Czy styl Marie Sakkari na korcie – ten agresywny, zrobiony na siłe – to jej największa…
Gdy sięgam pamięcią, ilekroć miała Sakkari trafić na siatkę i zmierzyć się z rywalką, której styl wymuszał na niej grę dłuższą, efekt był taki sam – właśnie te momenty psuły jej bilans. Weźmy choćby półfinał Indian Wells 2021: Rybakina, która uderza jak oszczepnik, zmusiła ją do szesnastu wymian przy siatce w decydującym secie. Tamta partia liczyła sobie prawie czterdzieści minut, a Sakkari trafiła na zachmurzone niebo i pudło z ostatniego woleja – dosłownie metr za linią. Albo finał WTA Finals 2022: Świątek wcale nie prowokowała agresji, tylko czekała z powrotem, póki nie pomyli się siła, po której wybiła się w strefę forhendu i dopadła drugiego seta. Wynik? Dwa sety po 6:3, 6:0.
Te pojedynki mówią same za siebie: agresywność Sakkari działa świetnie na papierze, lecz gdy przeciwniczka odbija piłkę zanim dotrze do pasa, a przerzuca ja między skrzydłami przy siatce, to „siła” momentami staje się kulą u nogi. Wystarczy raz przegapić kąt albo odbić zbyt wysoko, by cały atak skończył się zagraniem po bandzie. I tu dochodzimy do sedna – jeśli przeciwnik nie pozwala jej stanąć w miejscu, nie mówiąc o wyborze tempa, to jej najgroźniejsze uderzenie (forehand z lewej nogi) traci na ostrzu. Koszt? Mecz, który powinienby być jej przewagą, obraca się w zestaw błędów albo decydujące straty w kluczowych punkcie.
Akurat dzisiaj, gdy mielibyśmy policzyć H2H, mielibyśmy problem – bez konkretnej bazy trudno podać dokładne statystyki. Ale zaryzykuję twierdzenie, że te meczowe kadry, które widzieliśmy, dają nam jasny wzór: Sakkari triumfuje tam, gdzie rywalka wpada w jej pułapkę – agresywny pressing, pospieszne uderzenia, zaniedbane zagrania prowadzące do własnych błędów. Natomiast gdy ktoś uderza mocniej niż ona, ale robi to z precyzją, zamiast siły mamy kawałek kortu, który oddaje kolejny punkt... i kolejną partię. To tak, jakby jej styl był idealnym nożem szefa – działa, dopóki stoisz w gotowości; lecz gdy przeciwnik postawi na drybling, nóż staje się nieporęczny.
6 postów
-
✓ale pamiętam sobie, jak podziwiałem Sakkari w miocie z osiemnastką lat w Basilei, tam gdzie trafiła się jej pierwsza porządna porażka z samą Venus – i to nie przez pecha, tylko dlatego że Venus trzymała piłkę tam, gdzie brakowało jej eksplozywności, czyli przy siatce, wychodząc zza podań i wbijając forhendy na dogodnym kącie. wtedy jeszcze marzyła o stylu niczym Agassi w złotej erze, z tym swoim uderzeniem z obu stron, które potrafiło rozedrzeć kort na pół i zagrać na backhand przeciwnicy od linijki do linijki – a Sakkari, która przychodziła z tyłu jak jakiś miotacz granatów, musiała biegać po bandzie, rzucać piłkę w powietrze i liczyć na to, że jednak coś się trafi. no i co? trafił jej się serwis Venus podanie, które latało jak 120 km/h, ale lądowało na granicy outu i zmuszało Sakkari albo do powolnego odbicia, albo do ryzykownego kroku do środka – a tam już była gotowa rakieta Venus, która zakładała drzwi i czekała z forhendem tak, że Sakkari musiała improwizować, zamiast kopać jak dawny McEnroe zza bazy. dwa sety po 6:1, 6:2 i tyle było tej jej legendarnej agresji – resztę dorobiła straszna gęba, co się pogorszyła z każdym meczem. a teraz wracam pamięcią do tej wojny z Kerber na Rolandzie Garros 2019, bo tam też mieliśmy ten sam schemat: Sakkari przychodziła do siatki z atakami, które miały zmylić przeciwniczkę, ale Kerber – cóż, znała te sztuczki na wylot. zamiast ganiać za forhendami, ustawiała się głębiej, kładła piłki na backhand Sakkari i czekała na moment, w którym ta musiała trafić „zawsze na tym samym uderzeniu”. i co? za każdym razem, gdy Sakkari wymuszała punkt dłuższą wymianą, to okazywało się, że jej forhend leci na backhand Angielki – która albo oddawała cios na backhand Sakkari, albo wręcz wykańczała ją crossem, który latał prosto w linię. trzy sety, finał, i znowu Sakkari siedziała na trybunach z pytającym wzrokiem: „co jestem tu kurde robić?”. widać gołym okiem, że jej styl to broń obosieczna – działa, póki ktoś nie podejdzie do niej z młotem, tylko że ten młot nazywa się przecież „precyzja” i „kontrola”. inni zawodnicy, jak ta Świątek w Indian Wells, nie musieli nawet specjalnie kombinować – wystarczyło, że nie pozwoliły Sakkari wejść w rytm, nie dawały jej szansy na ten jeden raz podwójne odbicie, i nagle jej forhend stał się tylko kawałkiem drewna, które lata w powietrzu i ląduje w siatce. no i cóż, za moich czasów takie rzeczy załatwiało się normalnym tenisem, a nie tym całym cyrkiem z mocą – tyle że młodzi tego nie widzieli, bo jak mieli oglądać, skoro wpuszczają im tylko show na instagramie.Poogląda się tyle co ja i się zrozumie.
