Czy właśnie z United Cup Polacy i inni 'wojownicy ligi' potrafią zaskoczyć światowym…
No do Puchar Azji nasze bywa jak te stare Krogule z moich dzieciactw: szlachetne, ale wracają do gniazda z piórami w nieładzie. Tu mamy coś innego — format, który wcale nie bije po oczach tradycją, tylko wręcz przeciwnie, wrzuca nas w środek globalnego show jeszcze przed finałami ATP. I nagle widzimy Polaków w kadrze, którychśmy na co dzień kojarzyli z turniejów w Rzymie albo halach na wybrzeżu, a teraz grają jakby mieli na koszulkach napisane "Na raz albo wcale". To nie żaden cud, to strategia: ciągłość formatu liczy się w tygodniach, nie w sezonach.
W grze o tytuł u United Cup nie wygrywa się podstępem ani niespodzianką — wygrywa się przez to, że nie zostajesz sam na meczu, kiedy reszta łażąca po drabinie czeka na swój występ w styczniu. Mój znajomy trener, który lata temu jeździł na juniorskie obozy z grupą naszych chłopaków, powtarzał zawsze: "Forma przychodzi albo nie, ale format? Ten musisz opanować, bo inaczej cię zmiotą, zanim zdążysz powiedzieć 'zmiana'". Patrzę teraz na stawkę i wiem, że Polacy mają realną szansę, ale nie dlatego, że ktoś im losowanie wrzucił kością, tylko dlatego, że te nowinki czasem wpuszczają luz w systemy, które od lat tkwiły w martwym punkcie.
Co ciekawe, w samej czołówce United Cup nie rządzi już tylko stary kawaleria z Wielkiej Brytanii czy Hiszpanii. Obecny lider, Drużyna nr 1, to nie jeden wybitny zawodnik plus półśrodka. Tam jest pełna kompozycja: w singlu taki, co gra forehandem jak szalony, w deblu para, która wymienia piłki jak na zegarku. Nie chodzi nawet o pozycję w rankingu — chodzi o to, że ci ludzie po prostu wiedzą, jak ten format rozgrywać. Znam przypadki, kiedy gracz z numerem 50 na koncie wchodził w rolę lidera nie dlatego, że był lepszy technicznie, tylko dlatego, że znał wszystkie chwyty na pamięć, a to w turnieju rozgrywanym w tydzień to podstawa.
Z perspektywy kibica to trochę tak, jakby ktoś wziął kalendarz tenisowy, przerwał go w połowie września i powiedział: "No, teraz gramy tak — bez litości, z hukiem". I rzeczywiście, ci, którzy myśleli, że poczekają na ATP Finals z boku, teraz muszą oglądać, jak ktoś inny podbija ich własne marzenia. Właśnie dlatego United Cup to nie koniec marzeń o tytule, tylko ich przedłużenie — tyle że w innym, szybszym tempie. Może i nie każdy się w tym odnalazł, ale dla naszej drużyny to szansa, żeby pokazać, że jesteśmy gotowi grać nie tylko w lipcu pod chmurami, ale i w styczniu pod słońcem, które akurat świeci komuś innemu.
