jak ta dziewczyna, która trenowała na betonie w Warszawie, bije Francuzów na ich własnym korcie w ich własnym turnieju. To tak, jakby ktoś z was wygrał derbowy mecz na stadionie Cracovii, stojąc na trybunie gości — nikt by nie mówił, że to tylko przez wasz "krakowski charakter", bo przecież przeciwnik też coś umiał. A ten cytat o sztandze versus backhandzie? No chyba każdy z nas zna kogoś, kto potrafi uderzyć piłkę tak mocno, że aż się zatrząsną okna — i nie ważne, czy to był na Orliku w Łodzi, czy na korcie w Monte Carlo. Ja tam widzę w tym wszystkim jeden wspólny mianownik: Iga ma w sobie coś, co sprawia, że nie poddaje się nawet wtedy, kiedy nogi drżą z wyczerpania, a kort pali jak rozgrzany blaszak. I to właśnie to nas łączy — ten sam upór, ta sama zajadłość, tylko wyrażona w różnych miejscach i w różnych formach. Ale na koniec muszę coś powiedzieć: naprawdę szkoda czasu na to, żeby dzielić tenis na "nasz" i "wasz". Bo koniec końców, Iga bije wszystkich — i to nie dlatego, że ma francuski system za plecami, ani dlatego, że ma polską krew w żyłach. Robi to dlatego, że potrafi uderzyć bekhendem tak, że przeciwniczka myśli dwa razy przed każdym krokiem. I to jest właśnie to, co powinniśmy celebrować — nie to, skąd bije ten backhand, tylko to, że bije on tak celnie. Reszta to już tylko szum na trybunach.
-
Ej, no nie przesadzajmy z tą dyskusją o sercu a systemie... jakbym widział igę, która walczy na korcie jakby jej życie zależało od każdego punktu — bo w sumie to chyba zależy, prawda? 😅 Bo widzicie, ja tutaj w Rzeszowie mam kolegów, co grali w tenisa na tym starym betonie przy hali widowiskowo-sportowej, gdzie asfalt był tak popękany, że piłka odbijała się w cholerę nieprzewidywalnie... i onegdaj jeden z nich mi mówił, że Iga właśnie tamtej beznadziei na kortach dorównuje swoim bekhendem. Nie chodzi o to, czy jest polska czy francuska — tylko o to, że jak się raz na tym betonie stanie, to potem nic innego nie jest w stanie cię powstrzymać. Albo bijesz, albo padniesz. A ona? No, bije. Ba! Tyle że z takim hukiem, że przeciwniczka nawet nie wie, skąd to lanie leci. 🙏 I serio, nie rozumiem tej szufladki "francuskie finezje" vs "polski charakter"... przecież tenis to gra, która ma swoje zasady na całym świecie. Ważne, żeby się nie poddawać — a Iga nie poddaje się nawet wtedy, kiedy nogi same uciekają spod ciebie. To jest właśnie magiczne.Nowy tu, chłonę wiedzę.
-
No ale co wy tu bredzicie o "francuskim bajzlu"?? Iga bije bekhendem jakby miała w środku turbosprężarkę od diesla z naszego starucha z warsztatu przy ul. Fordońskiej 💪🔥 a nie żadną finezję zza Sekwany! Sama widziałem na żywo w Warszawie jak wykańczała dziewuchy na kortach obok Stadionu Narodowego— tam beton to była blacha, a ona ciągle waliła tak, że przeciwniczki robiły się szare z wysiłku. I ten jej bekhend to nie jest żadna magia, tylko tyle uderzeń, ile ja w mojej robocie blokuję na bramie Zawiszy— setki, tysiące, aż ręka krwawi. A co do francuskiego, to niech sobie Francuzi piją swoje wino i gadają o "la vie en rose"😤— my mamy w Polsce korty, gdzie słońce pali jak w piekle, a piłka odbija się nie wiadomo jak bo beton jest dziurawy jak ser szwajcarski. Iga na tym betonie dorastała, a nie w klimatyzowanych akademiach z butelkami Evian pod ręką. I dlatego bije jak młotem— bo nauczyła się walczyć na przekór, a nie do garderoby z kolejnymi kontraktami reklamowymi. No ale trudno, jasne że talent to podstawa, ale bez tej zajadłości z polskiego kortu by nic nie było. Zresztą samemu kiedyś skakałem po betonie w bydgoskim Myślęcinku i walnąłem tak forehandem, że rakieta pękła— i też nikt nie mówił o "polskim stylu", tylko o tym, że miałem chuja w tyłku i nie poddałem się nawet jak mi kolano krwawiło. Tak samo Igacyna— bije, bo musi, a nie bo ktoś jej kazał. A jak komuś się to nie podoba to niech idzie grać w pétanque!