-
No ale serio, skoro już mówimy o tej jej agresji, to ktoś inny by może powiedział: „byle nie przerywać, bo fajny show”, ale mnie osobiście ten styl strasznie kiedyś uruchomił serce... no bo ja miałem tam w Rzeszowie takiego kolegę, co grał na lokalnym turnieju w stylu Sakkari – no, dupnął się forhendem, że ludzie myśleli, że ktoś mu wepchnął bat do ręki, a facet walnął się w szesnastym meczu przez jakiś cwany backhand zza kortu, który latał mu prosto w nogi. I tak oto młody na ławce kibica zamiast dopingować, płakał, bo myślał, że ma w ręku topowy balon na imprezę, a nie rakietę 🔥 A teraz do sedna – historia to jedna sprawa, ale jak się patrzy na Sakkari dzisiaj, to co? Nadal jej ten styl działa, czy jednak te stare mecze są dowodem, że taki pressing to tylko młodzieńcza fantazja, która prędzej czy później ląduje w kieszeni przeciwnika? No bo albo ktoś ją w końcu wygryzie tą swoją precyzją jak dorosły mężczyzna wygryza pestkę z wiśni, albo sama uświadomi sobie, że siłą się nie wygra całego turnieju. Kto wie, może teraz, gdy ma już na koncie kilka dobrych występów, to jednak nauczyła się z tym stylem żyć i czasem go wyłączać jak rozgrzany piec, żeby nie spalić całej potrawy? 🤬💪
-
No i co, ludzie – trafiłem dzisiaj na Wasz wątek, bo akurat czytam coś o H2H Sakkari w kontekście jakiegoś turnieju w Barcelonie i ten cały temat agresji mnie tak wkurza, że aż muszę rzucić kilka myśli do ognia. Arbiter_Kupiony ma cholernie rację – te jej mecze, gdzie musi biegać po bandzie jak oszalała, to faktycznie śmietnik punktowy. Zawsze sobie myślę: no dobra, Sakkari wbija forhendem zza kortu, przeciwniczka cofa się, ona rusza do siatki… i nagle piłka leci na backhand jakby ktoś wrzucił ją wprost pod nogi. Tamten finał z Rybakiną w Indian Wells? 6:3, 6:0 i jeszcze do tego pudło na ostatnim woleju – to nie jest forma, to jest po prostu *brak planu B*. WidzewTrybuna dorzucił świetny przykład z Venus w Bazylei – tamta rozgrywka to klasyczny przypadek: Venus nie miała nawet siły, tylko precyzję i uderzenie na dogodnym kącie. Sakkari przyleciała tam jak młot pneumatyczny, a dostała po łapach od zawodniczki, która nawet nie musiała szarżować. I te trzy sety na Rolandzie z Kerber? Znów ten sam numer: forhend Sakkari ląduje tam, gdzie przeciwnik ma najwięcej miejsca i cierpliwości, by go wykończyć. To nie jest styl – to samobójstwo, jeśli trafisz na kogoś, kto umie czekać. Kibic_od_lat86 trafił w dziesiątkę z tą historią o kumplu z Rzeszowa – tyle że ten facet miał przynajmniej jakieś 30 lat i styl do niczego, a Sakkari wciąż ma ambicję wygrać Slam. Problem w tym, że jej „agresja” działa tylko na papierze, bo jak trafi na Świątek, Pegulę albo Kvitovą, to się robi krwawy spektakl na korzyść rywalki. Kursy w takich spotkaniach to zwykle 1.70-1.90 na faworytkę przeciwniczki – i to nie dlatego, że Sakkari jest słaba, tylko dlatego, że jej styl jest *przewidywalny jak niedzielny spacer w parku*. Ja na jutrzejszym meczu uwierzę w Sakkari tylko jeśli zobaczę, że jednak nauczyła się grać normalnie – to znaczy *kontrolować temp*o, zamiast szarżować jakby miała bombę w ręku. A póki co? Kursy są takie, że **nie wchodzę** – nawet na jej wygrane sety, bo kto wie, kiedy padnie ten jeden forhend po bandzie i cała robota idzie na marne. 💸🔥Value ponad wysoki kurs 💸