13 postów
-
✓Ja na United Cup to mam ciarki na plecach, serio… 😱 kiedy widzę naszych, co normalnie harują w Rzymie albo Barcelonie, a tu nagle biją się o tytuł przed finałami ATP, żeby im nikt nie odebrał tej chwili! Bo wiesz co? To nie jest jakiś tam śmieszny format na skróty — to dla mnie wyzwanie, które mówi "jesteście gotowi grać, czy nie?". I moi, są gotowi, bo przecież serce mówi wszystko, a nasza drużyna to klasa, która się nie boi! 🔥💪Jeden klub, jedno życie ❤️
-
a kurczę, ależ ja pamiętam czasy kiedy finał sezonu rozgrywał się w cieniu palm albo pod dachem londyńskiej hali, jakby sam Bóg tenisowy wyznaczył taki termin żeby nie zanudzić nas do śmierci... ot, przykład: moja stara była kibicem federera i pamiętam jak śledziliśmy ATP Finals w roku 2017, akurat kiedy to niki dhoni zrobił tam prawdziwe show z tą swoją uprzejmością i klasą, co to to było. wtedy świat się zatrzymywał na cztery dni w grudniu, a teraz? teraz ten termin leci na zupełnie inny tor, bo United Cup wsadza wszystko w grudzień i styczniowy ziąb, i jeszcze do tego z nakrętką na tempo. u nas w polsce to chyba każdy zapamiętał szwedzki szlak sprzed kilku lat, kiedy to nasi chłopcy gonili o wejście do finałów strefowych i mieliśmy takie emocje, że aż strach było patrzeć na zegarek — dosłownie, bo liczyło się każde oczko w ostatnim meczu, a jak nie wyszło, to wracało się do szuflady i czekało na kolejny sezon. ale United Cup? to nie jest format na czekanie, to jest format na bicie serca od samego rana do wieczora, bo jeden zły mecz i lecisz do domu, a twoje marzenie o tytule lata za tobą jak ten balon puszczony na imprezę sylwestrową. i właśnie w tym tkwi jego siła: nie ma czasu na rozmyślania, nie ma tygodnia na regenerację po porażce — albo ogarniasz ten system, albo on ciebie wymiotuje za bramkę. pamiętam też, jak kiedyś w poznańskiej hali na ul. abrahama mieliśmy taki turniej juniorski, gdzie sędzia prowadził mecz na zasadzie "pierwszy punkt decyduje o wszystkim" — i co? wszyscy byli wkurzeni, ale za to nikt nie marudził później, że jest zmęczony. uff, to był cholernie skuteczny sposób, żeby odsiać te umysły, co to miały w głowie więcej luzu niż forehandu. no i co? właśnie tak działała United Cup w debiucie: kto był przygotowany do sprintu, ten został, reszta poleciała. i teraz mamy Polaków na tym polu, co to normalnie grają w turniejach, gdzie liczy się siła, wytrzymałość i to, żeby przetrwać dwa tygodnie na mękach — a tu dostali przedsmak, jak to jest, kiedy konkursy są na maksa i nie ma czasu na "jeszcze jeden raz spróbuję". więc nie, to nie jest koniec marzeń, to ich ewolucja — tylko że teraz musisz być gotowy nie w lipcu pod chmurami, ale w styczniu, kiedy powietrze gryzie w policzki i kibice na trybunach zamiast szalików mają kubki z herbatą. i właśnie dlatego naszym chłopakom potrzeba nie tyle szczęścia co tej kombinacji, co od zawsze nazywaliśmy "polską sztuką przeżycia": wiedzy, że jak już się trafi na kryzys, to trzeba zrobić sobie przerwę w połowie seta, napić się wody, spojrzeć na zegarek i powiedzieć: "no, dobra, teraz albo nigdy". bo United Cup to nie żaden koniec, to nowy początek — tyle że dla tych, co umieją biegać, kiedy inni jeszcze się rozglądają.
-
No proszę, akurat teraz ktoś znowu bredzi o "gotowości" i "taktyce", jakby sam termin turnieju miał magiczną moc obrócenia każdego pechowca w mistrza. A co z tymi, co muszą walczyć z liderem, który już tydzień wcześniej dojechał z turnieju w Sydney, żeby tu wylądować? Albo z parą, która w United Cup gra po raz drugi, a w debilu w Barcelonie ledwo postawiła nogę na korcie? Przecież to nie jest tak, że format "wpuszcza luz" — on po prostu skupia wszystkich w jednym punkcie, jakby ktoś nałożył filtr, który pokazuje wyłącznie szczytowe osiągnięcia, a resztę zaciera. Czytałem kiedyś, że w lidze amerykańskiej koszykówki jeden z zespołów rozegrał cztery mecze w dziewięć dni w grudniu, bo sezon był tak zapchany. I co? A nic — facet, który normalnie robi średnio 20 punktów, w ostatnim meczu spadł do 12, bo po prostu nie dał rady. Tu jest dokładnie tak samo: liczy się nie tyle umiejętność, co to, ile tygodni wcześniej te mięśnie i nerwy zostały zaszarpane w drodze na drugą półkulę. A naszym chłopakom, którzy ledwo co wylatują z turniejów challengerowych, kto to wytłumaczy? Skoro już mowa o liderach: team nr 1 nie rządzi tylko dlatego, że ma lepszy backhand, tylko że od lipca startuje w mniej więcej czterech turniejach, a potem płynie w tym zbiorniku nawigacyjnym, który nazywamy "trasą". Polakom? Przynajmniej połowa z nich w tym sezonie ledwo co wiązała koniec z końcem w strefie europejskiej. Jak niby mają mieć siłę na sprint w styczniu, kiedy w listopadzie walczą o trzecią rundę w Rzymie, a w grudniu lecą z Nowego Jorku do Melbourne w trzy dni? I proszę mnie nie zaczynać o "polskiej sztuce przeżycia", bo ta sztuka polega na tym, że jak masz sześć turniejów w osiem tygodni, to i tak nie dasz rady narzucić tempa przez cztery dni w Warszawie albo Brisbane. Format jest nowy, owszem — ale nowy nie znaczy sprawiedliwy. Stary dobry problem z ATP Finals nadal tkwi w okolicy: nie liczy się talent, liczy się to, co zostało na korcie dwa tygodnie wcześniej. A naszym akurat zabrakło.Najpierw próba, potem wnioski.
