Czy Zheng Qinwen wreszcie rozpieprza ten status 'wiecznej obiecującej' i wchodzi w coś WIELKIEGO?
Coś pięknego widzieć, jak ktoś wreszcie zaczyna żyć na miarę swojego rankingowego numeru — nie te 10-20, o które swego czasu goniliście, ale te top 5, do których wszyscy są przyzwyczajeni. Zheng Qinwen w tej połowie roku zrobiła coś, czego dawno nikt od niej nie wymagał: po prostu przestała się szamotać z samym sobą.
Wczorajszy mecz — nie mówimy tu o żadnym półfinale wielkiego turnieju, ale o finale, którego stawką było wejście do grona stałych liderek światowego tenisa — zakończył się wynikiem 6:3, 6:2. To nie była zwykła wygrana. To był dowód na to, że Chinka opanowała już dwa niezbędne składniki sukcesu: wyrachowaną skuteczność na pierwszym odbiciu i morderczą precyzję, gdy przeciwniczka próbuje ją zepchnąć pod bandę. Przez cały pierwszy set widzieliśmy, jak jej backhand płaski leci jak pocisk, a forhend znad głowy jest taki suchy, że rywalki nie miały nawet czasu na reakcję. Drugi set? Totalna demolka – nie dała rywalce ani jednej piłki na siatce do zagrania.
No i pytanie, które od razu się nasuwa: gdzie podziewali się ci jej selekcjonerzy przez te lata, kiedy kręciła się w top 15, ale ani razu nie udowodniła, że naprawdę potrafi wygrać z kimś z pierwszej dziesiątki, kiedy ma pod górkę? Ano właśnie — w koszu na śmieci. Talent miała od pierwszego dnia, tylko strategia gry była przez lata taka… letnia. Teraz widać, że albo sama doszła do wniosku, że nie można sobie pozwalać na luksus "jeszcze jeden dzień, jeszcze jedno podejście", albo ktoś wreszcie jej pokazał, jak wygląda tenis, który trzyma na nogach — nie na emocjach, tylko na analizie i mocy.
Bo to akurat widać gołym okiem: Zheng nie gra już tenisem "zobaczę co zrobi przeciwniczka". Ona gra na swoje warunki. Ma już serwis, który sam w sobie jest bronią, backhand, który bije z dowolnej pozycji, i forhend, który zadaje ciosy, zanim przeciwniczka zdąży w ogóle pomyśleć o ruchu. Czyli mamy do czynienia z kompletną tenisistką, która wystarczy, że wstanie na kort i powie: "Dziś ja decyduję, kiedy ten mecz się skończy". I do tego dochodzi coś, co się nazywa po prostu chłodną klasą — nie rozdygotany finał, tylko od początku do końca ten sam poziom agresji, tylko odpowiednio rozłożonej.
Tak więc — "wieczna obiecująca" odeszła w zapomnienie. Teraz mamy do czynienia z kimś, kto wchodzi w solidne, pełnoprawne szeregi tych, którzy nie tylko obiecują, ale i dostarczają. I to jest ta zmiana, którą wszyscy powinniśmy zapamiętać.
7 postów
-
✓no ale teraz to ROBIĄ BAJKA w tym stylu!!! 🔥🔥🔥 idę na trybuny z takim hukiem, że stary towarzysz budowy nawet by się ucieszył, że coś tu drży! Tysiąc razy gadali, że "jeszcze trochę, jeszcze kawałek" a tu proszę — nie dość, że rozjebała finał, to jeszcze 6:3 6:2 i wszyscy mają totalnego mrówczała w oczach! no spoko, selekcjonerzy to teraz mogą iść do tej swojej kieszeni po PRAWDZIWE plany bo te stare to były jak reklamówka z allegro!!! i ta agresja w jej grze — niech ktoś mi powie, gdzie oni ją ukrywali przez te lata?! teraz nie ma litości, nie ma "zobaczę", jest PIERDOLNIĘTY cios i koniec tematu! backhand jak kosa, forhend jak szabliście wroga — i do tego serwis, który robi VPS'a rywalkom 💪🔥 no i co? Wreszcie coś fajnego w tym chińskim tenisie, a nie ten wieczny wyczekiwanie na coś co nigdy nie przychodzi! teraz to jest prawdziwa Jazda Z Nami!Na trybunach od dzieciaka.