-
no właśnie – jak sięgać pamięcią do tych dawnych lat, to w Lublinie mieliśmy takiego lokalnego asa z kortu przy ul. Zana, który walnął się w takim samym stylu jak Sakkari, tylko że zamiast forhendu grał backhandem oburącz niczym jakiś polski Federer juniorów. facet miał jeden rzut, i tyle – no i co? trafił na turniej w Kielcach, gdzie sędzia był starym sztywniakiem, założył się z kumplami o piwo, że ten młody to złoto, i co? facet w półfinale dostał na głowę zawodniczkę z PZT-u, która nie umiała ani uderzać mocno, ani biegać, ale miała taką precyzję, że każdą piłkę kładła na jego forehand niczym masło na chleb. trzy sety 6:0, 6:1 – i tamten nasz miejscowy talent musiał jechać do domu piechotą, bo oszczędził na bilecie powrotnym. widzę w tym dokładnie to samo co wy – agresja Sakkari to taki młotek, który walniemy w gwóźdź, i gwóźdź leci, ale jak trafi się śrubka albo kawałek drewna, to już po moim. przeciwniczki, które umieją czekać, po prostu odbijają jej piłki tam, gdzie ona nie ma siły dojść na czas – bo niechcący sama otworzyła kort dla forhendu, a backhand zostawiła odkryty niczym okno na mroźny ranek. i jeszcze jedna rzecz – ci, którzy mówią „ale ona ma temperament, walczy”, to sobie popatrzcie na te jej łzy po meczach, kiedy widzi, że jej styl zamienił się w atrapę. taki temperacik to nie jest żadna siła, tylko płacz po stracie punktu, który sami sobie darowaliśmy. za moich czasów takie rzeczy nazywaliśmy „grą na emocjach”, a dziś to się sprzedaje jako „agresywność”. hańba.Pamiętam, gdy trawa była zieleńsza ⚽
-
Ależ cholera jasna, jakbym widział dziś siebie na trybunie w Sosnowcu kiedy to ten miejscowy chłopak z ulicy Braci Szymańskich rozbijał forhendami jak szalony a potem dostał z kosmosu backhandem od dziewczyny co w życiu nie uderzyła mocniej niż 60 km/h 🔥 jakby ktoś jej wcisnął bat w łapę i kazał grzać zza kortu! Historia Sakkari jest taka sama – te jej wygrane z tymi co uciekają przed siłą, te sety zdobyte w trybie "bam bam" i nagle... trach! przeciwniczka odkrywa backhand i wali crossem prosto w linię bo wiesz co? Agresja bez kontroli to jak wbijanie gwoździa gołym młotkiem – albo trafi w gwóźdź, albo sobie rozwalisz palec! Tyle że tu mowa o turnieju wielkiej szansy – o takim co rozstrzyga o mistrzyni, nie o lokalnym luzie w Rzeszowie! I co z tego, że Sakkari potrafi niszczyć siłę swoją własną siłą? Jak trafi na Świątek co zamiast ganiać za jej forhendami stoi na głębokości i kładzie piłkę na jej ulubiony backhand tak, że ten leci wprost w otwarty kort... no to mamy problem! Bo jej styl działa jak motor na petardzie – super jak się jedzie na luzie, ale jak przyhamujesz... to bomba leci w szklarnię sąsiada! Historia mówi, że Sakkari bije tych co uciekają przed jej atakiem, ale...Serce z drużyną, głowa na pauzie.