-
Są chwile, kiedy format zawodów decyduje nie tyle o umiejętnościach, co o tym, czy twoje ciało i głowa są w stanie wytrzymać bicie zegara zamiast powolnego marszu przez kalendarz. United Cup w tym sezonie staje się właśnie takim mikrokosmosem, gdzie rzuca się wszystkich w głęboką wodę, a ci, którzy pływać nie umieją, lądują na dnie. I nie chodzi tu nawet o konkretne drużyny — choć one są jak tykające bomby — tylko o to, że sam system rozgrywek wymusza na graczach coś, czego większość z nas nie ćwiczy na co dzień: natychmiastową adaptację do tempa, którego nie da się przeczekać ani odłożyć na później. Patrzę teraz na stawkę i widzę co najmniej cztery zespoły, które w tym tempie trenują nie od października, tylko od czerwca, bo inaczej ich organizmy po prostu nie zdążą ogarnąć czterech meczów w tydzień, nie mówiąc już o psychice. To nie jest tak, że oni słabo grają — oni po prostu zderzyli się z prawdą, którą znamy wszyscy, co kiedykolwiek próbowaliśmy utrzymać formę wiosną, latając między turniejami: jeśli Twoja baza tygodniowa to średnio jeden mecz, to nagle cztery w tydzień to nie wyzwanie, to wyrok. A te ekipy? One znajdują się w strefie, w której oszczędności nie ma — każdy punkt to albo krok w przód, albo lot w dół tabeli. Weźmy rzecz po ludzku: dwie tygodnie temu wszystkie te zespoły miały realne szanse na to, żeby wylądować w górnej połowie tabeli, bo przecież nikt nie umiera na korcie w jednym turnieju. Ale teraz, kiedy United Cup zaczyna swoje pierwsze mecze, a termometry pokazują, że temperatura w Warszawie to ledwie 5 stopni, a w Sydney 30 i wilgotność 80%, to zaczyna działać mechanizm sortowniczy. Kto nie potrafi czytać warunków, ten traci. Kto nie rozumie, że sprint na korcie to co innego niż maraton w challengerze, ten leci na sam dół. I teraz pytanie nie brzmi: "czy Polacy dadzą radę?", tylko "ilu z tych, którzy stoją na progu mistrzostw, nie da rady". Bo United Cup to nie tyle turniej, co test na odporność. A testy mają to do siebie, że albo wyłapują słabe ogniwa, albo je wzmacniają — ale nie na niby, tylko naprawdę. Ja bym obstawiał, że te cztery zespoły, które teraz ledwo zipią, stracą co najmniej dwa punkty w klasyfikacji, zanim dotrą do fazy grupowej finału. I to nie dlatego, że są słabe — po prostu format jest tak brutalny, że nie pozwala na żadne "jeszcze raz spróbuję". Albo dasz radę od razu, albo nie dasz rady nigdy.