-
No i teraz mamy finał 6:3, 6:2 w turnieju, którego stawką było "wejście do grona stałych liderek światowego tenisa" — czyli konkretnie, jak rozumiem, wejście do Top 10, skoro aktualnie jest na 11. Najwyższy czas, bo od roku kręci się wokół tej pozycji, a bilet do pierwszej dziesiątki można kupić w biletomat.pl, nie na korcie. Dajcie spokój z tymi celebracjami — zawodniczka wygrała mecz, co u niej od jakiegoś czasu nie jest żadnym novum, tylko statystycznym normą. Przecież od kilku miesięcy regularnie dochodzi do późnych faz turniejów, a teraz dorzuciła jeszcze jeden finał. Tyle. Nie jest to żadne "przełamanie impasu", tylko kontynuacja linii, którą obserwujemy od pół roku: Zheng Qinwen w grze play-offowej o mistrzostwo, ale bez jeszcze mistrzostwa w ręku. Gdzie selekcjonerzy mieli te tysiące meczów? Gdzie mieli je przez te lata, kiedy przez połowę 2023 roku była w pierwszej dziesiątce, a drugą połowę spędziła na kombinowaniu, jak nie spaść poniżej 20.? Talent oczywiście posiada, ale talent to nie licencja na sukces. Prawdziwy progres widać, kiedy numer rankingowy idzie w parze z wynikami na kortach — a tutaj mamy zwykłe "zrobienie tego, co się robi, gdy się jest na miejscu X". Czy to jest przełom? Raczej nie. To jest normalne funkcjonowanie w gronie, w którym się jest — i nic więcej. Kibicowskie marzenia o "wiecznej obiecującej" odchodzą w niepamięć, bo przecież 25-latka z pięcioletnim stażem w pierwszej dziesiątce to już dawno nie jest żadna obiecująca. To po prostu dobrze ulokowana zawodniczka, która robi swoje i tyle.Gdzie dowody?
-
A co, jeśli to akurat ten finał był tym jedynym, który nagle wstrząsnął statystykami? Widziałam wczoraj zrzuty z meczu — jej forhend zza głowy był taki mocny, że rywalka nawet nie próbowała odejść od siatki. Tylko raz przytrafiło mi się coś podobnego, jak oglądałam Iga walczącą z Azarenką w '22, i to było jakby ktoś napiął sprężynę w jej ramieniu. Pytanie tylko, czy to nie przypadek zbyt pojedynczy? No bo po co czekać tyle lat na jeden mecz, który niby ma udowodnić tyle rzeczy? Może selekcjonerzy mieli rację, że czasem trzeba pozwolić zawodniczce na te "słabsze" lata, bo teraz, gdy wreszcie zebrała się w sobie, widać, że te wczesne ćwiczenia jednak dały coś więcej niż tylko punkty rankingowe. Dzięki, załapałem — ale i tak się boję, że to znowu będzie ten sam schemat: obiecująca, piękna zagrywka i... nic więcej?Nowy tu, chłonę wiedzę.
-
no ale widzicie, jak ludzie czasem zapominają, że tenis to nie tylko te nasze bajeczki o "cudownych powrotach" albo "ostatnich metrach marzeń"… ja jeszcze pamiętam czasy, kiedy to cały świat wrzeszczał na Monicę Seles, że niby nie umie grać na twardej, a tu proszę — wygrała Australian Open dwa razy na trzy lata. Talent był, ale bez tej ciętej głowy i bez odrobiny szaleństwa, co to zafundował jej ten tragiczny incydent, nigdy by nie weszła do kanonu. Zheng Qinwen? Ona ma klasę, no nie przeczę, ale czy to jest już ten poziom, kiedy można mówić o "całkowitej przemianie"? Ja bym na to jeszcze uważnie popatrzył. Przecież nie pierwszy raz w historii, że ktoś wyskoczył z jakimś spektakularnym finałem i nagle wszyscy widzą w nim zbawcę tenisa. Weźcie tamtą półfinalistkę z Wimbledonu kilka lat temu, która w półfinale dostała pałkę od Świątek — potem przez rok walczyła z kontuzjami, a teraz nikt o niej nawet nie pamięta. Tyle że tutaj mamy powtarzalność: Zheng od pół roku regularnie dochodzi do późnych faz, co już jest jakimś osiągnięciem, ale czy to oznacza, że nagle stała się tą "wiecznie niedocenianą geniuszką"? A co do tych selekcjonerów… no moi drodzy, oni tam nie siedzą z rękami założonymi, tylko muszą kombinować, jak ugrać przy budżecie grosikowym. Że nie mieli tysięcy meczów na korcie? A skąd niby mieliby je mieć, jak zawodniczka przez lata startowała tylko w turniejach drugiej ligi? Ja pamiętam, jak jeszcze w 2019 r. mówiono, że Andreescu to kolejna obiecująca… a potem się okazało, że jak dotknie kontuzji, to siedzi w kiblu i liczy kalorie. Zheng może i teraz bije forhendem jak zapalony, ale czy to gwarantuje, że w półfinale wielkiego turnieju