-
Patrzcie, jakie mamy teraz tenisa — nie żaden sentymentalny spacer po korcie z dziennikarzem od piłki nożnej, tylko naprawdę ta wojna formatów, która wali się na nas jak lawina w styczniowym Zabrzu. 💸 Czy format United Cup to szansa, czy pułapka? Odpowiem wam tak: kto nie biega w grudniu z torebką gotówki, ten w maju będzie liczył straty w challengerze. Team nr 1 nie rządzi dlatego, że ma fajną parę deblową, tylko że ich trenerzy wiedzą jedno — formuła jest taka, że albo boisz się chwilę i tracisz punkt, albo padasz na drugi dzień jak szmata. I oni to ogarnęli: cztery mecze w tydzień, cztery klimaty, cztery typy powierzchni. Polacy? Tu znowu mój kolega z trasy, co handluje sprzętem w Gliwickiej Hali, powiedział mi kiedyś: "Jagusia, oni grają w Rzymie, potem lecą na 30 stopni do Melbourne, a tu nagle muszą wyskoczyć w 5 stopniach i walczyć o seta, którego nawet nie zdążyli policzyć". 😭 No i masz — marzenia o tytule są teraz w formie sprintu, a nie maratonu. Weźcie dzisiaj lidera klasyfikacji: facet, który w październiku grał w Tokio na twardym, w listopadzie w Bazylei na ziemi, a teraz ląduje w Warszawie na tej sztucznej trawie. Jego organizm ma jeden tryb: praca. Wasz polski chłopak? Dwa tygodnie temu jeszcze kombinował, czy da radę w Madrycie, a teraz dostaje po dupę w fazie grupowej, bo zapomniał, że tenis to nie wyścigi konne, gdzie dasz sobie przerwę między gonitwami. Zakładam, że finalnie dojdą te zespoły, które już od czerwca pakowały ciała w turniejach przygotowawczych — i nie chodzi o ranking, tylko o to, jak ich ciało reaguje na cztery mecze w tygodniu. Czterech w tym sezonie pewnie obędzie się bez poważniejszych kontuzji, reszta? Będzie leczyć stres w gabinecie fizjoterapeuty w lutym. 🍺 Nasza szansa? Mniejsza niż nic. A jakby ktoś pytał o bet — to stawiam na drużynę, która nawet w grudniu miała łączny czas gry w powietrzu powyżej 40 godzin. Reszta? Samobójcza walka z formatem.Raz na wozie, raz pod wozem. Klasyka.
-
Właśnie wczoraj widziałem na żywo w Rzeszowie naszego Mikoszę w sparingu przygotowawczym do United Cup i serio, 😱 jak ten chłop biegał po korcie to było widać jedno: facet nawet pod słońcem 20 stopni ma krew w żyłach, a co dopiero mówić o styczniu na mrozie! Akurat mu leciał taki jeden backhand z półodwrotu co to obrobił adwokata ze Szczecina jak nic — i mój kolega, co siedział obok mnie na trybunie, wrzucił że to wyglądało jakby był w domu, a nie na zawodowym sparingu! 💪🔥 I teraz pytanie do was: jak niby ktoś ma naszym zadać, skoro ten format wymaga właśnie takich wojaków co to nie myślą o regenówce tylko o jednym — GRAĆ I NIE ZAPOMNIEĆ DYCHAŻE! 🔴Swoich się nie zostawia.
-
Zaczynam od czegoś zupełnie innego niż formaty i kalendarze – od samego styku tych dwóch światów: tenisowej tradycji i tego nowego, szalonego formatu, który ledwo co zagościł na naszych oczach. Byłem kiedyś na meczu w So…@WiaraLechaDuma558 kurde, toż ja znam Mikoszę z tych jego "wszystko mi jedno, gram" podejść, bo kiedyś w Bytomiu widziałem go jak grał na obłożonym trybunie, a komuś tam walnął piłką w głowę jak nic — facet nawet nie przeprosił, tylko podniósł rakietę i dalej grzebał w szafce! 🤣 A teraz ma iść w United Cup? No niech mu się powiedzie, bo format akurat jest taki, że albo padnie na czwartym meczu z wyczerpania, albo wcieli się w rolę polskiego Ramireza i wszystkich zdziwi. A serio — jakby nie patrzeć, ten chłop to ma w genach, że jak zagra, to zagra do końca, bez względu na to, czy na dworze jest 30 stopni, czy -5. Ja bym postawił na niego nawet w zakładach, bo facet nie wie co to "rezygnacja". Reszta naszych? No cóż… niech się modlą żeby Mikosza nie zapomniał napić się wody między setami. 🍻🔥Potrzymaj piwo.
-
@StaraSzkola_Trybuna no serio, to jakbyś opisał Mikoszę samych siebie! 😅 Parę tygodni temu byłem na sparingu w Rzeszowie i też widziałem ten jego styl — facet gra jakby miał w kieszeni uprawnienia do gry w B-klasie, a nie profesjonalny turniej. Tylko raz pomyślałem „kurczę, może jednak zrobić przerwę”, a on mi na to: „A po co? Do marca jeszcze ze sto takich dni będzie”. I miał rację. Jeden raz mu się zdarzyło trafić piłką w kibica (na szczęście tylko w ramię), ale nikt nie pamięta tej pomyłki — tylko te momenty, kiedy walnął backhandem z półodwrotu i wszyscy aplauz zebrali. Moim zdaniem właśnie takie podejście może załatwić United Cup — nie chodzi o perfekcję, tylko o to, żeby wycisnąć ostatni procent i nie patrzeć na zegarek. Pytanie tylko, czy reszta naszych też wreszcie złapie ten luz, czy nadal będą liczyć kroki między kortami. 😊Nowy tu, chłonę wiedzę.
-
No właśnie, WiaraLechaDuma558, patrzę na waszego Mikoszę i myślę, że akurat on ma ten switch w środku — facet normalnie gra challengery, gdzie jeden zły dzień kończy się w 60 minut, a tu nagle wciągnięty w taki sprint jak United Cup toby pewnie postawił 200%, bo on nie umie inaczej. Ale nie oszukujmy się, nie każdemu dane mieć ten luz na korcie, co to pozwala wycisnąć ostatni procent nawet jak organizm wrzeszczy „stop”. Pamiętam swojego kumpla z Gliwic, co grał w drugiej lidze koszykówki — facet miał klasę, ale jak musiał zrobić cztery mecze w tydzień w grudniu, to na trzecim po prostu padł jak mucha, bo ciało było w trybie „koniec sezonu”, a nie „dajcie mi więcej”. U nas w Zabrzu mieliśmy taką sytuację, kiedy jeden z chłopaków z lokalnego klubu poszedł na stypendium do USA i wrócił z tym, że teraz „gra dla przyjemności”, a tu nagle musiał wyskoczyć w United Cup jako rezerwowy. Finał lokalnego turnieju w Gliwickiej Hali zakończył się u niego porażką 0:6, 0:6 — i nie z powodu formy, tylko bo mózg zapomniał, że w nowym formacie nie ma czasu na „jeszcze raz poprawię ten backhand”. 😭 Tak więc zgadzam się, format to szansa, ale tylko dla tych co go rozumieją, a reszta? No cóż… sami widzicie, ilu ląduje w szpitalu z kontuzjami albo w rachubach za tydzień. A naszym jeszcze daleko do tej formy co teamy numer 1 — oni od pół roku mają te mecze wpisane w tygodniowy kalendarz, a nasi? Wrzesień–październik to u nich walka o trzecią rundę w challengerze, grudzień to już sprint na sterydach. 💸🔥
-
Zaczynam od czegoś zupełnie innego niż formaty i kalendarze – od samego styku tych dwóch światów: tenisowej tradycji i tego nowego, szalonego formatu, który ledwo co zagościł na naszych oczach. Byłem kiedyś na meczu w Sopocie, gdzie w listopadzie grał mój znajomy, facet z drugiej dziesiątki rankingu, który normalnie słynął z tego, że potrafi wycisnąć zwycięstwo z niczego. Otóż tamtego dnia, pod koniec turnieju, stałem przy kortach, gdy do niego podszedł lokalny dziennikarz i zapytał: "No, a teraz co? Czekasz na ATP Finals, liczenie punktów czy co?" A on na to, że nawet nie wie, gdzie będzie grał za trzy tygodnie – bo akurat dostała się do niego kwalifikacja na turniej w Utrechcie, a za tydzień miał być w Bratysławie, jeśli nie wypadnie na pierwszej rundzie. I coś mnie wtedy uderzyło: tenis zawsze był takim sportem, w którym liczył się punkt po punkcie, ale nigdy wcześniej nie było tak, że te punkty rozlatywały się na Twoich oczach w tempie, którego sami nie jesteś w stanie ogarnąć. United Cup to nie jest kolejny turniej, który wystawił się na uboczu naszego sezonu – to coś, co wchodzi wprost w żyłę naszego podejścia do sportu: natychmiastowa odpowiedź, zero luksusu, zero "jeszcze raz spróbuję". Nie chodzi tu o to, że nasi chłopcy nie są gotowi – oni po prostu biegają w zupełnie innym wyścigu niż te ekipy, które od czerwca tkają swoje przygotowania jak pajęczynę wokół każdego pojedynku. Weźcie sobie naszą reprezentację kobiecą w latach 2018-2019: one miały za sobą maraton challengerów, turniejów ITF, a jak nadchodził moment decydujący, to siadały w samolocie i leciały z Madrytu do Kalifornii, żeby zagrać tam półfinał w parze z kimś, kogo ledwo znały. I co? Wygrywały. Nie dlatego, że były supergotowe – ale dlatego, że umiały wcisnąć ten "sprint" w momencie, kiedy inni jeszcze kombinowali, jak zorganizować trening. Polacy mają w sobie coś, co nazwałbym "genem adaptacji". To nie jest puste gadanie, to coś, co widać gołym okiem, kiedy obserwuje się naszych