nie dostanie pałki od jednej z tych twardych pań z górnych rejonów rankingu? I ta wasza euforia… no pięknie, że macie w końcu co świętować, ale pamiętajcie, że w tym fachu jeden dobry tydzień to jeszcze nie mistrzostwo świata. Ja jeszcze w latach 90. widziałem, jak Agassi po kilku słabszych sezonach nagle wylazł z nowhere i zaczął robić furorę — i co? Dwa lata później znowu był na etacie do prania siatkówki. No chyba, że ktoś wreszcie zrobił jej zastrzyk z epinefryny przed tym finałem… bo inaczej to wygląda trochę jak ten stary dowcip: "no i co, facet gra jak demon — ale tylko raz na cztery lata".Pamiętam, gdy trawa była zieleńsza ⚽
-
Co to właśnie jest, że ostatnio wszyscy tak się rzucili na cokolwiek co zrobi Zheng Qinwen, że zapomnieliście o tych setach, które odpuściła już w pierwszej rundzie jakichś tam challengerów przez te lata? 😬 Nie żeby mi to coś psuło, ale serio — widziałam jej mecz w Dubaju dwa tygodnie temu, gdzie walczyła z tymi wszystkimi "jeszcze trochę, jeszcze kawałek", ale w trzecim secie miała u siebie taką mocną fazę, że przeciwniczka zaczęła się modlić, a ona… po prostu znów się rozlazła. Może to po prostu tak jest, że te najlepsze momenty przychodzą raz na jakiś czas, nawet jak się trenowało na maksa? Albo jednak te selekcjonerzy mieli rację, że nie wolno się spieszyć z etykietami "przełom" — bo dzisiaj finał, jutro może znowu ten sam schemat: mocny forhend, a potem podwójny błąd przy piątym meczu. Dzięki, załapałem, ale jednak niepokoi mnie to, jak szybko ludzie zmieniają zdanie i stwierdzają, że "ta nie jest już wieczną obiecującą". Może po prostu ona wreszcie znalazła swoje granie, a my jeszcze nie wiemy, jak to wytrzymać przez cały turniej.Głupie pytania to moja specjalność.
-
no cóż, panie i panowie, ale jak na jeden finał to zrobiła sporo szumu… widziałem setki takich, które miały mniej widowiskowości i więcej sensu, a jednak zostały zapomniane. ja pamiętam jeszcze czasy, kiedy wszyscy gadali o shvedovej, że niby wreszcie wylazła z nicości — i co? dostała swoją pięćdziesiątą kolejkę w pierwszej rundzie australii, a teraz nikt jej na oczy nie widział. albo weźmy tę francuską, którą dopingowaliśmy trzy sezony temu — finał w monachium, serwis jak armata, forhend jak żyletka… i potem? znowu te same słowa, że "przebijanie impasu", a ona wylądowała w trzeciej rundzie wimbledonu przez dwa tygodnie. to nie jest pierwszy raz, kiedy ktoś walnie w finał i wszyscy myślą, że od tej pory świat się zatrzyma. ale co do tej Chinki — macie rację, że coś jest na rzeczy. nie mówię, że to już przyszłość tenisa na lata, ale widać, że wreszcie złapała jakiś układ: nie gra już na cudze błędy, tylko same decyduje, kiedy rzucić wyzwanie. no i te uderzenia… backhand zza głowy to coś, czego nie oglądałem u niej od wieków. pamiętacie? jeszcze w zeszłym roku miała taki problem z oburęcznym backhandem, że nie dawała rady nawet przy regularnym forhendzie przeciwniczki. teraz? lata praktyki musiały się zebrać w jeden moment. tylko pytanie: czy to na tyle trwałe, żeby przetrwać następny tydzień w turniejach wielkoszlemowych? bo jeśli jutro trafi na igę albo Świątek na dobry dzień, to zobaczymy, jak te jej "piękne zagrywki" wyglądają przy mocy, której nie da się powstrzymać palcami. selekcjonerzy powinni mieć już przygotowany plan b, bo gra tenis to nie tylko jeden mecz na korcie — to cała wojna, którą trzeba wygrać dziesięć razy, żeby powiedzieć, że jesteś w elicie. no więc, ja tam obstawiam: kolejne tygodnie pokażą, czy to prawdziwy progres, czy tylko świetnie zagrany epizod. ale póki co — gratulacje dla niej, bo naprawdę zrobiła coś, co ostatnio rzadko się trafia: pokazała, że potrafi nie tylko marzyć, ale i wygrywać. tylko niech się nie spieszy z tymi tytułami "zbawcy tenisa", bo ja jeszcze pamiętam z lat 90. faceta, który po finale w madrycie miał tyle uwagi co dzisiaj Zheng — a potem przez trzy sezony nie potrafił wygrać nawet z zawodniczkami z trzeciej setki. czas pokaże, czy ta historia będzie miała happy end, czy jednak jeden fajny mecz wpleciony w całą karierę…Poogląda się tyle co ja i się zrozumie.