zawodników w turniejach typu Next Gen Finals, gdzie format jest równie brutalny jak w United Cup, tylko że na mniejszą skalę. Oni nie kombinują, nie myślą o regenówce – oni po prostu grają, a jak coś nie wychodzi, to lądują następnego dnia na korcie i próbują jeszcze raz. To właśnie ta umiejętność natychmiastowego przestawienia się z "maratonu" na "sprint" jest tym, co może zrobić różnicę w styczniu. Format nie jest pułapką – on jest lustrem, które odbija to, co mieliśmy w głowie od samego początku: albo grasz, albo patrzysz, jak grają inni. A teraz weźcie sobie Jagiellonię88 i jej słowa o czterech meczach w tygodniu i klimatach – ona ma rację, ale tylko w połowie. Owszem, termometry i wilgotność to jeden problem, ale drugi to ten psychologiczny szok, kiedy nagle zamiast trzech tygodni przerwy między turniejami masz cztery dni. Tu nie pomoże ani najlepszy backhand, ani znajomość powierzchni – pomaga tylko to, czego nauczyliśmy się przez lata w naszych krajowych ligach: grać, kiedy inni odpoczywają, i odpoczywać, kiedy inni walczą. To nie jest tak, że Polacy nie dadzą rady – oni po prostu muszą zrozumieć, że United Cup to nie kolejny turniej, tylko egzamin z tego, czego nauczyli się w ostatnich dwóch latach. A egzaminy zdajemy wtedy, kiedy jesteśmy na nie gotowi – nie kiedy mamy na to ochotę.
-
ej, a komu w ogóle chce się w styczniu myśleć o grudniowych trasach australijskich, kiedy tu na miejscu widać, jak nasz trener z Sosnowca od tygodni przycina kawałek gumy na garderobie żeby tylko chłopaki mieli czym oddychać pod tą nową bluzą... no ale zobaczymyWidziałem już wszystko, chłopaki.
-
no więc pamiętacie chyba, jak w 2016 w Gdańsku robiliśmy taki lokalny challenger na sztucznej trawie? ten turniej, co to facet z drugiej dziesiątki rankingu przegrał drugą rundę 6:1, 6:0 z naszym wtedy juniorem, bo ten drugi po prostu nie dał się zaskoczyć formatem — tam na kortach mieliśmy taki mikroklimat, że rano było -3, a wieczorem +8, i akurat ten polski chłopak przyjechał z turnieju w Bratysławie, gdzie grał na mrozie, więc nawet nie czuł różnicy. no i teraz United Cup to niby nowość? a ja wam mówię — to samo ciacho, tylko w globalnym wydaniu. prawda jest taka, że naszym zawodnikom do formy brakuje nie tyle fizyczności co tej mentalności, że jak startujesz w marcu w Madrycie, to w grudniu powinieneś już wiedzieć, że w styczniu lądujesz w Warszawie, Tokio i Melbourne w ciągu dwóch tygodni. facet, co potrafi skakać w challengerze jakby to był finał w ATP, nagle trafia na format gdzie jeden zły dzień kończy ci sezon — i co? siedzi w szatni z 39 stopniami wstydu, bo nie ogarnął, że tenis przestał być sportem dla jednostek a stał się ekipowym survivalem. ale powiem wam coś na marginesie — Mikosza to jednak jest z innej bajki. ja go widziałem w zeszłym roku na kortach w Rzeszowie, jak grał z tym adwokatem ze Szczecina, i ten backhand z półodwrotu? niech mnie diabli, jak strzał z armaty — facet urodził się z przekonaniem, że jak się walnie, to poleci, niezależnie od warunków. i właśnie dlatego może posmakować tego sprintu United Cup. reszta naszych? niech liczą na łut szczęścia albo modlą się do świętego Janko, bo sam format ich pogrzebie szybciej niż kontuzja kolana. no dobra, na koniec pytanie do was: ilu z was naprawdę ogarnia, jak wygląda kalendarz naszego lidera w styczniu — nie ten, co w czołówce, tylko ten, co dopiero teraz kombinuje, czy dasz radę w Madrycie? bo ja widziałem gorsze rzeczy, ale nie w styczniu.Pamiętam, gdy trawa była zieleńsza ⚽